Każda relacja ma swój zestaw drobnych rytuałów: tych czułych gestów, powtarzalnych zachowań i małych kodów zrozumiałych tylko dla dwojga ludzi. To właśnie one często budują poczucie bliskości i sprawiają, że związek staje się czymś więcej niż codzienną rutyną. Kłopot pojawia się wtedy, gdy to, co miało być prywatne, zaczyna funkcjonować jak spektakl wystawiany w przestrzeni publicznej. Romantyzm, choć piękny w założeniu, w nadmiarze potrafi budzić u obserwatorów raczej skrępowanie niż wzruszenie. Zwłaszcza gdy uczucia są okazywane w bardzo widowiskowej formie. Oto kilka związkowych nawyków, które dla par są naturalne, ale dla otoczenia potrafią być... nieco trudne do oglądania.
Język zdrobnień: to jak tam mój "króliczku najsłodszy"?
to ich sprawa i swoboda okazywania uczuć
16%
zwykle nie zwracam na to większej uwagi
27%
czasem czuję lekki dyskomfort, ale da się to znieść
18%
najczęściej jest to dla mnie krępujące i wolałbym/wołałabym tego nie oglądać
39%
"Misiek", "rybka", "pysiaczek", "słoneczko", "tygrysku". Każda para z czasem tworzy własny słownik czułości - zestaw słów, które dla dwóch osób znaczą znacznie więcej niż dla kogokolwiek z zewnątrz.
To trochę jak prywatny kod: skrót myślowy, który ma wywołać tę charakterystyczną atmosferę "my kontra reszta świata". W domowym zaciszu wszystko jest w tym zupełnie naturalne. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy ten język zaczyna funkcjonować wśród znajomych również.
Bo nagle scena przenosi się do kawiarni, tramwaju albo kolejki w piekarni. Wokół stoją ludzie, którzy przyszli po kawę, bułki albo chwilę ciszy przed pracą, a obok nich rozgrywa się dialog w stylu: "Misiaczku, a kupimy jeszcze bułeczki?", "Rybko, ale ty zawsze bierzesz te z makiem". I choć dla dwojga zakochanych jest to zapewne zupełnie naturalny sposób komunikacji, dla postronnych brzmi to momentami jak rozmowa bohaterów kreskówki.
Dla nich to czułość. Dla otoczenia często brzmi to jak dialog z przedszkolnego przedstawienia. Najbardziej spektakularnie robi się wtedy, gdy zdrobnienia zaczynają pojawiać się w każdym zdaniu. Zwykła rozmowa o zakupach nagle zamienia się w serię "misiaczków", "pysiaczków" i "słoneczek", które lecą w powietrzu jak konfetti na weselu. Im więcej takich słów, tym bardziej przypadkowi świadkowie zaczynają zastanawiać się, czy przypadkiem nie trafili na plan nagraniowy romantycznej komedii.
Trochę jak komunikat dla świata: "patrzcie, jacy jesteśmy zakochani". A w takich momentach wiele osób woli nagle bardzo uważnie studiować menu, ekran telefonu albo widok za oknem. Po prostu dlatego, że bycie statystą w cudzym języku miłości bywa... dość krępujące.
Relacja transmitowana na żywo
Jeszcze kilkanaście lat temu o sprawach sercowych opowiadało się znajomym przy kawie. Dziś wiele takich historii trafia najpierw do internetu. Najlepiej od razu, w czasie rzeczywistym. Zdjęcie z randki. Relacja z
obiadu. Story z podpisem: "najlepszy wieczór". Potem jeszcze jedno, bo "kochany zrobił herbatę". A za chwilę kolejne - bo "najlepszy chłopak na świecie przyniósł kocyk".
W pewnym momencie miłość zaczyna przypominać reality show, w którym każdy gest musi zostać udokumentowany. Dla pary to często po prostu radość z chwili i chęć podzielenia się nią z innymi. Dla obserwatorów po dziesiątej relacji z podpisem "najlepszy dzień z najlepszą osobą" zaczyna to jednak wyglądać trochę jak starannie prowadzona kampania promująca idealny związek.
Bo im więcej takich historii pojawia się jednego dnia, tym bardziej spontaniczne emocje zaczynają przypominać dobrze zaplanowany serial publikowany w odcinkach. Trochę jak komunikat wysyłany do świata: "patrzcie, jak bardzo jesteśmy szczęśliwi". A wtedy część znajomych zaczyna przewijać relacje szybciej niż zwykle. I to zwyczajnie dlatego, że oglądanie kolejnego odcinka cudzej randki bywa momentami... lekko męczące. Nawet gdy to najlepsza przyjaciółka.
Rozmowy tylko dla dwojga, prowadzone przy wszystkich
Są też pary, które potrafią prowadzić bardzo prywatne rozmowy w najbardziej publicznych miejscach. Takie, które normalnie powinny odbywać się w czterech ścianach, przy zamkniętych drzwiach i najlepiej bez publiczności. Siedzisz przy stole ze znajomymi w knajpie, rozmowa toczy się o pracy, wakacjach albo planach na weekend. I wtedy nagle następuje zwrot akcji. Jedno zdanie i rozmowa zaczyna dryfować w zupełnie inną stronę. Teksty, jak: "Bo ty wtedy powiedziałeś...", "Ale ty też powiedziałaś...", "A pamiętasz, co było tydzień temu?".
Nagle okazuje się, że przy stole zaczyna się analiza wczorajszej kłótni. Z dokładnym cytowaniem zdań, przypominaniem sytuacji sprzed kilku dni i próbą ustalenia, kto właściwie zaczął.
W tym momencie wszyscy wokół zaczynają czuć się jak przypadkowi statyści w czyjejś terapii par.
Nikt nie bardzo wie, co zrobić. Patrzeć w talerz? Udawać, że nic się nie dzieje? A może nagle przypomnieć sobie o bardzo ważnej wiadomości w telefonie? Problem w tym, że każda reakcja wydaje się trochę niezręczna. Atmosfera robi się gęsta, a pozostali uczestnicy
spotkania zaczynają dyskretnie wymieniać spojrzenia. Takie, które mówią jedno: to już nie jest zwykła rozmowa przy stole. To moment, w którym wszyscy marzą tylko o tym, żeby ktoś szybko zmienił temat.
Publiczne sprawdzanie uczuć
Czasem wystarczy jedno zdanie. "Powiedz, jak bardzo mnie kochasz" albo czasem jeszcze pytanie w wersji konkursowej "A kto kocha bardziej?". Dla pary to zazwyczaj rodzaj flirtu. W wielu związkach takie zaczepki to sposób na wywołanie uśmiechu. Jednak
z punktu widzenia osób siedzących obok wygląda to jednak trochę jak nagły quiz z uczuć. Zwykłe spotkanie przy kawie albo kolacji na chwilę zamienia się w scenę publicznych deklaracji, których nikt wcześniej nie planował. Im więcej takich słów pada na głos, tym bardziej sytuacja zaczyna przypominać mały egzamin z romantyzmu.
Wtedy pozostali uczestnicy spotkania najczęściej reagują podobnie. Zmieszaniem i nie dlatego, że komuś źle życzą. Po prostu trudno nie odnieść wrażenia, że w tej scenie reszta znalazła się trochę przypadkiem i nie wie, co właściwie robić.
Związek jako główny temat każdej rozmowy
W każdym towarzystwie prędzej czy później pojawia się ktoś, kto niemal każdą rozmowę potrafi sprowadzić do jednego wątku. Spotkanie zaczyna się zupełnie zwyczajnie: ktoś opowiada o podróży, ktoś inny o pracy, jeszcze ktoś o nowym hobby. W pewnym momencie jednak rozmowa zaczyna skręcać w znajomym kierunku. "Bo my ostatnio...", "My też tak mieliśmy...", "U nas to zawsze wygląda tak...", "A mój/a XXX... ". W pewnej chwili przestajemy się dowiadywać, co słychać u naszego przyjaciela czy przyjaciółki - za to bardzo dobrze znamy szczegóły życia ich relacji. Na przykład to, jakie nowe majtki kupił jego/jej partner albo co dokładnie jadł na śniadanie i dlaczego akurat teraz np. zrezygnował z nabiału.
Relacja zaczyna wtedy funkcjonować jak główny projekt życiowy, który trzeba omówić przy każdej okazji. Z boku wygląda to trochę tak, jakby jedna osoba przestała mówić tylko w swoim imieniu, a zaczęła występować w roli rzecznika prasowego relacji. Po dłuższej chwili rozmowy można odnieść wrażenie, że przy stole siedzą właściwie trzy osoby: ona, on i ich związek, a ten ostatni obecny w niemal każdym zdaniu.
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii. 
Wideo