Zapraszamy na przegląd filmów hiszpańskiego skandalisty i prowokatora Luisa Buñuela, którego dzieła obnażały hipokryzję mieszczańskiej moralności i religii.
Podobne wydarzenia
piątek, godz. 21:45
Gdańsk,
Teatr Szekspirowski
21 - 26 września 2026
Gdynia
W programie przeglądu znalazły się trzy filmy: nagrodzona Złotą Palmą na Międzynarodowym Festiwalu w Cannes Viridiana, wyróżniona Złotym Lwem na Międzynarodowym Festiwalu w Wenecji Piękność dnia ze wspaniałą rolą Catherine Denevue oraz uznawane przez wielu za szczytowe osiągnięcie Buñuela surrealistyczne Widmo wolności. Wszystkie tytuły są po rekonstrukcji i polscy widzowie zobaczą je w jakości 4K.
Daty pokazów:
12.04 godz. 18:00 Viridiana
bilety: https://biletyna.pl/event/view/id/649997
19.04 godz. 18:00 Piękność dnia
bilety: https://biletyna.pl/event/view/id/649998
26.04 godz. 20:15 Widmo wolności
bilety: https://biletyna.pl/event/view/id/649999
Luis Buñuel to postać wyjątkowa. Nazywany bywał papieżem surrealizmu i hiszpańskim obrazoburcą. Był reżyserem, który przez ponad pół wieku drażnił sumienia widzów, kpił z mieszczańskich konwenansów i wystawiał na próbę dogmaty Kościoła Katolickiego. Jego dzieła niejednokrotnie wywoływały skandale i bywały przedmiotem zaciekłych dyskusji. Jednocześnie za swoje osiągnięcia filmowe Buñuel zdobywał uznanie publiczności i krytyków.
Buñuel był mistrzem demaskowania fałszu. Jego filmy nie są historycznymi zabytkami; to wciąż aktualne lekcje o tym, jak bardzo nasze zachowanie jest sterowane przez narzucone nam role społeczne. Robił to jednak bez zadęcia, zawsze z nutką złośliwego uśmiechu i ogromną wyobraźnią.
Wszystkie filmy przeznaczone dla widzów od 15. roku życia.
O filmach:
"Viridiana"
Hiszpania/Meksyk 1961, 91
Buñuel kręcąc historię Viridiany, młodej nowicjuszki, której gorliwa wiara i szczytne ideały zderzają się z mieszczańską obłudą, pazernością i okrucieństwem, wrócił do Hiszpanii po blisko ćwierćwieczu emigracji. Prowokacyjna, wyrastająca z ducha surrealistycznego buntu przeciwko społecznym normom satyra była wyzwaniem rzuconym nie tylko widzom, lecz przede wszystkim reżimowi generała Franco. Bezpardonowa krytyka burżuazji, chrześcijańskiej filantropii i kościoła katolickiego ściągnęła na reżysera gromy ze strony Watykanu i frankistowskiej władzy. Cenzura zatrzymała dystrybucję filmu (na ekrany hiszpańskich kin wszedł dopiero w 1977 roku, po śmierci dyktatora).
"Piękność dnia"
Francja/Włochy 1967, 101
W czasach, gdy europejskie kino stawało się coraz bardziej liberalne i śmiałe pod względem obyczajowym, gdy rewolucja seksualna wdzierała się także do kultury masowej, Luis Buñuel nakręcił jeden z najbardziej fascynujących filmów erotycznych epoki. Sam mówił o nim, że to pornografia, lecz była to erotyka przewrotna - pozbawiona nagości i scen seksu, lecz nie mniej przez to perwersyjna i fetyszystyczna. Do tego stopnia, że grająca główną rolę Catherine Deneuve czuła się przez reżysera obnażona zbyt mocno. Deneuve gra Séverine, znudzoną żonę paryskiego burżuja, która z mężem nie utrzymuje relacji intymnych, za to swoje dzikie seksualne fantazje spełnia, pracując za dnia w eksluzywnym domu publicznym. Melodramatyczną fabułę, zaczerpniętą ze skandalizującej książki Josepha Kessela, Buñuel zamienił w błyskotliwy, uwodzicielski i tajemniczy film, zacierający granice między marzeniem a rzeczywistością, niewinnością i perwersją, tym co zakazane i tym, co dozwolone.
"Widmo wolności"
Francja 1974, 105
Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem Dyskretnym uroku burżuazji (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów. Sam uważał, że Widmo wolności to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej. Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Widmo wolności jest również pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.
Patroni medialni przeglądu:
SpoilerMaster - podcast do słuchania po seansie
Dominika Zielińska: o kinie hiszpańskim i nie tylko
Partnerzy:
Instytut Francuski w Warszawie
Instytut Cervantesa w Krakowie
Kino Kameralne Cafe
ul. Lektykarska 4, Gdańsk
58 690 70 75
kontakt@kinokameralnecafe.pl
Treść tworzona na podstawie materiałów prasowych organizatora
Daty pokazów:
12.04 godz. 18:00 Viridiana
bilety: https://biletyna.pl/event/view/id/649997
19.04 godz. 18:00 Piękność dnia
bilety: https://biletyna.pl/event/view/id/649998
26.04 godz. 20:15 Widmo wolności
bilety: https://biletyna.pl/event/view/id/649999
Luis Buñuel to postać wyjątkowa. Nazywany bywał papieżem surrealizmu i hiszpańskim obrazoburcą. Był reżyserem, który przez ponad pół wieku drażnił sumienia widzów, kpił z mieszczańskich konwenansów i wystawiał na próbę dogmaty Kościoła Katolickiego. Jego dzieła niejednokrotnie wywoływały skandale i bywały przedmiotem zaciekłych dyskusji. Jednocześnie za swoje osiągnięcia filmowe Buñuel zdobywał uznanie publiczności i krytyków.
Buñuel był mistrzem demaskowania fałszu. Jego filmy nie są historycznymi zabytkami; to wciąż aktualne lekcje o tym, jak bardzo nasze zachowanie jest sterowane przez narzucone nam role społeczne. Robił to jednak bez zadęcia, zawsze z nutką złośliwego uśmiechu i ogromną wyobraźnią.
Wszystkie filmy przeznaczone dla widzów od 15. roku życia.
O filmach:
"Viridiana"
Hiszpania/Meksyk 1961, 91
Buñuel kręcąc historię Viridiany, młodej nowicjuszki, której gorliwa wiara i szczytne ideały zderzają się z mieszczańską obłudą, pazernością i okrucieństwem, wrócił do Hiszpanii po blisko ćwierćwieczu emigracji. Prowokacyjna, wyrastająca z ducha surrealistycznego buntu przeciwko społecznym normom satyra była wyzwaniem rzuconym nie tylko widzom, lecz przede wszystkim reżimowi generała Franco. Bezpardonowa krytyka burżuazji, chrześcijańskiej filantropii i kościoła katolickiego ściągnęła na reżysera gromy ze strony Watykanu i frankistowskiej władzy. Cenzura zatrzymała dystrybucję filmu (na ekrany hiszpańskich kin wszedł dopiero w 1977 roku, po śmierci dyktatora).
"Piękność dnia"
Francja/Włochy 1967, 101
W czasach, gdy europejskie kino stawało się coraz bardziej liberalne i śmiałe pod względem obyczajowym, gdy rewolucja seksualna wdzierała się także do kultury masowej, Luis Buñuel nakręcił jeden z najbardziej fascynujących filmów erotycznych epoki. Sam mówił o nim, że to pornografia, lecz była to erotyka przewrotna - pozbawiona nagości i scen seksu, lecz nie mniej przez to perwersyjna i fetyszystyczna. Do tego stopnia, że grająca główną rolę Catherine Deneuve czuła się przez reżysera obnażona zbyt mocno. Deneuve gra Séverine, znudzoną żonę paryskiego burżuja, która z mężem nie utrzymuje relacji intymnych, za to swoje dzikie seksualne fantazje spełnia, pracując za dnia w eksluzywnym domu publicznym. Melodramatyczną fabułę, zaczerpniętą ze skandalizującej książki Josepha Kessela, Buñuel zamienił w błyskotliwy, uwodzicielski i tajemniczy film, zacierający granice między marzeniem a rzeczywistością, niewinnością i perwersją, tym co zakazane i tym, co dozwolone.
"Widmo wolności"
Francja 1974, 105
Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem Dyskretnym uroku burżuazji (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów. Sam uważał, że Widmo wolności to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej. Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Widmo wolności jest również pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.
Patroni medialni przeglądu:
SpoilerMaster - podcast do słuchania po seansie
Dominika Zielińska: o kinie hiszpańskim i nie tylko
Partnerzy:
Instytut Francuski w Warszawie
Instytut Cervantesa w Krakowie
Kino Kameralne Cafe
ul. Lektykarska 4, Gdańsk
58 690 70 75
kontakt@kinokameralnecafe.pl
Treść tworzona na podstawie materiałów prasowych organizatora
