Nowy piłkarz Arki Gdynia grał z Dawidem Szwargą. chce wygrać derby

Dawid Abramowicz jest pierwszym letnim nabytkiem Arki Gdynia. Firmowym daniem lewego obrońcy są dalekie wyrzuty z autu, jest prekursorem tego elementu gry w ekstraklasie, w Gdyni chce kontynuować chlubne tradycje Marcina Warcholaka i Damiana Zbozienia. Abramowicz grał kiedyś w jednej drużynie z trenerem Dawidem Szwargą, cieszy się na współpracę z nim i jego sztabem.

Maciej Słomiński: Jest pan pierwszym letnim wzmocnieniem Arki Gdynia i, proszę wybaczyć, stał się pan z miejsca najstarszym zawodnikiem w kadrze żółto-niebieskich.

Dawid Abramowicz, obrońca Arki Gdynia: Mocno zaczynamy (śmiech). Takie są fakty, z nimi się nie dyskutuje, nie będę się obrażał na własną datę urodzenia, to byłby absurd. Według badań, które kiedyś zrobiłem na własny użytek, mój wiek biologiczny jest zdecydowanie niższy od metrykalnego. W poprzednim sezonie w ekstraklasie w barwach Puszczy grałem prawie od dechy do dechy, wcześniej w Radomiaku nawet bez "prawie". Z sezonu na sezon biegam coraz więcej, z większą intensywnością, dlatego myślę że trener Dawid Szwarga wraz ze sztabem wiedzieli co robią wybierając mój numer w telefonie i zapraszając mnie do współpracy w Gdyni. Gdy pojawiła się możliwość kontynuowania gry na najwyższym szczeblu po relegacji Puszczy długo się nie zastanawiałem nad ofertą Arki.

Znał pan wcześniej któregoś z piłkarzy, z którymi teraz dzieli szatnię Arki Gdynia

Gdzieś nasze drogi się przecinały, ale nie byliśmy kolegami z drużyny. Jedyną osobą, z którą grałem był, przepraszam że jestem monotematyczny, wspomniany trener Szwarga.

Arka Gdynia ma nowego napastnika. Transfer z rezerw FC Barcelony

To ciekawe.

Był rok 2014, gdy znalazłem się na dość ostrym zakręcie w mojej piłkarskiej przygodzie. To wtedy trafiłem do III-ligowej Skry Częstochowa, grałem na lewej obronie, a Dawid, to znaczy trener Szwarga na pozycji półlewego stopera, czyli dosłownie tuż obok. Spędzaliśmy sporo czasu ze sobą na treningach, starając się szlifować nasze zrozumienie. Później nasze drogi się niestety rozeszły, choć z oczu się nie straciliśmy. Dawid Szwarga poszedł bardziej w stronę aspektów trenerskich, ja mozolnie piąłem się po kolejne marzenia, by wreszcie w wieku 29 lat spełnić to największe o debiucie w ekstraklasie. Na swojej piłkarskiej drodze spotkałem dzisiejszych asystentów trenera Arki, Tomasza Włodarka i Rafała Figla.

Miałem pytać czyim pomysłem było sprowadzenie pana do Arki Gdynia, ale z powyższych słów wynika, że to autorski pomysł trenera Dawida Szwargi.

Przede wszystkim. Arka Gdynia wróciła do Ekstraklasy, tydzień później spadła z niej Puszcza Niepołomice, której byłem zawodnikiem. Trener zadzwonił do mnie, gdy losy sezonu 2024/25 były już rozstrzygnięte.


Czyli, żeby zakończyć wątek trenera Szwargi, z którym jesteście niemal rówieśnikami i znacie się jak łyse konie, będzie pan jego boiskowym asystentem i miejsce w składzie ma pan już pewnie?

Trener ma zaufany sztab trenerski, potrzebuje mnie jako piłkarza, nie szkoleniowca, więc nie odpowiem twierdząco. Późno zadebiutowałem w ekstraklasie, ale zaczęliśmy od mojej metryki, z niej jasno wynika jakie mam doświadczenie. Główną rolą piłkarza jest gra na boisku, ale jestem również gotów dać drużynie wsparcie poza nim. Nie ma się co czarować, pierwszy sezon w ekstraklasie dla beniaminka nie zawsze jest różowy, będą również ciężkie chwile. Najważniejsze to być razem, nie panikować, być razem, nie zejść z obranej drogi.



Mówiłem ekipie marketingu Arki Gdynia, że powinni na pana powitanie nakręcić film, że wyrzuca pan z autu piłkę z molo w Orłowie, leci ona nad stadionem, bulwarem i plażą, teatrem muzycznym, aż wreszcie ląduje gdzieś na rogatkach miasta, na Cisowej. Dalekie wyrzuty z autu to pana dania firmowe.

Nie miałbym problemu z takim scenariuszem, jestem już w tym wieku, że wypracowałem sobie dystans do własnej osoby. Mówiąc poważnie, mam sporą satysfakcję, że stałem stałem się jednym z pionierów pewnego stylu gry. Kiedyś dalekie wyrzuty były elementem szydery, dziś praktycznie wszyscy w ekstraklasie to robią, może poza Lechem Poznań.

Pewnie i mistrz Polski do tego dojrzeje.

Trzeba dać im czas. Jeśli ten element gry stwarza zagrożenie pod bramką rywala, jeśli można dzięki niemu zdobyć bramki i punkty, to dlaczego tego nie robić? Jako dzieciak chwytałem się wszystkich dyscyplin sportowych, m.in. lekkoatletyki, były też zapasy. Te ostatnie wzmocniły moją obręcz barkową, dlatego dziś mogę rzucać auty na kilkadziesiąt metrów bez żadnych dolegliwości bólowych. Wiem, od zawodników, którzy chwytają się tego elementu gry, że często kończą z naderwanymi mięśniami brzucha.

W Arce Gdynia, zwłaszcza za trenera Leszka Ojrzyńskiego ten element gry był ważnym elementem strategii.

Wiem, wiem. Marcin Warcholak i Damian Zbozień. Nie pozostaje nic innego jak wrócić do tego i kontynuować chlubne tradycje.

Arka Gdynia dokonała 1. transferu. Wzmocnienie z ekstraklasy, wypożyczenie do 1. Ligi

A pan od kogo to podpatrzył? Był taki Irlandczyk Rory Delap.

Wiem, że ktoś taki był, ale ja w pewnym sensie jestem samoukiem. W moim rodzinnym Brzegu Dolnym jest taki trener Ireneusz Pisching. Co roku był organizowany dzień olimpijczyka, przedstawiciele różnych dyscyplin sportu prezentowali różne umiejętności. Trener uznał, że w żonglerce wszystko osiągnął już Janusz Chomontek więc potrzeba czegoś ekstra. Padło na rzuty z autu, dodatkowo połączyliśmy to z akrobatyką. Ja rzucałem piłkę z autu, robiąc "sprężynkę", a mój kolega rzucał aut robiąc wcześniej salto. Tak to się zaczęło, dalsza moja droga jest jedynie kontynuacją brzeskich dni olimpijczyka.

Musi paść sakramentalne pytanie o cele w nadchodzącym sezonie, najpierw pana indywidualne.

Chcę pozostać wierny swoim nawykom, które udało mi się wypracować na przestrzeni lat. Nie chcę poprzestawać na tym co mam i pomimo wieku może to abstrakcyjnie zabrzmi, ale wydaje mi się, że jeszcze mam niejeden sufit do przebicia. Dlatego tak cieszę się na współpracę z trenerem Szwargą i jego sztabem. Wiem, że to ekipa, która otwiera piłkarzom głowy, chociaż moja jest jak otwarta książka. Życzyłbym sobie przede wszystkim zdrowia, to jest dla mnie nadrzędne.

A cele drużynowe?

Im lepszy będę ja, tym większą korzyść zespół będzie miał z Dawida Abramowicza. Chcę, żeby kibic czuł radość i satysfakcję po naszych meczach. Że cała drużyna zostawi na boisku krew, pot i łzy, chociaż nie, łez nie chcemy, chyba że szczęścia. Chciałbym, aby drużyna była wierna idei nakreślonej przez trenera. Jako beniaminek chcemy być gotowi na każdy wariant, taki z przeciwnościami losu też. Wiem, że mogą być słabsze momenty, wierzę i mam nadzieję, że one będą trwały jak najkrócej, ale też są czasami niezbędne do refleksji, aby w przyszłości jeszcze lepiej funkcjonować. Świadomie nie mówię o docelowym miejscu w tabeli Arki Gdynia, wierzę w ciężką pracę, która pozwoli nam nie drżeć o ligowy byt. Wierzę, że już niedługo będziemy się w tej lidze rozpychać łokciami.



Jesteśmy w Gdyni, głównym tematem jest Arka, ale chciałem jeszcze zapytać o Puszczę Niepołomice, której był pan zawodnikiem jeszcze niedawno. Wasz charakterystyczny, bezpośredni styl gry nie dał ostatecznie utrzymania w ekstraklasie, jest żal z tego powodu?

Dzięki kolejnym transferom jakość piłkarska Puszczy szła do góry, jednak trener był wierny swojej idei gry pragmatycznej i bezpośredniej co nie do końca pozwalało wykorzystać umiejętności takich zawodników jak np. chorwacki pomocnik Jakov Blagaić. Naprawdę świetny piłkarz, szkoda że niewykorzystany. Dlatego mam, może nie żal, a refleksję, że szkoda że nie wyszliśmy ze strefy komfortu i próbowaliśmy czegoś innego. Uważam, że do pragmatyzmu zawsze można wrócić. Nie spróbowaliśmy więc tego się już nie dowiemy. Zostało gdybanie.

Z Trójmiasta ma pan dobre piłkarskie wspomnienia.

W czerwcu 2021 r. wygrałem na Arce 2:0 mecz w barwach Radomiaka, a za tydzień zameldowaliśmy się w ekstraklasie. Fajny czas.

Bardziej myślałem o meczu w barwach wspomnianej Puszczy w Gdańsku z Lechią, wygraliście 2:0, wcześniej u siebie 4:1. Ten bezpośredni styl okazał się za trudny dla młodej drużyny Lechii.

Było trochę "trash talkingu" i przepychanek w tunelu po meczu. Przed meczem jeden z piłkarzy Lechii, Maksym Chłań okazał nam brak szacunku, obojętnie czy grasz ze spadkowiczem czy pucharowiczem trzeba mieć szacunek do każdego. Padły niezbyt fajne określenia przed meczem, dużo było lekceważenia, dużo umniejszania nam jako zespołowi. Rozumiem emocje, ale to nie przystoi na pewnym poziomie.

Arka Gdynia przegrała sparing z GKS Tychy 0:2. Dwóch debiutantów

Osobiście mam bardzo dobre wspomnienia jeśli chodzi o drużynę Lechii Gdańsk. Na poziomie ekstraklasy raz tylko z nią przegrałem w barwach Wisły Kraków, a w ostatnich pięciu latach jestem niepokonany. Nie przegraliśmy w barwach Radomiaka nawet wtedy, gdy przyjechaliśmy z Gniewina na stadion w Gdańsku jakieś 20 minut przed meczem. To była najkrótsza rozgrzewka w moim życiu, trwała 10 minut. Dostaliśmy dwa gongi na początku, pierwszą połowę przespaliśmy, ale w drugiej to już był ten prawdziwy Radomiak nieprzyjemny dla rywala i krnąbrny oraz walczący do końca. Wyszarpaliśmy wtedy remis 2:2. Zamierzam kontynuować w Gdyni swoją dobrą passę w meczach z Lechią Gdańsk. ,

Sezon ekstraklasy zaczyna się za niecały miesiąc, a za dwa odbędą się derby Trójmiasta, o których kibice już zaczynają mówić. Arka Gdynia nigdy nie wygrała na najwyższym poziomie rozgrywek z Lechią Gdańsk.

Nie wiedziałem. W takim razie chcę, aby teraz był ten pierwszy raz, on na pewno będzie smakował wyjątkowo. Jak mówiłem wcześniej, trzeba być wiernym sobie. Trzeba mieć z tyłu głowy, że to mecz inny od wszystkich, najbardziej istotny dla kibiców, ale przez 90 minut meczu nie myśleć o tym, a skupić się na swoich zadaniach jak na zawodowego sportowca przystało. Jestem przekonany, że to nam przyniesie upragnione zwycięstwa w derbach Trójmiasta.