W wieku 94 lat zmarła Janina Wieczerska-Zabłocka - dziennikarka, powieściopisarka i wieloletnia felietonistka "Dziennika Bałtyckiego".
Młodość i edukacja
Urodziła się 15 września 1931 r. w Zakopanem. Okres II wojny światowej spędziła w Koźminie Wielkopolskim, z którym była silnie związana - otrzymała tytuł honorowej obywatelki tego miasta. Po wojnie kontynuowała naukę, najpierw w Koźminie, a następnie we Wrocławiu.
W latach 1950-1955 studiowała polonistykę na Uniwersytecie Wrocławskim. Już w trakcie studiów zaczęła publikować - jej
debiutem była recenzja książki Mieczysława Jastruna w 1954 r.
Kariera dziennikarska i redakcyjna
W 1954 r. rozpoczęła pracę w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich, gdzie zajmowała się redakcją tekstów literaturoznawczych. Z czasem objęła funkcję kierowniczki redakcji literatury współczesnej.
W latach 1969-1976 była związana z miesięcznikiem "Odra", pełniąc funkcję sekretarza redakcji i zastępcy redaktora naczelnego. Angażowała się również w działalność środowisk literackich - była m.in. wiceprezeską wrocławskiego oddziału Związku Literatów Polskich.
Lata w Gdańsku
Do Gdańska przeprowadziła się w 1976 r. Tam pracowała jako kierowniczka działu kulturalnego oraz publicystka w tygodniku "Czas". Po jego likwidacji przeszła na wcześniejszą emeryturę, jednak nadal była aktywna zawodowo - prowadziła zajęcia z literatury powszechnej na
Uniwersytecie Gdańskim.
Najdłużej była związana z "Dziennikiem Bałtyckim", gdzie w latach 1989-2016 publikowała felietony. Czytelnicy znali ją m.in. z cyklu "Pomysły humanisty" oraz komentarzy "Pisane po Wiadomościach".
Dorobek literacki
Twórczość Janiny Wieczerskiej-Zabłockiej obejmuje powieści dla młodzieży i dorosłych. Debiutowała książką "Zawsze jakieś jutro" (1965). Wśród jej najważniejszych utworów znajdują się m.in. "Pusty wieczór", "Nie ma sprawy", "Lekcja dzielenia", "Dzieci z blokowiska" oraz wspomnienia "Moja babcia, Niemcy i wojna".
Tworzyła także słuchowiska radiowe. Na podstawie powieści pt. "Nie ma sprawy" powstał film "Na własną prośbę" w reżyserii Ewy i Czesława Petelskich.
Działalność środowiskowa i nagrody
Była współzałożycielką Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz prezeską jego gdańskiego oddziału w latach 1990-1993. Należała także do środowiska literackiego skupionego wokół kościoła
św. Mikołaja w Gdańsku.
Za swoją działalność została uhonorowana m.in. Medalem Księcia Mściwoja II oraz dwukrotnie Nagrodą Prezydenta Miasta Gdańska.
Pamięć i dziedzictwo
Pozostawiła po sobie bogaty dorobek literacki i publicystyczny. Zapamiętana zostanie jako autorka wnikliwych felietonów i osoba aktywnie uczestnicząca w życiu kulturalnym.
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii. 
