- Piszę jako mama uczennicy drugiej klasy jednej z trójmiejskich podstawówek. Nie po to, żeby się skarżyć na szkołę, bo akurat do naszej nie mam większych zastrzeżeń. Chodzi raczej o opisanie sytuacji, która w ostatnich miesiącach stała się tak kuriozalna, że momentami trudno uwierzyć, iż dotyczy publicznej edukacji w 2026 r. - pisze nasza czytelniczka Monika. W swoim liście opowiada, jak w szkole "przemycane" są prace domowe.
Głosowanie nad czymś, czego nie ma
tak, dzięki temu utrwalą materiał
84%
tak, ale tylko w szkołach ponadpodstawowych
4%
nie, cały materiał powinien być na lekcjach
12%
Nie ustaje dyskusja wokół powrotu obowiązkowych prac domowych do szkół podstawowych. Tymczasem w wielu szkołach rodzice patrzą na obecną sytuację ze zgrozą i robią wszystko, żeby dzieci miały jak najlepszą edukację. Jedna z mam opisała, jak w ich szkole "przemycane" są prace domowe. Oto jej list:
Na ostatnim zebraniu wychowawczyni bardzo spokojnie wyjaśniła rodzicom, jak wygląda codzienność w klasie drugiej. Dzieci uczą się czytać, pisać, zaczynają liczyć bardziej świadomie. W tym wieku powtarzanie materiału w domu nie jest ambicją rodziców ani nadgorliwością nauczyciela, tylko zwykłą koniecznością.
Po krótkiej rozmowie padło pytanie: czy zgadzamy się, aby dzieci wykonywały w domu zadania utrwalające materiał, bez ocen i bez formalnego charakteru pracy domowej.
Odbyło się głosowanie. Wszyscy byli za, pomysł przeszedł jednogłośnie.
Nie dlatego, że ktoś chciał obciążać dzieci. Raczej dlatego, że każdy z nas widzi własne dziecko przy czytaniu i wie, ile jeszcze ćwiczeń przed nim.
Praca domowa, której nie wolno tak nazwać
Od tamtej pory córka codziennie siada po południu do biurka i wykonuje zadania. Pisze, czyta, uzupełnia polecenia w zeszycie ćwiczeń. W zeszycie dodatkowym, przyniesionym ze szkoły specjalnie do pracy w domu.
Formalnie nie są to prace domowe. Nikt ich tak nie nazywa. Nie ma ocen, nie ma obowiązku zapisanego w dzienniku, ale dziecko, które nie wykona ćwiczeń, następnego dnia zwyczajnie nie nadąża.
Wszyscy doskonale rozumiemy zasady tej gry. Rodzice mówią w domu: "odrób lekcje". Nauczyciel w szkole mówi: "utrwal materiał", a przepisy mówią, że zadawania prac domowych nie ma.
Powstała fikcja, którą wszyscy podtrzymują, bo alternatywa byłaby gorsza.
Edukacyjny teatr
Najbardziej uderzające jest to, że nikt nie próbuje obchodzić prawa z przekory. Przyznaję, że popieram ideę odciążania dzieci, ale jednocześnie wiem, że bez systematycznego ćwiczenia nauka czytania i pisania po prostu się nie wydarzy. Czasem pół żartem dodaję, że czuję się jak prowadząca tajne komplety.
Trudno się nie uśmiechnąć, choć ten uśmiech jest raczej gorzki. Nauczyciel, który chce nauczyć dzieci podstawowych umiejętności, musi uważać na słownictwo. Rodzice zgadzają się na coś, czego oficjalnie nie ma. Dzieci wykonują zadania, które rzekomo nie istnieją.
Kiedy rzeczywistość nie mieści się w przepisach
Największy paradoks polega na tym, że po żadnej ze stron nie ma złej woli. Nauczyciel robi swoje. Rodzice chcą pomóc dzieciom. Dzieci potrzebują powtarzania materiału. Jedynie system wymaga, aby wszystko odbywało się w językowej akrobacji.
Patrzę wieczorem na córkę pochyloną nad zeszytem i myślę, że kiedyś w Polsce ukrywano nauczanie przed zaborcą. Dziś ukrywamy je przed rozporządzeniem.
Prace domowe zniknęły tylko z nazwy. W rzeczywistości wróciły tylnymi drzwiami jako "ćwiczenia dodatkowe".
I wszyscy udajemy, że to coś zupełnie innego.
Co Cię gryzie - artykuł czytelnika to rubryka
redagowana przez czytelników, zawierająca ich spostrzeżenia na
temat otaczającej nas trójmiejskiej rzeczywistości. Wbrew nazwie
nie wszystkie refleksje mają charakter narzekania. Jeśli coś cię
gryzie
opisz to
i zobacz co inni myślą o sprawie. A my z radością nagrodzimy najciekawsze teksty biletami do kina lub na inne imprezy odbywające się w Trójmieście.
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii. 
