Tegoroczny festiwal filmowy w Gdyni powoli zbliża się do końca, choć jeszcze w piątek było mnóstwo atrakcji, a my rozdaliśmy mnóstwo nagród w strefie Trojmiasto.pl w kinie Helios. Na podsumowania przyjdzie jednak czas, ale już teraz można powiedzieć, że poziom konkursowych filmów nie był w tym roku zbyt wysoki. Żaden z 16 tytułów w oczach naszych redaktorów nie zasłużył na notę "9" lub "10". To pierwszy taki przypadek od wielu lat. A kto zasłużył na Złote Lwy i najważniejsze indywidualne wyróżnienia? Typujemy i przewidujemy, co może się wydarzyć w sobotę podczas gali zamknięcia festiwalu.
Święto polskiego kina zbliża się do końca. W piątek na festiwalu sporo się jednak działo, a pokazy filmowe nie były jedyną atrakcją. Od godziny 14 czekaliśmy na was w strefie Trojmiasto.pl w kinie Helios. Dobra zabawa dopisywała. Tradycyjnie w ruch poszło nasze koło fortuny, w którym można było wygrać wiele trójmiejskich nagród. Aby wziąć udział w zabawie i zakręcić kołem, trzeba było wziąć udział w quizie wiedzy o Trojmiasto.pl i Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Do wygrania były m.in. bilety na dowolny film w kinie Helios, t-shirty, skarpetki, wlepki, brokat do makijażu i słodkości. Łącznie rozdaliśmy kilkaset nagród!
Dziś też, podczas Młodej Gali, poznamy pierwszych laureatów festiwalu. Jutro zaś uroczysta Gala Zamknięcia, którą tradycyjnie poprzedzi uroczystość Czerwonego Dywanu - oba wydarzenia będziemy dla was na bieżąco relacjonować.
4
Tomasz Zacharczuk
Rok temu faworyta do Złotych Lwów było zdecydowanie łatwiej wskazać , bo najczęściej w tym kontekście wymieniano "Kosa" (późniejszego laureata) i "Chłopów" (choć ostatecznie Srebrnymi Lwami wyróżniono "Imago"). Wydaje się, że w tym roku w dość szerokim gronie potencjalnych zwycięzców są "Zielona granica", "Minghun", "Pod wulkanem" i "Dziewczyna z igłą". Tak się składa, że obok "Kuleja" i "Utraty równowagi", to także najlepsze filmy konkursowe 49. FPFF. Żaden jednak z tych tytułów nie jest wybitny czy nawet bardzo dobry.
Oceny naszych dziennikarzy
Oceny przyznają pracownicy portalu Trojmiasto.pl, w skali ocen 1-10
Recenzja filmu "Biała odwaga". Bez patosu o niewygodnych faktach (recenzja)
Koniec lat trzydziestych na Podhalu. Utalentowany taternik, potomek znakomitego góralskiego rodu Jędrek Zawrat lubi życie na krawędzi. Jego wybranką jest piękna Bronka Skorus, jednak na skutek rodzinnej decyzji ręka dziewczyny zostaje oddana starszemu z braci Zawratów, statecznemu i poważnemu Maćkowi. Dumny Jędrek porzuca rodzinne strony, by szukać zapomnienia wśród krakowskiej bohemy. Wojna zmusza braci do najtrudniejszych wyborów. Stają po przeciwnych stronach sporu, który zdecyduje nie tylko o ich osobistych losach, ale też o przyszłości całego regionu. więcej »
Średnia
5.8(4 recenzje)
Ocena czytelników: 6.4
6
Tomasz Zacharczuk
Ocena:
6
Twórca "Białej odwagi" przypomina turystę, który pierwszy raz odwiedza Podhale. Kilka razy z podniesioną głową zdobywa rozświetlone słońcem szczyty, ale równie często błądzi z mapą w ręce po zamglonych dolinach. Marcin Koszałka, jak na sprawnego dokumentalistę przystało, ma dryg do porządkowania faktów i opowiadania obrazem (rewelacyjne zdjęcia). Z rolą dramaturga już jednak sobie nie radzi, dlatego opowieści o Goralenvolk i rodzinnym konflikcie (zwłaszcza w drugiej połowie filmu) towarzyszą już fabularna niekonsekwencja i odczuwalny niedobór napięcia. Na poziomie emocji "Biała odwaga" nieco rozczarowuje, ale na pewno urzeka aktorską jakością i bezbłędnie zarejestrowaną na kamerze mistyką Tatr.
5
Magda Mielke
Ocena:
5
To nie tyle opowieść o krętych ścieżkach historii, ile o ludziach, ich dramatach, tragediach, miłościach i konsekwencjach wyboru. Niestety, Koszałka nadal opowiada obrazem, na czym traci dramaturgia. Dużo niekonsekwencji, skakania pomiędzy wątkami i nastrojami. Większy zachwyt wywołują możliwości drona i sceny wspinaczkowe, od których można nabawić się lęku wysokości niż tragiczny konflikt.
6
Anna Starostka
Ocena:
6
Trochę dramat miłosny, trochę kino historyczne. Za dużo ciekawych wątków jak na jeden metraż i może podzielenie tego na dwie części byłoby lepszym rozwiązaniem. Film, który wywołał mnóstwo kontrowersji i dyskusji społecznych jeszcze przed premierą, raczej nie podtrzymuje tych emocji w trakcie seansu. Za to na pewno gwarantuje miłe doznania estetyczne, bo zdjęcia Tatr są zniewalające. Słowa uznania dla Filipa Pławiaka i Juliana Świeżewskiego za popisy aktorskie na wysokim poziomie.
6
Patryk Szczerba
Ocena:
6
Historia nie wciąga, nie wywołuje emocji, stąd nie ma zdziwienia, że film przemknął przez kina w dystrybucji praktycznie niezauważony, chociaż przed premierą z powodów politycznych było o nim głośno. Szkoda, bo był potencjał, żeby lepiej potraktować mało znanym aspekt wojennej zawieruchy, jakim był Goralenvolk i dołożyć do tego ciekawsza historię rodzinną. Pociągają i oszałamiają za to widoki Tatr, za które daje dodatkową gwiazdkę.
Kolejny na festiwalu obraz poświęcony wojnie na Ukrainie. Ta do pewnego momentu jest tylko tłem opowieści o trudnej relacji dwóch sióstr podróżujących do Charkowa po rannego ojca. W pierwszej połowie mamy więc rasowe kino drogi - skoncentrowane na postaciach i sprawnie żonglujące humorem. Potem na pierwszy plan przebija się wojna i wracają już wałkowane na tym festiwalu klisze. W końcówce duży chaos, ale generalnie udane dzieło o tych wielkich wojnach i o tych małych, które często prowadzimy ze sobą nawet bez odpowiedniego powodu.
3
Magda Mielke
Ocena:
3
Mam w sobie dużo niezgody na ten film. Wierzę, że powstał on z potrzeby serca, ale wygląda jak chęć podpięcia się pod „modny” temat. Już sam punkt wyjścia jest jakiś naciągany, a im dalej tym coraz mniej wiarygodności, a więcej niedorzeczności i zero wyjaśnień. Do tego w emocjach tytułowych sióstr przez cały czas pobrzmiewa fałsz. Sorry, ale ja tego nie kupuję. Choć na plus można zaliczyć zachowanie balansu, cały ten humor i niefrasobliwość bohaterek sprawiają, że gubi się gdzieś sens tej opowieści, a wojna zostaje sprowadzona do filmowej dekoracji. Ukraiński „temat” potraktowano lepiej niż w „Ludziach”, ale co to za wyzwanie.
-
6
Patryk Szczerba
Ocena:
6
Kino drogi z ogarniętą wojną Ukrainą w tle. Oglądamy autentyczne zdjęcia zniszczonych budynków kręcone na żywo, co potęguje grozę i zostaje na długo w przeciwieństwie do samej historii dwóch sióstr podróżujących po ojca do szpitala w Kijowie. Opowieść jest wymyślona jakby na poczekaniu - to najsłabszy element fabularnej układanki. I choć są momenty, gdy reżyser daje zagłębić się w trudną relację rodzinną kobiet, to najciekawsze zostawia na spotkania Polek z Ukraińcami podczas wojennej zawieruchy. Spotkania przypadkowe, zabawne, pokrzepiające, aż w końcu przełomowe. Ale i tak to wojna w końcu zmienia życie wszystkich bohaterów.
6,5. Podczas seansu nowej produkcji von Horna faktycznie ma się wrażenie, jakby ktoś nas permanentnie nakłuwał lub dźgał igłami. To rodzaj filmowego doświadczenia niemającego wiele wspólnego z komfortem i przyjemnością. Inspirowana faktami opowieść wwierca się stopniowo w nasza psychikę i z każdym kolejnym kadrem ograbia nas z nadziei na choć drobny pozytyw. Fabularnie często się plącze (film jest o kilkanaście minut za długi), za to stylistycznie - jakkolwiek to zabrzmi w kontekście mrocznej tematyki - cieszy oko. Widać inspiracje kinem neo-noir i arthouse'owymi horrorami. Czerń i biel doskonale pasują do tej historii, a narracyjnie całość świetnie uzupełnia niepokojąca muzyka. Na pewno wyróżniający się tytuł w stawce konkursowej.
7
Magda Mielke
Ocena:
7
Klasyczne kino, jakie dziś zdarza się już coraz rzadziej - mocne, solidne, statyczne, z wciągającą intrygą, podane we współczesnej, wyestetyzowanej formie, a przy tym boleśnie aktualne. Choć brakuje tu jakiejś iskry i momentami nie wszystko się klei, ogląda się to o wiele lepiej niż “Sweat”.
7
Anna Starostka
Ocena:
7
Cięższa od samego filmu jest myśl, że ta historia wydarzyła się naprawdę. "Dziewczyna z igłą" budzi skojarzenia innego filmu o niechcianej ciąży- "Zdarzyło się" w reżyserii Audrey Diwan. Oglądałam ten film już dwa lata temu i wciąż mocno we mnie rezonuje. Jestem pewna, że podobnie będzie z najnowszym dziełem Magnusa von Horna. Tylko w przypadku tej produkcji nie ma mowy o naiwnej nadziei - od początku do końca czuć napięcie. Chociaż jest to świetnie zrealizowane artystyczne kino to jednak ciężar, który trzeba przyjąć przysłania radość z samego oglądania. Żeby nie było do końca mrocznie, to na szczególną uwagę i uznanie zasługują piękne (tak, piękne) zdjęcia Michała Dymka.
7
Patryk Szczerba
Ocena:
7
Film, którego oglądanie może zaboleć ze względu na tematykę. Tym bardziej, jeśli widz uświadomi sobie, że całość została oparta na faktach. To nie oznacza, że nie odczuje przyjemności z obcowania z wykreowanym przez twórców światem. Imponuje świetna praca kamery i zdjęcia. Wciąga solidnie i klasycznie opowiedziana historia, co jest coraz rzadsze we współczesnym kinie. Intrygują wyraziste postaci, za wykreowanie których mogą posypać się nagrody. "Dziewczyna z igłą" to mocna pozycja w konkursowej rywalizacji.
Film, podobnie jak punk rock, zagrany na trzech akordach. Seks, jabol & rockandroll. Trochę historia KSU, a po części biografia lidera grupy, Eugeniusza "Siczki" Olejarczyka. Sporo muzyki i punkowego vibe"u, ale niewiele poza tym. Buntownicze slogany i wolnościowe manifesty wybrzmiewają głośno, ale nie ma w nich żadnej wiodącej melodii. Trochę jak na słabo nagłośnionym koncercie, na którym poza ścianą dźwięku nie słychać poszczególnych instrumentów. Filmowa ciekawostka raczej chyba tylko dla koneserów KSU i polskiego punka lat 80.
4
Magda Mielke
Ocena:
4
"Idź pod prąd" to jeden z tych filmów, który lepiej sprawdziłby się jako telewizyjny seans w niedzielny wieczór niż kandydat do Złotych Lwów. Film o punku pozbawiony punkowego pazura. Niby sprawnie opowiedziana historia: trochę biografia Olejarczyka, trochę film muzyczny, a trochę opowieść o Polsce lat 70. i 80., ale ani to grzeje, ani ziębi. Fajnie popatrzeć na młodych, jeszcze mało znanych aktorów - w tym wychowanków trójmiejskiego Valldala: Ignacego Lissa czy Igę Szubelak, ale to jednak rzecz przede wszystkim dla fanów KSU.
4
Anna Starostka
Ocena:
4
Zbyt poprawna ta historia jak na punk rock i czas, w którym zespół KSU powstawał. Dużo głośnej muzyki, co na pewno nadawało odpowiedniego klimatu, ale to nie jest materiał na uproszczenia fabularne i jednak zbyt ładne obrazki. Na pewno seans dla fanów i koneserów, ale czy do Konkursu Głównego? Chyba nie.
5
Patryk Szczerba
Ocena:
5
Ten film do połowy ogląda się dobrze. Gdy obserwujemy zmagania młodych ludzi związane zakładaniem zespołu, jest znośnie - tak jak powinno być w biografii buntowników, którzy przecież dopiero marzyli o zawojowaniu świata. W tle wybrzmiewa punkowa muzyka, młodzież stara się podążać za marzeniami, popełniając wszystkie możliwe błędy dojrzewania. Całość podkoloryzowana, ale przyjemna w odbiorze. Druga część - w założeniu ambitniejsza - wyraźnie gorsza. Tak jakby twórcom zabrakło pomysłu na dokończenie filmu. W efekcie otrzymujemy obraz, który się dłuży, choć trwa tylko nieco ponad 90 minut. W sumie zmarnowany potencjał.
5,5. Film momentów, które kilkukrotnie skłaniają do refleksji i pobudzają nasze emocje. Znacznie częściej jednak Szumowska operuje "suchą" chronologią, bazuje na ogólnikach i wyręcza się stereotypami. "Kobieta z..." opowiada o poszukiwaniu własnej tożsamości, a właśnie tej tożsamości brakuje samemu filmowi. Ważny i wrażliwy temat zamknięto tu w nieatrakcyjnej formie i w banalnych kliszach. Jeżeli coś wymyka się przeciętności, to oprócz kilku pojedynczych scen, tym czymś jest poruszająca i stonowana kreacja Małgorzaty Hajewskiej-Krzysztofik. Duże rozczarowanie, aczkolwiek od premiery "Body/Ciało" Szumowska nie potrafi już z widzem dyskutować, bo lubi mu po prostu narzucać swój punkt widzenia. Ten film jest trochę jak wykład, ale bardziej na poziomie licealnym niż uniwersyteckim.
4
Magda Mielke
Ocena:
4
Potencjał tej historii był ogromny, ale zawiódł już sam scenariusz. Niestety, Szumowska od czasu “Twarzy” postawiła na bardzo wyrachowane kino - pod modny temat i zachodnią publiczkę. Odkrywanie przez reżyserkę “mrocznych” stron polskiej rzeczywistości jest o tyle niesmaczne, że nie czyni ona tego z perspektywy środka, z sympatii do bohatera, lecz z zewnątrz, wręcz z góry - arogancko, oceniająco, bez autentycznych emocji. “Kobieta z…” to kolejny film reżyserki, w którym Polska jest jedną wielką prowincją, w której bieda aż piszczy, a wszyscy mieszkańcy są tak samo zacofani. Scenariusz się nie klei, fabuła nie ma większego sensu, a bohaterowie zostali przedstawieni bez żadnej głębi. Przykre to, bo podjęty w filmie temat jest ważny i potrzebuje dyskusji. Tymczasem nie bez powodu o “Kobiecie z…” od premiery, która odbyła się niemal pół roku temu, jest cicho.
5
Anna Starostka
Ocena:
5
Kino społecznie zaangażowane z pełną wrażliwości opowieścią o transpłciowej bohaterce. Niewątpliwie potrzebny film, pełen symboli i dokładnego przyglądania się zmianom, które zachodzą w bohaterach. Niestety bez energii i polotu. Po duecie Szumowska - Englert spodziewałam się dużo więcej, szczególnie w artystycznym, filmowym ujęciu. Rewelacyjna Małgorzata Hajewska-Krzysztofik w roli Anieli.
4
Patryk Szczerba
Ocena:
4
Narzucanie wizji świata nigdy nie wychodziło na dobre, a to ostatnio robi Małgorzata Szumowska. Skręciła w stronę kina mocno zaangażowanego, Nie jest to kluczowy problem, choć film "Kobieta z..." z tego powodu pozostanie w wielu kręgach niezrozumiany, a pewnie i z automatu odrzucony. Decydujący pozostaje brak dobrego scenariusza i fabuły, która może skłonić do poważnej rozmowy o transpłciowości, przez co historia pozostaje na poziomie ciekawostki.
Recenzja filmu "Kulej. Dwie strony medalu". Materiał na kinowy hit (recenzja)
Historia Jerzego i Heleny Kulejów – najbardziej barwnego małżeństwa Polski lat sześćdziesiątych. On – legendarny bokser, podwójny mistrz Europy i ośmiokrotny mistrz Polski, który jako jedyny polski pięściarz wywalczył dwa złota olimpijskie i choć nigdy nie leżał na deskach, to w życiu upadał nie raz. Ona – silna kobieta, która niezmiennie stała u jego boku, ale nie chciała na zawsze pozostać w jego cieniu. więcej »
Średnia
7.3(4 recenzje)
Ocena czytelników: 8.5
7
Tomasz Zacharczuk
Ocena:
7
7,5. Żuławskiemu niekoniecznie chyba zależało na drobiazgowej i stuprocentowo wiernej faktom biografii. Podobnie jak na sportowym dramacie spod znaku "Rocky'ego". Przede wszystkim jest to kino rozrywkowe zgrabnie wykorzystujące soczyste fragmenty z życiorysu Jerzego Kuleja (a takich nie brakowało). Kino skupione oczywiście wokół boksu, ale w centrum zainteresowania stawiające przede wszystkim postaci Jurka i Heleny. To świetnie nakręcona, ale i - nomen omen - kulejąca trochę pod kątem scenariusza opowieść o miłości, pasji, hartowaniu charakteru i podążaniu własną ścieżką (i nie dotyczy to tylko tytułowego bohatera). Powstał w ten sposób materiał na kinowy przebój, jakim niewątpliwie film Żuławskiego ma szansę zostać. Film o Kuleju trochę jak sam Kulej - kokietuje i zabawia publiczność. Czy nokautuje? Raczej nie, ale wyprowadza sporo celnych ciosów. Aktorsko bez większych zachwytów, ale Włosok i Olszańska doskonale się zgrali. Szkoda, że tak mało Chyry.
7
Magda Mielke
Ocena:
7
To będzie kinowy przebój! Z rozmachem zrealizowana biografia Jerzego Kuleja, która znacznie wykracza poza samo kino biograficzne. Ogląda się to jak „Bogów” czy „Najlepszego” - atrakcyjne kino rozrywkowe, skrojone pod masowego widza. Charyzmatyczne postaci, wciągająca opowieść i podróż do gomułkowskiej Polski. „Kulej” jest świetnie zagrany, a Tomasz Włosok stworzył kreację na miarę Lwa, Złotego. Tak „normalnego” filmu od Xawerego Żuławskiego jeszcze nie było.
8
Anna Starostka
Ocena:
8
Co za charyzma i temperament Panie Jureczku! I to nie jest rozprawa o sporcie, to jest opowieść o życiu. Bardzo ludzka, pełna błędów, porażek (życiowych) i ponadprzeciętnego uporu historia rodziny Kulejów. Xawery Żuławski znany jest z kina kontrowersyjnego, dziwnego i wymykającego się dobrze znanym schematom. Tym razem reżyser rzetelnie potraktował biografię boksera i nie wyzbywając się swojego oryginalnego podejścia do kina, stworzył obraz angażujący i zabawny. A pomysł nakręcenia filmu przyniósł do wytwórni syn Waldemar Kulej, co tylko potwierdza jak ciekawą osobowością był jego ojciec. "Kulej. Dwie strony medalu" to również prawdziwa aktorska uczta. Po pierwsze rewelacyjny Tomasz Włosok, który mam nadzieję otrzyma nagrodę za pierwszoplanową rolę, zaraz obok świetni Andrzej Chyra, Tomasz Kot i Michalina Olszańska w roli Heleny Kulej. Nie jest jednak tak do końca idealnie - metraż powinien być o 30 minut krótszy, niektóre sceny już bardziej irytowały niż cieszyły.
7
Patryk Szczerba
Ocena:
7
Trochę wyświechtane już porzekadło mówi, że najtrudniej nie jest wspiąć się na szczyt, ale się na nim utrzymać. I ten moment w biografii Jerzego Kuleja postanowił wziąć na tapet Xawery Żuławski przedstawiając bohatera pomiędzy igrzyskami w Tokio i Meksyku. Całość ma urok, orbituje wokół boksu, pozostawiając go jednak na dalszym planie. Tym niemniej warto docenić świetnie nakręcone sceny walk w ringu. To, co najważniejsze dzieje się jednak pomiędzy Jurkiem (niezły Tomasz Włosok) i Helenie (świetna aktorsko i piękna Michalina Olszańska). U Żuławskiego Kulej to spory zawadiaka i nicpoń. I choć czasem trudno logicznie wytłumaczyć niektóre decyzje głównego bohatera, to szybko dzięki grze Włoska zyskuje sympatię widzów, choć nie wszystkim może przypaść do gustu irytująca momentami zgrywa w jego wykonaniu. Do tego czasy PRL, do których wciąż widzowie wracają z nostalgią, sport, zabawa, triumf miłości i przepis na komercyjny sukces gotowy. Pytanie, czy także festiwalowy.
5,5. Ciekawe podejście do niezwykle trudnego tematu nieprzepracowanej traumy u nastolatków. Reżyserce nie zabrakło nie tylko pomysłu, ale i wrażliwości. Bardzo łatwo można było tu przeszarżować i ulec emocjom. Te do końca jednak trzymane są w ryzach. Film, który skłania do refleksji i uczula na potrzebę psychicznego wsparcia. I właściwie nic poza tym. Niestety "Lany poniedziałek" sporo traci przez banalną symbolikę i niepotrzebne wizje senne. Czasami prostota jest najlepszym wyborem. Obiecujący reżyserski debiut, ale widziałem już na tym festiwalu lepszy.
4
Magda Mielke
Ocena:
4
Potencjał był: ważny temat, fajna dziewczyńska energia i słowiańska magia. Niestety, efekt rozczarowuje. Pomysły, które na papierze zapewne fajnie działały, na ekranie wypadają koślawo. Zamiast krzyku o wolność, mamy naiwną i łopatologiczną opowiastkę, ubraną - a jakże! - w małomiasteczkową Polskę sprzed dwóch, trzech dekad (jakby takie historie nie zdarzały się i dziś).
5
Anna Starostka
Ocena:
5
Woda jako symbol oczyszczenia z grzechu stała się w tym filmie głównym bohaterem. Bardzo mistyczna i magiczna opowieść (i nie chodzi o bajkowe ujęcie magii) o traumie, krzywdzie i braku zrozumienia. Z pewnością kolejny potrzebny film, bo temat jest niestety bardzo aktualny i może dotyczyć każdego. Jednak zabieg artystyczny i założenia reżyserskie kuleją, a film ogląda się raczej z przymusu. Zacznijmy mówić o problemie przemocy we współczesnym ujęciu, a nie jakby dotyczyło to tylko przeszłości.
6
Patryk Szczerba
Ocena:
6
Małomiasteczkowa Polska lat 90, w której nastolatkowie żyją beztrosko, ale tylko na pozór. W czasach, gdy pomoc psychologiczna praktycznie nie istniała, tylko wsparcie rodziny może pomóc "przepracować" traumę związaną z gwałtem. Ale co, gdy i najbliżsi nie pomagają, bo sami potrzebują pomocy? To debiut reżyserki. Przyciągają kontrasty. Szarość końca XX wieku przeplata się z kolorem i uśmiechem ówczesnej młodzieży, rzeczywistość pełna ludowych i religijnych odniesień z oniryzmem i magią. Film, choć traktuje o trudnych sprawach, nie ma w sobie ponurej atmosfery. Czuć lekkość i nadzieję, która wybrzmiewa zwłaszcza na końcu. Brakuje jednak pogłębienia tematu i rozwinięcia historii innych bohaterów, a symbolika, jak oczyszczająca moc wody, czy niszcząca ognia - są niestety przewidywalne. Tym niemniej "Lany poniedziałek" pozostanie obiecującym debiutem i istotnym społecznie filmem, a ja czekam na więcej od Justyny Mytnik.
Ślesicki wytoczył ciężkie działa. W moim odczuciu za ciężkie. Wstrząs jako narzędzie pobudzania w widzach empatii i współczucia sprawdza się, ale nie można tylko na tym budować całego filmu. Ogrom bólu, cierpienia i krzywdy jest tu porażający, lecz poza nadmierną ekspozycją okrucieństw wojny na Ukrainie trudno doszukać się w tym filmie jakiejś myśli nadrzędnej. Gdzieś w tych pokazywanych na ekranie ruinach zakopana została też artystyczna subtelność. Jasne, wojna nie uznaje kompromisów, ale sposób jej ukazania już tak. Ten film sprawia, że stajemy się zakładnikami pokazywanych na ekranie emocji, a na taki szantaż po prostu się nie zgadzam.
1
Magda Mielke
Ocena:
1
Bardzo nieludzkie kino na bardzo nieludzkie czasy. Jeśli lubicie filmy Patryka Vegi, to ten też się wam spodoba. Parodia sloganu „kino to emocje”. Wulgarne, szokujące, okropne.
-
3
Patryk Szczerba
Ocena:
3
Rozumiem, że miało być krwiście, brutalnie i bezkompromisowo - taka jest wojna, ale nie rozumiem, dlaczego nie dołączono do tego żadnej fabuły. Całość próbuje grac na emocjach widza, ale wychodzi to źle, bo jedyne, co można odczuwać podczas seansu, to wstręt i odrazę. Tak jakby zabrakło czasu na porządny scenariusz, co próbowano przykryć drastycznymi obrazkami. Ciekawy zabieg z przedstawieniem zdarzeń z pozycji dziecka w wózku nie ratuje sytuacji.
Recenzja filmu "Minghun". Porusza i wycisza (recenzja)
Po stracie córki Jurek (poruszająca kreacja Marcina Dorocińskiego) wraz ze swoim teściem Benem (Daxing Zhang) decyduje się odprawić chiński rytuał minghun, tzw. zaślubin po śmierci. Bohaterowie ruszają w pełną emocjonalnych zawirowań podróż w głąb samych siebie, której celem jest znalezienie idealnego partnera na wieczność. Zderzenie dwóch jakże odmiennych kultur ma pomóc uświadomić zarówno filmowym postaciom, jak i widzowi, że bez względu na pochodzenie wszyscy przynależymy do jednej człowieczej rodziny.
Minghun to opowieść o nadziei, miłości i poszukiwaniu sensu życia oraz tego, co dzieje się po nim. Film w reżyserii Jana P. Matuszyńskiego („Ostatnia rodzina”, serial „Król”) według scenariusza Grzegorza Łoszewskiego („Komornik”) w ironiczny sposób konfrontuje nas ze stratą, własnymi przekonaniami i duchowością. To poruszające i czułe kino, które opowiada o najważniejszych wartościach w życiu człowieka, dając widzowi to, co w naszych czasach najpotrzebniejsze – nadzieję. więcej »
Średnia
6.8(4 recenzje)
Ocena czytelników: 7.1
7
Tomasz Zacharczuk
Ocena:
7
Trochę ze mnie Tomaszek-smutasek, dlatego zawsze lubię przytulać filmy, w których nie do końca jest do śmiechu (choć tu akurat można się kilka razy uśmiechnąć). Scenariusz miejscami już się prawie rwie, nie wszystko się ładnie ze sobą spina, trochę za mało o relacji głównego bohatera z teściem, zbędny epilog. Ale szalenie doceniam za nowy pomysł na opowieść o stracie, żałobie i poszukiwaniu życia po śmierci. Rzetelna i solidna "szóstka", ale ocena w górę za wybitnego w swojej oszczędności Dorocińskiego (dla mnie oczywisty faworyt do nagrody za najlepszą męską rolę) i rewelacyjną muzykę Stefana Wesołowskiego. Gdańska na ekranie malutko, a przecież produkcję wsparto finansowo z Gdańskiego Funduszu Filmowego.
7
Magda Mielke
Ocena:
7
Matuszyński znowu zaskoczył. Gdy tylko zaczął wpadać do szuflady biograficznych i historycznych opowieści, wyskoczył z niej z bardzo osobistą i kameralną historią o stracie i żałobie. Choć ten trudny temat można uznać za wyświechtany, tutaj został on ujęty w bardzo oryginalny zamysł. Oparty na ciszy i powolności, estetycznie wymuskany obraz, doprawiono humorem i ironią, osiągając odpowiedni balans dla rozpaczy. No i Marcin Dorociński, wyśmienity jak zawsze. Będą tacy, którym podczas seansu pęknie serce.
6
Anna Starostka
Ocena:
6
Na filmy Jana P. Matuszyńskiego czekam zawsze jak na prezenty gwiazdkowe. "Ostatnia rodzina" czy "Żeby nie było śladów" to filmy, które oglądałam z zapartym tchem i niestety tego zabrakło mi przy najnowszym dziele reżysera. Ta dość powierzchowna konfrontacja kultur nie zrobiła na mnie wrażenia takiego jak powinna, biorąc pod uwagę tematykę filmu. Z pewnością mamy do czynienia z osobistym i intymnym przeżyciem, jednak zabrakło składnika, który zagrałby na emocjach nieco bardziej. Jak zwykle doskonały Marcin Dorociński, dla którego warto poświęcić czas i wybrać się na ten seans.
7
Patryk Szczerba
Ocena:
7
Film to wizualna perełka i, na ile to możliwe, oszczędna w słowach historia. Kameralna, na pozór banalna historia wciąga, choć bywa momentami zbyt rozwleczona. Całość wynagradzają jednak zdjęcia, choć zdarza się niekonsekwencja w doborze tonacji. Jak zawsze niepodrabialny jest Marcin Dorociński, który chyba dawno nie miał tak mało do powiedzenia w filmie. Pierwsza część lepsza, druga - w momencie większego przylgnięcia do rzeczywistości - gorsza, ale sumując to bardzo dobre kino. Cicha, delikatna, ale pozostawiająca ślad opowieść, w którą warto się zagłębić.
Szare niebo w tytule i sporo tej szarości w samym filmie. Być może ciut za dużo, a zbyt mało kolorytu. I nie mam tu na myśli warstwy wizualnej. Często bywa zbyt statycznie, jednostajnie, "od linijki". Trochę na wzór kina dokumentalnego, ale przecież mówimy o fabule, która powinna większy nacisk kłaść na budowanie emocji i postaci niż rekonstruowanie faktów. Świetny ostatni kwadrans sporo jednak nadrabia, jeśli chodzi o ogólne wrażenia. Warsztatowo poprawny, emocjonalnie angażujący, a społecznie potrzebny film o bezsilności białoruskich opozycjonistów w starciu z reżimem Łukaszenki.
4
Magda Mielke
Ocena:
4
Zaczyna się dobrze, ale po pierwszym kwadransie emocje siadają. I choć film jest krótki, nie wszyscy widzowie mają tyle cierpliwości, żeby dotrwać do końca pokazu. I w sumie się im nie dziwię, bo to nawet nie jest film, a fabularyzowany reportaż, w dodatku pozbawiony iskry, akcji, napięcia. Słuszny temat, ale realizacyjnie i formalnie szary jak tytułowe niebo.
4
Anna Starostka
Ocena:
4
Bardzo dobrze zapowiadający się początek, mocna reporterska historia, relacja z miejsca tragicznych i niesprawiedliwych wydarzeń, aresztowanie i emocjonalny telefon do męża. I tu następuje koniec napięcia w tym filmie, mimo że tematyka powinna ściskać za brzuch do samego końca. Materiał zdecydowanie bardziej na film dokumentalny.
5
Patryk Szczerba
Ocena:
5
Kameralny, ale zarazem ważny film o sytuacji na Białorusi w trakcie protestów po śmierci Ramana Bandarenki w 2020 roku inspirowany prawdziwymi wydarzeniami. Tylko szkoda, że taki jednowymiarowy, w którym nie czuć w pełni emocji bohaterów, a fabuła nie wykracza poza sztywne ramy zapisu sytuacji po aresztowaniu niepokornej dziennikarki Leny. Niby pojawia się ciekawy zabieg z restrospekcjami, a główna para aktorska starają się być jak najbardziej przekonująca, ale to za mało. Końcówka pokazuje, że można było "wycisnąć" z tej historii więcej. Całość skręca w stronę dokumentu, tymczasem widz oczekiwał dobrej fabuły.
Polski kandydat do Oscara otworzył 49. FPFF w Gdyni (recenzja)
Wnikliwy obraz stanu emocjonalnego młodej, inteligenckiej, ukraińskiej rodziny Kovalenków, którą wybuch wojny zastaje ostatniego dnia wakacji na Teneryfie. Ich powrót do Kijowa okazuje się niemożliwy. W jednej chwili z turystów stają się uchodźcami. więcej »
Średnia
6.8(4 recenzje)
Ocena czytelników: 4.4
7
Tomasz Zacharczuk
Ocena:
7
Damian Kocur znów robi to, co wychodzi mu najlepiej, a więc ustawia kamerę na swoich bohaterów i po prostu im się przygląda. Przy okazji coraz bardziej wżera się w psychikę postaci, a także samych widzów. Jego drugi film to pełen niuansów i "małych wielkich" scen psychologiczny dramat o ludziach, którzy z turystów stają się uchodźcami z kraju ogarniętego wojną. Trochę nachalnie wrzucony wątek emigrantów z Afryki. Na minus także to, że Kocur znów świetnie buduje napięcie, ale nie potrafi celnie puentować. Dlatego zakończenie pozostawia z niedosytem, ale to i tak angażujące, świetnie zagrane i poruszające wiele aspektów kameralne kino o tych uzewnętrznianych, ale i skrywanych głęboko w sercu traumach i dramatach. Mogą posypać się nagrody.
6
Magda Mielke
Ocena:
6
Nie potrzeba ani jednego wystrzału czy wybuchu rakiety, żeby opowiedzieć o wojnie. W drugim filmie Damian Kocur (reżyser “Chleb i sól”) pozostaje wierny swojemu stylowi. Chłodnym okiem dokumentalisty przygląda się ludziom, którym zabrano jutro. Choć fabuła dotyczy wojny i uchodźstwa, nie jest to opowieść o inwazji na Ukrainę, lecz o kryzysowej sytuacji związanej z utratą domu i poczucia bezpieczeństwa (nie tak trudno znaleźć analogię do bliskiej nam w ostatnich dniach sytuacji powodzian). To prosty, kameralny film, z bardzo ciekawą sytuacją fabularną i nie do końca spełnionym scenariuszem, próbującym uchwycić wiele wątków, bez zagłębiania się w żaden z nich. Prosta jest również symbolika (wulkan, fajerwerki, wędrówka, karnawał), ale o ile lepsza od emocjonalnego szantażu. Tu go na szczęście nie ma. Są za to pełne reżyserskiej czułości, świetnie zagrane sceny, jak choćby ta (rodząca w mojej głowie skojarzenia ze wspaniałym filmem “Aftersun”) rozmowy ojca z córką.
7
Anna Starostka
Ocena:
7
Najbardziej uderzająca w tym filmie była kwestia wypowiedziana przez głowę rodziny Kovalenków: "2-3 dni i wrócimy do domu". Rzeczywiście pod Wulkanem emocje już nie były uśpione i stłumione. Damian Kocur ponownie potraktował z dużą uważnoscią i empatią historie, którą zdecydował się opowiedzieć i każdemu z bohaterów przeznaczył odpowiednio dużo czasu. Było miejsce na smutek, złość i brak zrozumienia. Niektóre wątki mogłyby zostać bardziej rozwinięte, jednak nie ujmuje to całej produkcji. Delikatne i symboliczne kino z dużym ładunkiem emocjonalnym.
7
Patryk Szczerba
Ocena:
7
Spokojne, proste kino, ale ze sporym ładunkiem emocjonalnym. Damian Kocur pokazuje bohaterów w krytycznej sytuacji zamknięcia w "złotej klatce" po inwazji na Ukrainę. Los pozwolił im poznać się na nowo nawzajem. Pobyt pod tytułowym wulkanem pozwala także zajrzeć w głąb siebie, gdzie można znaleźć słabości, ale też przezwyciężyć strach. I zobaczyć, jak bardzo może być kruche życie, stabilność i bezpieczeństwo. Dużo tu lęku, strachu, ale nie brakuje też optymizmu i miłości, jak podczas świetnej sceny rozmowy ojca ze swoją córką. Pełen obraz życia, gdy cały świat wali się na głowę. Zakończenie i dalsze losy postaci pozostają otwarte. To nic, bo to, co najważniejsze już się wydarzyło.
Recenzja filmu "Simona Kossak". Na skróty przez las (recenzja)
Simona Kossak, pozbawiona talentu, który od pokoleń definiuje jej rodzinę, dorasta, nie zaznając ciepła ze strony despotycznej matki. Gdy po studiach rzuca wszystko – dom, tradycję, społeczne konwenanse – i obejmuje posadę naukowczyni w Białowieży, zaczyna życie na własnych warunkach. Osiedla się w środku puszczy, w domu bez prądu i bieżącej wody, w otoczeniu dzikiej przyrody. Poznaje tam fotografa Lecha Wilczka, z którym dzieli pasje – miłość do natury i… potrzebę wolności. Jednak jej wyobrażenia o pracy przyrodnika i pozycji młodej kobiety w świecie zdominowanym przez mężczyzn ulegają bolesnej weryfikacji. Musi stanąć w obronie nie tylko swoich ideałów, ale również świata roślin i zwierząt. więcej »
Średnia
5.8(4 recenzje)
Ocena czytelników: 7.9
6
Tomasz Zacharczuk
Ocena:
6
Zamiast interesującej i wnikliwej biografii nietuzinkowej osobowości "Sztuka kochania" w lesie, a więc kino pod publiczkę ze zdartej już płyty i bez większych aspiracji, chociaż wątek ekologiczny wybrzmiewa u Panka dość głośno i wyraźnie. Za dużo Kossaków (i ich obrazów), a za mało Simony w filmie o Simonie. Druga godzina seansu znacznie lepsza od pierwszej i głównie za to ocena w górę. Kino skrojone pod szeroką widownię, dlatego w ogólnym obiegu "Simona Kossak" poradzi sobie lepiej niż na festiwalowej arenie. Niezłe zdjęcia i muzyka, bardzo dobra Sandra Drzymalska. - Ale co Ci Tomeczku podobało się najbardziej? - Zwiezontka!
5
Magda Mielke
Ocena:
5
Dokument Korynckiej-Gruz “Simona” pokazał jak niesamowitą osobą była Simona Kossak, a jej los wydawał się wprost skrojony pod scenariusz filmu fabularnego. Ciężko jednak nie odnieść wrażenia, że ten wyszedł spod niewłaściwych rąk. U Panka historia Simony staje się kolejną “Sztuką kochania”, tyle, że w lesie. Pasja, odkrycia i szerokie zainteresowania Simony, nawet jej ciekawa osobowość i wyprzedzająca czasy postawa zostały spłycone. Reżyser oparł się na dziwnie wąskim fragmencie jej biografii, co stanowi mało reprezentatywny wycinek wobec całej jej biografii. Porusza się po omacku, chwytając się wszystkiego: konfliktu pokoleniowego, dyskryminacji kobiet, zakazanej miłości, ekologii, duchowości. Nic dziwnego, że w biografii Simony na nią samą zabrakło miejsca. Sandra Drzymalska i Jakub Gierszał tworzą uroczy duet i robią, co mogą, ale cóż… niewiele mają tu do roboty. Przykro mi, że dziś, w 2024 r., Simona została potraktowana dokładnie tak, jak była traktowana przez całe swoje życie.
6
Anna Starostka
Ocena:
6
Simona Kossak nie chciała być definiowana przez swoje nazwisko, nie chciała przesadnie utożsamiać się z dorobkiem artystycznym rodziny ani wykorzystywać rodzinnych koneksji do osiągnięcia swoich naukowych celów. I właśnie tą kwestią najbardziej zajęli się twórcy filmu o naukowczyni. Trochę w zbyt dużym uproszczeniu została potraktowana historia niezwykłej kobiety i trudno tu nie nawiązać tu do dokumentu "Simona" Natalii Korynckiej Gruz, która jednak postawiła poprzeczkę wysoko. Dlaczego warto się wybrać ten film? Dla doskonałej Sandry Drzymalskiej oraz kilku kojących ujęć natury.
6
Patryk Szczerba
Ocena:
6
Liczyłem na ciekawą biografię nietuzinkowej osoby, a dostałem chaotyczny zbiór scen, w których tytułowa bohaterka ginie jak promienie słońca między drzewami w Puszczy Białowieskiej, w której rozrywa się akcja. Film nie pozwala poznać Simony Kossak. Po seansie widzowie nic nie będą o niej wiedzieć oprócz tego, że przeklina, gdy trzeba - umie się postawić mężczyznom i jej misją jest ratunek saren. A i gustuje w przystojnych mężczyznach. Panek ewidentnie nie jest w stanie zdecydować się, czym mam być jego film. W efekcie dostajemy misz-masz. Trochę tu komedii, trochę romansu, a trochę manifestu ekologicznego. "Simona Kossak" ma szansę zaistnieć, ale raczej w pozafestiwalowym, komercyjnym obiegu. Dodatkowa gwiazdka za Sandrę Drzymalską.
Każdego roku podczas festiwalu udaje mi się wyłowić jedną, wcale nieoczywistą perełkę. I tym razem jest to film debiutanta, Korka Bojanowskiego. Rzetelne przedstawienie tematu przemocy psychicznej wśród młodych artystów . Znakomita rola Nel Kaczmarek i bardzo dobra Tomasza Schuchardta. Do tego starannie przemyślany scenariusz, który oferuje nam wytrawny miejscami dramat psychologiczny i wciąga w grę opartą na manipulacji i kłamstwie. Nic wielkiego, ale ogląda się to z ciekawością, zaangażowaniem i autentycznymi emocjami. Póki co najlepszy debiut tej edycji.
7
Magda Mielke
Ocena:
7
7
Anna Starostka
Ocena:
7
Rachunek sumienia wobec wszystkich, którzy dopuścili się patologicznych zachowań w środowisku artystycznym. Mocny debiut reżyserski Korka Bojanowskiego z kolejną świetną rolą Tomasza Schuchardta. Film od początku do końca utrzymuje napięcie, nie gubi tempa i zaangażowania. W trakcie seansu wielokrotnie chciałam wstrząsnąć główną bohaterką, a to oznacza, że cel został zrealizowany, zagrało na wysokich rejestrach. Niewątpliwie jest to odkrycie tegorocznego festiwalu.
8
Patryk Szczerba
Ocena:
8
Bardzo dobry debiut reżyserski Korka Bojanowskiego. Film mający jeden z najmniejszych budżetów w stawce konkursu głównego, od początku wciąga i trzyma w napięciu aż do samego końca. Historia relacji nauczyciel - studenci, której przestrzenią jest szkoła aktorska okazuje się być kipiącym od emocji dramatem. Mocny obraz o ciemnej stronie ludzkiej psychiki, manipulacji, ale bez przynudzania. "Utrata równowagi" trzyma tempo, nie ma dłużyzn, a wrażenie potęguje niepokojąca muzyka w tle. Do tego tekst "Makbeta" który współgra z opowieścią. Zakończenie domykające drogę przemiany głównej bohaterki od ofiary sytuacji po osiągającą swój cel za pomocą środków, o których jeszcze niedawno nawet nie pomyślała. Świetny duet Nel Kaczmarek i Tomasz Schuchardt. Ten drugi z potencjałem na Najlepszą rolę męską.
Skonieczny wymyślił sobie kilka filmów (a każdy w innej konwencji), po czym nakręcił je wszystkie naraz. Mamy tu wszystko. Od modernistycznej baśni, przez międzykulturowe love story i postpunkową wariację na temat "Romea i Julii" spod budki z kebabem, po deskorolkowe teledyski i oniryczne wizje. Wizualnie to petarda, fabularnie niestety niewypał. Na dodatek poddymiony banałem, a niekiedy wręcz kiczem. W dialogach raz naturalnie, a raz infantylnie. Aktorsko też jest różnie. Jeśli chodzi o dwoje głównych postaci, to oddzielnie każde z nich wygląda interesująco, razem już niekoniecznie. W ich uczucie pozostaje wierzyć na słowo. A ja trochę za mocno uwierzyłem w Skoniecznego. Spore rozczarowanie.
7
Magda Mielke
Ocena:
7
Filmowcy odkrywają istnienie Romów w Polsce, odcinek 2. Wielu ten film wyśmieje. Gdynia go odrzuci. Ale każdy, kto tę konwencję kupi, będzie zachwycony. Skonieczny w swoim drugim filmie (na który kazał czekać 10 lat!) udowadnia jak sprawnym reżyserem jest. „Wrooklyn zoo” to audiowizualna uczta. Ta muza, te kadry, montaż - wszystko to się wspaniale ogląda, jak ponad 2-godzinny teledysk, który ani na chwilę nie traci swojej energii czy brawury. Młodzi aktorzy osobno radzą sobie dobrze, Eleryk pokazuje kolejną ciekawą twarz, a Frycz po prostu błyszczy (poproszę tutaj nagrodę). Oczywiście do wielu rzeczy można się przyczepić - przede wszystkim do scenariusza, w który upchano tyle, że aż szok, iż się nie rozleciał. Po oczach bije też nieporadność głównych aktorów we wspólnych scenach czy sięganie po deskę, kiedy to wygodne. Nie o realizm tu jednak chodzi. Mimo licznych mankamentów szanuję tę twórczą odwagę bardzo, a widzów, którzy mają dystans do kina, zapraszam do kina.
6
Anna Starostka
Ocena:
6
Ten film trzeba potraktować z przymrużeniem oka i nabrać do niego dystansu. Bardzo eklektyczna opowieść, łącząca zupełnie różne światy. I to nie tylko dwa światy. Momentami niestety panuje zbyt duży chaos i gubi się sens poszczególnych wątków, ale mimo wszystko jest to świeże, inne i rozrywkowe. No i trudno się nie uśmiechnąć pod nosem na epizod z udziałem Jakuba Żulczyka.
7
Patryk Szczerba
Ocena:
7
Skonieczny zrobił film dla młodych o młodych. Powiew świeżości na festiwalu. Stylistyka musi nasuwać skojarzenia ze "Ślepnąć od świateł". Oczywiście to zupełnie inna historia, ale podobnie pokazane miasto i zaprezentowany język ulicy. Reżyser ewidentnie ma słuch, bo dialogi oprócz zdjęć to najmocniejsza strona filmu. Film kradnie - jak w serialu - Jan Frycz. Całość balansuje między kinem komercyjnym i artystycznym. Gdy skręca w tym drugim kierunku robi się kiczowato i cringowo, tym niemniej cała opowieść o miłości broni się. Trzeba tylko dać się jej ponieść i złapać dystans do niektórych scen. Szanuję za odwagę, choć nagród pewnie nie będzie.
Medytacje wiejskiego listonosza. Wersja filmowa. Komedia Tomasza Gąssowskiego, trochę jak ta słynna piosenka "Skaldów", szybko wpada w ucho. Refren zanucimy nie raz i nie dwa, ale trudno mówić w tym przypadku o jakiejś wybitnej kompozycji. "Wróbel", posługując się nieco karkołomnym porównaniem, to jak pokraczne zmiksowanie naszego poczciwego "Rancza" z "Perfect Days" Wendersa. Jest przaśnie i kontemplacyjnie. Zabawnie i ciut depresyjnie zarazem. Wszystkiego po trochu, a finalnie niewiele z tego wynika. Do połowy jeszcze bawi i zaciekawia, potem "Wróbel" ćwierka już bardzo cienko. ps. jako fan futbolu doceniam aktorski debiut Radka Majewskiego i epizod red. Szczepłka!
4
Magda Mielke
Ocena:
4
Jaki kraj, takie „Perfect Days”. „Ranczo”, „Doręczyciel” i „Zmruż oczy” w jednym. Tylko jakieś takie puste, bez większego pomysłu, z tragicznymi dialogami. Bardziej gorzkie niż słodkie. To nie komedia, to materiał na terapię.
4
Anna Starostka
Ocena:
4
Żeby robić filmy o zwykłym, codziennym życiu to trzeba widzieć w tej zwykłości coś wyjątkowego. I tu niestety nie poczułam zupełnie nic. Może sama sobie winna, bo za dobrze znam kino Jima Jarmuscha, mistrza opowiadania o zwykłości w interesujący sposób ("Paterson") a może po prostu nie tędy droga jeśli o debiutach reżyserskich mowa. Poczciwa historia o wiejskim życiu na początku nawet zaciekawiła, ale w połowie już wszystko było jasne. Nic więcej w życiu Wróbla się nie wydarzy. Na pewno będzie to dobra pozycja do seansu w domowym zaciszu.
5
Patryk Szczerba
Ocena:
5
Główny bohater to typowy poczciwiec, zaś cała historia to opowiastka o życiu i zachodzących w nich zmianach. Bez większej głębi i przesłania, ale z dużym humorem i dystansem, jaki towarzyszy życiu na wsi. Można obejrzeć, ale niewiele da się zapamiętać. Są momenty, które mógłby być punktem zwrotnym w filmie, ale debiutującemu na fotelu reżysera Tomaszowi Gąssowskiemu chyba zabrakło odwagi. Szkoda. Wygrał spokój.
Recenzja filmu "Zielona granica". Quo vadis, Europo? (recenzja)
Po przeprowadzce na Podlasie psycholożka Julia staje się mimowolnym świadkiem i uczestnikiem dramatycznych wydarzeń na granicy polsko-białoruskiej. Świadoma ryzyka i konsekwencji prawnych, przyłącza się do grupy aktywistów pomagających uchodźcom, którzy koczują w lasach w strefie objętej stanem wyjątkowym. W tym samym czasie uciekająca przed wojną domową syryjska rodzina i towarzysząca jej nauczycielka z Afganistanu, nie wiedząc, że są narzędziem politycznego oszustwa białoruskich władz, próbują przedostać się do granic Unii Europejskiej. W Polsce los zetknie ich z Julią oraz młodym pogranicznikiem Janem. Rozgrywające się wokół wydarzenia zmuszą ich wszystkich do postawienia sobie na nowo pytania: czym jest człowieczeństwo? więcej »
Średnia
7.3(4 recenzje)
Ocena czytelników: 5.2
7
Tomasz Zacharczuk
Ocena:
7
Na pewno jeden z najważniejszych filmów Agnieszki Holland, co nie znaczy, że jest jednym z najlepszych w dorobku reżyserki. Najmocniej działa jako bolesny i traumatyzujący traktat o dewaluacji człowieczeństwa w warunkach ekstremalnych i o bezduszności systemu (w sensie ogólnym). Wiele traci natomiast na mocno publicystycznym wydźwięku, wplataniu polityki i (jednak po części) szantażowaniu emocjami. Może gdyby tych emocji było mniej podczas realizowania filmu, byłby on znacznie lepszy. Aczkolwiek od tych emocji każdemu z nas trudno wówczas było się odseparować. I tak jest do dzisiaj.
7
Magda Mielke
Ocena:
7
Mocny i potrzebny film. Ma kilka wybitnych scen i emocjonalnie rozwala, ale momentami za dużo publicystyki, dydaktyzmu i szantażu emocjonalnego.
8
Anna Starostka
Ocena:
8
Już scena otwierająca, w której kamera płynie nad pięknym, zielonym lasem i ekran powoli zmienia się w czarno- biały, wywołuje smutek i niezgodę na to, co zobaczymy w kolejnych ujęciach. Odważny i potrzebny film ukazujący różne oblicza natury ludzkiej, niemoc, niesprawiedliwość i wielką humanitarną tragedię. Zostawiając na chwilę tematykę filmu, o której każdy na pewno myśli swoje, należy podkreślić, że jest to kino na światowym poziomie.
7
Patryk Szczerba
Ocena:
7
Nie jest to gniot, jak próbowała pokazywać "Zieloną granicę" jedna strona sporu politycznego sprzed roku, ani arcydzieło, jak wieściła druga strona. To film ogólnie udany, świetnie nakręcony, najlepszy w momentach, gdy obserwujemy cierpienie czekających na granicy, ale nie jest wolny od uproszczeń. Pewnie, gdyby nie toporna momentami publicystyka, to zyskałby większe uznanie. A tak, pozostał orężem do politycznej walki.
7.3
Kluczowe pytanie brzmi: w jaki sposób jury potraktuje "Zieloną granicę"? Zakładam, że co najmniej jedna ważna nagroda dla tego filmu zostanie przyznana i wydaje mi się, że najbardziej prawdopodobne jest wyróżnienie Agnieszki Holland za reżyserię. Ewentualnie po tę statuetkę mogą sięgnąć Magnus von Horn za "Dziewczynę z igłą", Damian Kocur za "Pod wulkanem" lub Xawery Żuławski za "Kuleja". Świetnie w "Utracie równowagi" poradził sobie Korek Bojanowski, ale to chyba jeszcze nie ten moment, by pokonać tak utytułowanych rywali. Nagroda za reżyserski debiut wydaje się jednak w tym przypadku dość oczywista.
Podobnie jak żaden tegoroczny film, tak żaden scenariusz nie był kompletny i w pełni satysfakcjonujący. Najbliżej wysokiego poziomu byli Magnus von Horn, Grzegorz Łoszewski ("Minghun") i Damian Kocur wraz z Martą Konarzewską (dobre dialogi w "Pod wulkanem"). Może więc festiwalowy "wyjadacz", czyli von Horn?
W kategoriach aktorskich mamy ogromną konkurencję wśród pań.Małgorzata Hajewska-Krzysztofik ("Kobieta z..."), Michalina Olszańska ("Kulej"), Sandra Drzymalska ("Simona Kossak") i Victoria Carmen Sonne ("Dziewczyna z igłą") wypadły znakomicie. Każda z nich może wygrać. Osobiście wyróżniłbym jeszcze Nel Kaczmarek za "Utratę równowagi" i Dianę Zamojską za "Dwie siostry". Na drugim planie już bez takich perełek. O statuetkę powalczą raczej Trine Dyrholm ("Dziewczyna z igłą"), Joanna Kulig ("Kobieta z...") i Agata Kulesza ("Simona Kossak").
Polski kandydat do Oscara otworzył 49. FPFF w Gdyni U panów z faworytami jest znacznie łatwiej. Marcin Dorociński w "Minghun" jest wybitny. Dla mnie to zdecydowany numer 1. Jeśli ktoś może mu zagrozić, to chyba głównie Tomasz Włosok. I wcale bym się nie zdziwił, gdyby jury ewentualną wygraną przyznało mu nie za "Kuleja", a za "Zieloną granicę". Nie umniejszyłbym także szans na zwycięstwo Tomaszowi Schuchardtowi za bardzo dobrą kreację w "Utracie równowagi". A może już zupełnie nieoczywisty wybór, czyli Jacek Borusiński za "Wróbla"? Szansa jednak jak jeden na tysiąc.
Nagroda za drugoplanową rolę męską powinna powędrować do Jana Frycza, który jako jedyny z obsady dał popis we "Wrooklyn Zoo". Konkurencji dużej tu nie ma. Jakub Gierszał w "Simonie Kossak" był niezły, ale to za mało na nagrodę. Świetnie w "Kuleju" wypadł Andrzej Chyra, ale dostał trochę za mało czasu ekranowego. Tu sprawa wydaje się więc dość jasna, choć typowanie jakichkolwiek nagród w tym roku w Gdyni to jak wróżenie z fusów. I to nie w filiżance, a w basenie.
Moje typy w skrócie: Złote Lwy - "Dziewczyna z igłą", Srebrne Lwy - "Minghun", reżyseria - ex aequo: Agnieszka Holland ("Zielona granica"), Damian Kocur ("Pod wulkanem"), scenariusz - Magnus von Horn, Line Langebek Knudsen ("Dziewczyna z igłą"), aktorka pierwszoplanowa - Victoria Carmen Sonne ("Dziewczyna z igłą"), aktorka drugoplanowa - Joanna Kulig ("Kobieta z..."), aktor pierwszoplanowy - Marcin Dorociński ("Minghun"), aktor drugoplanowy - Jan Frycz ("Wrooklyn Zoo").
Magda Mielke
Nie pamiętam tak słabej selekcji konkursowej, a śledzę uważnie festiwal od ponad 10 lat. W tym roku w Konkursie Głównym znalazło się kilka filmów będących absolutną pomyłką. Zdecydowanie lepsze produkcje można było obejrzeć w nowej sekcji Perspektywy. Bardzo ciężko jest także wytypować kandydata do głównej nagrody, bo choć kilka filmów wyróżniło się na tle reszty, żaden nie jest na miarę Złotych Lwów. Myślę jednak, że jury nie podejmie decyzji o nieprzyznaniu nagrody (taka sytuacja miała miejsce ostatnio w 1996 r.).
Kto zatem odbierze główną nagrodę? Myślę, że największe szanse na wygraną mają: "Dziewczyna z igłą", "Zielona granica" i "Minghun". Osobiście moje serce bije do filmu Jana P. Matuszyńskiego - opowieści, którą wyróżnia kameralność i skromność. Jednak próbując przewidzieć, co zrobi jury, myślę, że ze statuetką z Gdyni prędzej wyjedzie Magnus von Horn. Zdaję sobie jednak sprawę, że "Zielona granica" może tu sporo namieszać.
Jest jeszcze "Kulej". Jednak nagradzanie rozrywkowego, mianstreamowego kina, gdy w konkursie znalazło się tyle opowieści na temat wojny i wolności, byłoby bardzo kontrowersyjną decyzją. Z drugiej strony to konkurs na najlepszy film, a nie najważniejszą opowieść. W stawce jest także "Pod wulkanem", ale temu filmowi wróżę nagrodę w kategorii "Debiut/drugi film".
Co gwiazdy festiwalu filmowego robią w słynnym Piekiełku? Laur najlepszego reżysera bezsprzecznie należy się Agnieszce Holland za "Zieloną granicę". Z kolei za najlepszy scenariusz nagrodziłabym Xawerego Żuławskiego i Rafała Lipskiego za "Kuleja". Szansę w tej kategorii mają także Magnus von Horn i Line Langebek Knudsen ("Dziewczyna z igłą"), a może nawet Grzegorz Łoszewski ("Minghun").
Ciekawie zapowiada się też kwestia nagród aktorskich. Choć wspaniałych, kobiecych ról było w tym roku mniej niż zwykle, sytuacja i tak nie jest prosta. Największe szanse na statuetkę mają Sandra Drzymalska ("Simona", "Biała odwaga"), Michalina Olszańska ("Kulej"), Małgorzata Hajewska-Krzysztofik ("Kobieta z...") i Victoria Carmen Sonne ("Dziewczyna z igłą"). Podejrzewam, że ostatecznie walka rozegra się między Drzymalską a Hajewską-Krzysztofik.
U panów sytuacja jest prostsza. Nagroda za najlepszą rolę męską powinna powędrować ex aequo do Tomasza Włosoka ("Kulej") i Marcina Dorocińskiego ("Minghun").
Drugoplanowe role? Męska to dla mnie bezapelacyjnie Jan Frycz w "Wrooklyn Zoo", a żeńska to Agata Kulesza ("Simona"), Joanna Kulig ("Kobieta z...") albo Trine Dyrholm ("Dziewczyna z igłą").
Moje typy w skrócie: Złote Lwy - "Dziewczyna z igłą" , Srebrne Lwy - "Minghun", reżyseria - Agnieszka Holland ("Zielona granica"), scenariusz - Xawery Żuławski i Rafał Lipski ("Kulej"), aktorka pierwszoplanowa - Małgorzata Hajewska-Krzysztofik ("Kobieta z..."), aktorka drugoplanowa - Agata Kulesza ("Simona"), aktor pierwszoplanowy - Tomasz Włosok ("Kulej") i Marcin Dorociński ("Minghun"), aktor drugoplanowy - Jan Frycz ("Wrooklyn Zoo").
Patryk Szczerba
Poziom festiwalu w tym roku wydaje się mocno wyrównany, co nie oznacza, że jest wybitny. Jest kilka filmów naprawdę udanych, ale żaden nie wyrasta na zdecydowanego faworyta 49. edycji. Najbliżej laurów, w mojej opinii "czarny koń", czyli "Utrata równowagi". Uhonorowałbym ten film główną nagrodą, choć za walory artystyczne Złote Lwy powędrują pewnie do twórców "Minghuna". Na trzecim miejscu "Dziewczyna z igłą", ale być może jurorzy zobaczą coś ekstra w "Pod wulkanem", który jest w końcu nominowany do Oscara.
Nie sądzę, by "Zielona granica" biła się o główne statuetki. Za dużo czasu minęło od premiery, choć formą uhonorowania filmu może być nagroda dla Agnieszki Holland za reżyserię. Kontrkandydat to Korek Bojanowski - tyle, że to debiutant, więc na razie chyba będzie musiał zadowolić się statuetkę w tej kategorii. W orbicie jurorów może znajdować się Magnus van Horm za "Dziewczynę z igłą".
Ten film powinien dostać za to nagrodę za scenariusz, który jest oprócz zdjęć, najmocniejszą stroną produkcji. To historia kompletna i warto to docenić.
W aktorskich kategoriach na pierwszy plan wybija się dwójka: Michalina Olszańska i Tomasz Schuchardt. Ta pierwsza nie daje się usunąć w cień Tomaszowi Włosokowi w "Kuleju", a do tego wygląda tam obłędnie. Nagroda za pierwsze miejsce nie będzie dla niej zaskoczeniem. Wśród konkurentek na pewno Sandra Drzymalska za "Simonę Kossak", choć gdzieś tli mi się w myślach Nel Kaczmarek za "Utratę równowagi". Pytanie, czy to nie za wcześnie dla młodej aktorki.
W przypadku Schuchardta chciałbym widzieć nagrodę za pierwszy plan za "Utratę równowagi", choć konkurent w postaci Marcina Dorocińskiego z "Minghun" jest mocny. Może więc uhonorować obydwu, przesuwając Schuchardta na drugi plan. Zagadką pozostaje odbiór Tomasza Włosoka jako Jerzego Kuleja.
Na drugim planie wybijał się na pewno Jan Frycz, który pokazał, że u Krzysztofa Skoniecznego nie musi grać złej postaci, a i tak wypada to świetnie. A może będzie wielkie zaskoczenie i to tutaj Włosok dostanie laur, tyle, że za "Zieloną granicę" .
Jeśli jurorzy będą chcieli w jakiś sposób wyróżnić "Simonę Kossak", to Agata Kulesza może dostać nagrodę za najlepszą aktorkę drugoplanową. A jeśli nie, to faworytką wydaje się być Trine Dyrholm z "Dziewczyny z igłą".
Moje typy w skrócie: Złote Lwy - "Minghun", Srebrne Lwy - "Utrata równowagi", reżyseria: Agnieszka Holland ("Zielona granica"), scenariusz - Magnus von Horn, Line Langebek Knudsen ("Dziewczyna z igłą"), aktorka pierwszoplanowa - Michalina Olszańska ("Kulej. Dwie strony medalu"), aktorka drugoplanowa - Agata Kulesza ("Simona Kossak"), aktor pierwszoplanowy - Tomasz Schuchardt ("Utrata równowagi"), aktor drugoplanowy - Jan Frycz ("Wrooklyn Zoo").
Quiz
Średni wynik
58%
Trojmiasto.pl i Festiwal Polskich Filmów Fabularnych
Widziałem tylko 4 filmy i mi się najbardziej Kulej podobał. Wróbel też ok, można się uśmiechnąć. Dziewczyna z igłą mocna. Nie dla każdego. A Simona Kosak - dla aktorów można obejrzeć
CF
1 rok
21
Twoja opinia
Zmień treść
Zgłosiłeś tę opinię do moderacji -
2024-09-28 20:03
Twórca filmu powinien być reżyser (1)
a nie odtwórcy ról, których wynajmuje reżyser
1 rok
01
Twoja opinia
Zmień treść
Zgłosiłeś tę opinię do moderacji -
2024-09-30 11:42
Wynajmuje to producent
1 rok
00
Twoja opinia
Zmień treść
Zgłosiłeś tę opinię do moderacji -
2024-09-28 09:31
Jest parę spoko filmów w tym roku, ale żadnych olśnień
1 rok
11
Twoja opinia
Zmień treść
Zgłosiłeś tę opinię do moderacji -
2024-09-28 13:37
Mamy świetnych aktorów , którzy muszą grać w kiepskich filmach
To bardzo smutne . Co do "Zielonej granicy" trudno mi cokolwiek powiedzieć ,bo nie widziałem tego i nie wybieram się . Po prostu nie lubię propagandy w sztuce filmowej jak i na plakatach . Podobają mi się rude włosy ale nie cierpię rudego .
Tomasz Zacharczuk
Magda Mielke
Anna Starostka
Patryk Szczerba
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii. 
Filmy
