33 zdjęcia z getta odkryte w Gdańsku
27 stycznia 2026
(62 opinie)
Francis Ford Coppola i jego utopijne "Megalopolis". Co poszło nie tak?
26 października 2024 (artykuł sprzed 1 roku)
-
Lubię to
-
Super
-
Trzymaj się
-
Ha ha
-
Wow
-
Przykro mi
-
Wrr
- Wszystkie 0
Szekspir i Coppola siedzą w lofcie na Manhattanie. Obaj na haju najpierw oglądają "The Room", potem kilka odcinków "Rzymu", a na koniec teledyski Lady Gagi i sporo filmików z Tik-Toka. William cały czas coś pisze. Francis opatulony prześcieradłem imitującym togę, kręci się po apartamencie, cytując Marka Aureliusza. Gdy Coppola budzi się rano, zbiera ze stołu porozrzucane kartki i zaczyna czytać. Po kilku minutach lektury cuci kompana, krzycząc mu w twarz: "Billy, to jest genialne! Ja to nakręcę, choćbym miał wydać na to całą fortunę!". Billy jest w stanie tylko niemrawo unieść kciuk. Tak oto narodziło się "Megalopolis" - imperium Francisusa Fordusa Coppolusa, które powstaje i upada na naszych oczach w nieco ponad dwie godziny.
Wybaczcie ten przydługi, karkołomny i abstrakcyjny zarazem wstęp, lecz jest to pewnego rodzaju kwintesencja stylistyki, której w swoim najnowszym filmie hołduje twórca "Czasu apokalipsy" i "Ojca chrzestnego". Teoretycznie "Megalopolis" miał być opus magnum - dziełem życia Francisa Forda Coppoli. W praktyce jednak wygląda to tak, jakby Tommy Wiseau naczytał się Fukuyamy, Szekspira i Cycerona, a następnie znalazł bogatego sponsora, który był w stanie wyłożyć grube miliony na sfilmowanie ekstrawaganckiej opowieści o ratowaniu naszej cywilizacji.
Szaleństwa seniora Francisa
Obłęd i chaos. To słowa, które najlepiej charakteryzują artystyczną wizję Coppoli w "Megalopolis". W filmie, który jest zanurzony po szyję w bezkształtnej masie powstałej z połączenia kiczu, dezynwoltury, arogancji i megalomanii. W filmie, który jest tak wyzwolony formalnie, że sprawia wrażenie, jakby w pewnym momencie urwał się reżyserowi ze smyczy i uciekł w tylko sobie znanym kierunku. I w końcu w filmie, który kokietując nas łacińskimi sentencjami i bombardując natłokiem słów, opowiada o wszystkim i o niczym jednocześnie. Z naciskiem na to drugie.
I wcale największym paradoksem "Megalopolis" nie jest fakt, że za tym nieudolnym pod każdym względem przedsięwzięciem stoi tak wybitny specjalista w swoim fachu. Wspomniany paradoks polega na tym, że od ekranu ciężko oderwać jest wzrok.
A mówimy przecież o filmie, którego fabuła przypomina skrzyżowanie latynoskich telenowel z opowiastkami science-fiction drukowanymi w kieszonkowych poradnikach dla niedoszłych pisarzy, i o filmie, w którym za efekty specjalne odpowiadali najwyraźniej twórcy pierwszych kolorowych wyświetlaczy w telefonach albo pomysłodawcy Painta.
Incepcja Coppoli, czyli utopia w utopii
Do sfilmowania opowieści inspirowanej Rzymem w okresie upadku republiki i początków cesarstwa Coppola przymierzał się już od 40 lat. Na sfinansowanie niekonwencjonalnego projektu, którego akcja osadzona jest w nie tak odległej przyszłości, chętnych jednak brakowało. Reżyser więc zbierał skrupulatnie własne fundusze (w efekcie na produkcję z prywatnej kieszeni wyłożył 120 milionów dolarów, choć aż tak dużego wkładu w ogóle na ekranie nie widać) i przepisywał scenariusz. Przepisywał, przepisywał i przepisywał. W sumie 300 razy.
Wszystko po to, by zaprosić nas ostatecznie do Nowego Rzymu - nowoczesnej amerykańskiej metropolii, w której dochodzi do starcia dwóch silnych osobowości. Naukowego wizjonera i geniusza Cezara Kataliny (Adam Driver) i pragmatycznego burmistrza Cicero (Giancarlo Esposito). Pierwszy, za pomocą odkrytego przez siebie pierwiastka - Megalonu, pragnie stworzyć miasto w mieście. Utopijną przestrzeń dla każdego. Drugi ma zupełnie inną wizję rozwoju Nowego Rzymu - z naciskiem na miejsca pracy i dbanie o dotychczasową infrastrukturę.
Konflikt obu mężczyzn zaognia się, gdy bliską relację z Cezarem nawiązuje córka Cicero, Julia (Nathalie Emmanuel). Katalina poza tym ma również wrogów we własnym obozie. Jego działalność finansuje bogaty i wpływowy wuj Crassus (Jon Voight), którego pozycję, a przede wszystkim majątek pragną przejąć kuzyn Cezara, Clodio (Shea LeBeouf), i jego była kochanka Wow (Aubrey Plaza). Oboje mają swoje powody, by obalić imperium Crassusa i zaszkodzić genialnemu spadkobiercy.
WIĘCEJ NA TEN TEMAT Filmowe Trójmiasto - bądź na bieżąco z lokalnym kinem
"Kolory zła": pierwsze zdjęcia z...
23 stycznia 2026
(24 opinie)
Gwiazdor "Stranger Things" był w...
28 listopada 2025
(16 opinii)
Na pierwszy plan wysuwa się jednak rywalizacja Cezara i Cicero, którą można opisać za pomocą wielu antagonizmów: postęp kontra stagnacja, kreatywność vs. rutyna, artystyczna wolność a konformizm i populizm, wizjonerstwo - konserwatyzm. Trudno w tym schemacie nie dopatrzeć się korespondencyjnego pojedynku samego Coppoli z tymi samymi producentami, którzy skąpili funduszy na "Megalopolis". "To wy jesteście tym zacofanym, asekuracyjnym, przyspawanym do stołka i kalkulującym Cicero, a ja wyzwolonym, niezależnym i twórczym Cezarem budującym lepszy świat" - zdaje się wręcz wykrzykiwać z ekranu reżyser.
Coppola, podobnie jak jego bohater, chce stworzyć dzieło życia dla potomnych. Tyle że "Magalopolis" to tak naprawdę również utopia - w domyśle idealne połączenie wielu konwencji i gatunków, a w rzeczywistości pokraczna hybryda niskobudżetowego science-fiction, banalnej w wydźwięku futurystycznej baśni, neoszekspirowskiej tragikomedii, taniego romansu i prowizorycznego dramatu politycznego.
To archaiczne kino, które Coppola stara się podać w nowoczesnej formie. Wygląda to trochę tak, jakby ktoś, kto z trudem ogarnia prezentacje w Power Poincie, zabierał się za nagrywanie rolek na Instagramie lub Tik-Toku. Montażysta płakał jak to wszystko montował.
"Megalopolis": paskudny i... hipnotyzujący
Jeśli miałbym określić "Megalopolis" jednym słowem, to byłoby nim słowo "paskudny". Paskudnie prymitywne efekty specjalne, paskudnie tekturowa scenografia, paskudnie nudne kostiumy i paskudne aktorstwo. Z napiętym jak plandeka na Żuku Adamem Driverem (który gra, jakby miał dopiero co bronić dyplomu w szkole aktorskiej), błąkającą się po planie Nathalie Emmanuel, z irytującym Giancarlo Esposito, z grającym w zasadzie samego siebie (czyli gościa, którego trudno brać na poważnie) Shią LeBeoufem i parodystycznym Jonem Voightem, ucharakteryzowanym na dodatek na Judi Dench.
Tyle że z paskudnością "Megalopolis" jest jak z paskudną tapetą na ścianie albo paskudnie wyglądającym psem - trudno odwrócić wzrok, bo w tej paskudności jest to "coś". I pod kątem wizualnym czy aktorskim film Coppoli to coś, paradoksalnie, ma.
W przeciwieństwie już do - nazwijmy to - warstwy merytorycznej. Nie kupuję zupełnie argumentu, że Coppola świadomie operuje w "Megalopolis" kiczem i tandetą. Po prostu trudno uwierzyć mi w to, że 85-latek, którego reżyserską wizytówką nigdy nie były dystans i ironia, nagle potrafi naigrywać się zarówno z kina, jak i z siebie. Owszem, na szczęście pojawiają się w jego najnowszym dziele sceny, w których uchyla nieco wentyl i spuszcza powietrze z tej niesamowicie napuszonej opowieści (przecudna scena z Voightem, czyli Robin Hoodem, na jakiego nie zasługiwaliśmy), ale to incydentalne momenty. W przeważającej części "Megalopolis" ugina się pod ciężarem pseudo-intelektualnych dialogów.
Katalog.trojmiasto.pl – A może dobra kawa i ciasto po kinie?
-
Gdańsk, al. gen. Władysława Andersa 22/U8
-
Gdańsk, Grobla 12/14 c 1
-
Gdańsk, Wolarza 13
-
Gdańsk, Mariana Hemara 1
-
Sopot, pl. Zdrojowy 2
Trudno wziąć film w obronę
W ogóle cały intelektualny wydźwięk "Megalopolis", który na forach podnoszą nieliczni obrońcy tego filmu, wziąłbym w duży cudzysłów. Wyznacznikiem intelektualizmu nie jest bowiem dla mnie ponadziewanie filmu łacińskimi sentencjami, cytatami Marka Aureliusza czy innych myślicieli. Tym bardziej, jeżeli wspomniane kwestie pojawiają się tu losowo i tylko po to, by po prostu wybrzmiały. Bez odpowiedniego kontekstu, w oderwaniu od dramaturgii i treści konkretnej sceny.
Równie przypadkowo Coppola stara się w "Megaloplis" zawrzeć obserwacje współczesnych mediów, ruchów czy postaw, ale od nestora światowego kina można byłoby oczekiwać bardziej dojrzałych wniosków. I może byłoby na nie miejsce, gdyby reżyser nie zajmował się głupotami, np. sceną, w której Julia i Cezar... grają w łapki. Albo w karty. Kino intelektualne, podobno.
Mega-EGO-lopolis - miasto do zwiedzania. Ale czy do zamieszkania?
"Megalopolis" jest przedsięwzięciem na wskroś nieudolnym, przebodźcowanym, przekombinowanym, nastroszonym i pompatycznym. I nawet rozmiary tytułowego miasta nie pomieściłyby ego Francisa Forda Coppoli. Nie oznacza to jednak, że nie szanuję go za taką artystyczną odwagę, za nadgryzany wieloma przeciwnościami losu opór, za konsekwencję i próbę rozliczenia się nie tylko z czasem (słowo-klucz w "Megalopolis"), ale i dorobkiem naszej cywilizacji.
Nie wyszło, trudno. Jeżeli jest to pożegnanie Coppoli z kinem, to przynajmniej jest to "jakieś" pożegnanie. Bo tego, że ten film ma swój unikalny styl, swój unikalny bajzel i swoją unikalną, choć dziwaczną aurę, na pewno nie można mu odmówić. I tu pojawia się jeszcze jeden paradoks "Megalopolis" - to film, który zdecydowanej większości widzów się nie spodoba, ale jeżeli choć w niewielkim ułamku czujecie, że warto zaryzykować, zaryzykujcie. Może ta utopia ambitnego kina jest właśnie dla was. Ja pozostanę jednak przy "Czasie apokalipsy". "Megalopolis" zwiedziłem, ale karty mieszkańca wyrabiać nie zamierzam.
Film
W temacie: Recenzje filmów
"Wielki Marty" wbija w kinowy fotel
31 stycznia 2026
(35 opinii)
"Wielka Warszawska": lata 90. na...
24 stycznia 2026
(12 opinii)
Recenzja drugiej części "28 lat...
17 stycznia 2026
(12 opinii)
Opinie (22) 3 zablokowane
-
2024-10-26 15:20
Opinia wyróżniona
Dno. Szkoda pieniedzy. (2)
Pytanie tylko co się stało z kunsztem Coppoli.
- 3 3
-
2024-10-26 17:54
Jakim jego kunsztem? Wszystkie jego "arcydzieła" to tani kicz. (1)
Jeśli jesteś w wieku powyżej 18 lat to daruj sobie i nie wydawaj pieniędzy.
- 0 3
-
2024-10-27 11:27
Sugestywna opinia
Tanio to Pan swoje dyrdymałki może dzięki technologii w świat puszczać...
- 2 0
-
2024-10-26 17:33
Opinia wyróżniona
.
Jego pieniądze, jego wizja, jego film.
Nie próbujmy we wszystkim szukać sensu, albo rozpatrywać wiecznie drażniących zagadnień typu : co autor miał ja myśli.- 19 0
-
2024-10-26 09:42
Najwyraznie j poniósł klape bo premiera była w maju a film zarobił do tej pory marne 12 milionów. (1)
- 7 5
-
2024-10-26 09:57
Kinowa premiera była miesiąc temu (27 IX), w maju film pokazano po raz pierwszy, na festiwalu w Cannes.
Ale owszem, przez ten miesiąc zarobki są mizerne, w stosunku do kosztu produkcji ponoć ok. 130 mln USD.- 4 0
-
2024-10-26 10:11
Nie żebym się czepiał, bo recenzje Pana Tomasza czyta się zwykle z większą przyjemnością niż ogląda filmy. (3)
Jednakże zaliczanie "Rozmyślań" M. Aureliusza do jakiejś przeintelektualizowanej filozofii to moim zdaniem lekko nietrafiony pogląd. Zbiór przystępnych dla prostego człowieka porad dotyczących życia i świata nijak się ma do "ciężkich" rzymskich dzieł zahaczających o kosmologię czy metafizykę.
No i naszego rodaka Tommiego to szanujmy ;)- 7 5
-
2024-10-26 14:41
(2)
Przeczytaj jeszcze raz ten artykuł. Nie chodzi o same cytaty z M.Aureliusza, tylko o czas i miejsce, w których się pojawiają.
Mówiąc wprost, nie recytuje się dzieł Arystotelesa, stojąc na hałdzie śmieci.- 1 0
-
2024-10-26 16:55
Czy prawdy Arystotelesa przestają być takowymi, gdy wygłosisz je na wysypisku? Prawda to ciocia z Radzymina, która się obrazi jak przyjdziesz byle jak ubrany na jej urodziny.
- 0 0
-
2024-10-27 11:32
Subiektywna opinia
Całość to więcej niż suma części.
Skutki kumulowania śmieci w jednym miejscu dają nieporównywalnie więcej negatywnych skutków niż trzymanie ich w małych partiach bądź pojedynczych sztukach.- 0 0
-
2024-10-26 14:20
Megalopolis? (1)
To całkiem fajna piosenka zespołu Acid Drinkers.
Co prawda brzmienie nie jest najlepsze, bowiem trochę traci dziś myszką przez słabą produkcję nagrań.
Nie mniej jednak, dobrze jest przy okazji tego artykułu przypomnieć sobie coś co przynajmniej przywodzi dobre wspomnienia z szczeniackich lat.
Kwasożłopy, bo tak często ich określano, wyznaczyli nowy kierunek na polskiej scenie.
Byli czymś nowym i nie byli tak ponurzy jak KAT i jego mroczno-śmieszne piosenki o szatanie.
W Megalopolis można usłyszeć również elementy wokalne, które brzmią podobnie do odzywających się angielskich lotników w serialu Alo Alo...- 1 1
-
2024-10-29 13:39
;)
Barmy army!
- 0 0
-
2024-10-26 15:20
Opinia wyróżniona
Dno. Szkoda pieniedzy. (2)
Pytanie tylko co się stało z kunsztem Coppoli.
- 3 3
-
2024-10-26 17:54
Jakim jego kunsztem? Wszystkie jego "arcydzieła" to tani kicz. (1)
Jeśli jesteś w wieku powyżej 18 lat to daruj sobie i nie wydawaj pieniędzy.
- 0 3
-
2024-10-27 11:27
Sugestywna opinia
Tanio to Pan swoje dyrdymałki może dzięki technologii w świat puszczać...
- 2 0
-
2024-10-26 15:50
Facet zrobił coś wbrew pedo establishmentowi Hollywood? (1)
Mimo wszystko chętnie obejrzę.
- 11 1
-
2024-10-28 00:35
Nawet jak bedzie mierny ?
- 0 0
-
2024-10-26 17:33
Opinia wyróżniona
.
Jego pieniądze, jego wizja, jego film.
Nie próbujmy we wszystkim szukać sensu, albo rozpatrywać wiecznie drażniących zagadnień typu : co autor miał ja myśli.- 19 0
-
2024-10-26 17:48
Wszystkie filmy Coppoli to tandeta dla niewyedukowanej publicznosci. (4)
Kiedy próbowałem je obejrzeć jeszcze raz po okolo 40 latach to doszedłem do takiego wniosku. Ale dla smarkaczy moze byc...
- 0 25
-
2024-10-26 20:12
Próbowałeś je obejrzec po 40 latach chachachaaa (2)
Ty ich nigdy ma oczy nie widziałeś przyznaj się? Czas Apokalipsy np. Jak rozumiem jest gniotem dla mało wymagającego widza według Szanownego Pana ?
- 8 0
-
2024-10-27 00:44
Filmy Coppoli byly w Polsce juz w polowie lat 1970'tych. (1)
No ale jak ty zjawileś sie na tym świecie dopiero po 1995 roku to co ty możesz wiedzieć.
- 2 2
-
2024-10-27 16:32
To, że nie podobają się tobie
Nie oznacza, ze sa tandetą. Fragment o niewyedukowanej publiczności przemilczę, ale wiele mówi o tobie.
- 3 0
-
2024-10-27 08:53
Jasne...
Czas Apokalipsy, Ojciec Chrzestny, Cotton club... tandeta dla niewyedukowanej publiczności.
Słów mi brakuje, żeby opisac jakim głąbem jesteś :)- 9 0
-
2024-10-27 08:31
Nagonka jaką widać w mediach
obrzydzajac jak się da ludziom pomysł wyprawy do kina, najwyraźniej wynikająca z faktu, iż reżyser zrobił film wręcz wbrew głównym pociągaczom sznurków w Hollywood (i w mediach) sprawia, że chętnie film obejrzę.
- 31 2
-
2024-10-27 15:25
Jeżeli coś poszło nie tak, to recenzja. Odtwórcza i mdła
Warto odczytać ten film, a nie iśxć z prądem. Tylko tak można się wybić ponad banały przeciętnych opinii. Bo z prądem to...
Rozmyślania Aureliusza tak odczytane? Litości. I mądrej lektury. Przed a nie pisaniu- 5 0
-
2024-10-27 16:26
To ma byc recenzja?
Tak chamską i skrajnie negatywną recnzje mógł napisać tylko młody i niedoświadczony golas , który nigdy nie widział ambitnego kina autorskiego.
- 11 2
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii.
Kina
Gdańsk
- Helios Forum Gdańsk Forum Gdańsk
- Helios Alfa Centrum Alfa Centrum
- Helios Metropolia Galeria Metropolia
- Multikino Gdańsk
- Cinema1 Galeria Morena
- Kino ŻAK
- KinoPort
- Kino Muzeum Muzeum II Wojny Światowej
- Kino Kameralne Cafe
- Kino IKM Instytut Kultury Miejskiej
- Kino Spektrum Klub Kot
Gdynia
- Helios Riviera Gdynia Centrum Riviera
- Gdyńskie Centrum Filmowe
Sopot
- Multikino Sopot Promenada Sopocka
Rumia
- Multikino Rumia Galeria Rumia
Pruszcz Gdański
Filmy
