Czy ty też tak masz? Wracasz do domu po naprawdę miłym wieczorze z przyjaciółmi i zamiast czuć radość, nagle siadasz na kanapie z dziwnym poczuciem smutku. Brzmi znajomo? To właśnie zjawisko nazywane "social blues", czyli emocjonalny zjazd, który dopada nas po aktywnym byciu "zwierzęciem społecznym". Dlaczego po spotkaniach z przyjaciółmi czujemy się czasem gorzej?
Cena towarzyskiego Eldorado?
czasami tak, ale nie zawsze
28%
raczej nie, ale znam to uczucie
15%
Social blues to nic innego jak specyficzny, emocjonalny zjazd, który dopada nas dokładnie w momencie np. przekroczenia progu mieszkania. Choć wieczór upłynął pod znakiem udanych żartów i wspólnego imprezowania, to po powrocie do domu, zamiast satysfakcji, czujemy dziwne "odessanie" energii. To efekt nagłego wygaszenia stymulacji, a nasz układ nerwowy, który przez kilka godzin pracował na najwyższych obrotach,
by sprostać wymaganiom towarzyskiego "spektaklu", nagle uderza o ścianę spokoju i braku bodźców. W świecie nastawionym na ciągłą interakcję ten nagły spadek napięcia interpretujemy jako pustkę, choć w rzeczywistości to po prostu sygnał, że nasz "społeczny procesor" pilnie potrzebuje restartu po nadmiarze bodźców.
W tej melancholii po spotkaniu kryje się jednak coś więcej niż tylko zwykłe zmęczenie materiału - to moment, w którym dopada nas bezlitosny audyt naszych relacji.
Publiczne obcowanie z innymi, nawet w kręgu bliskich, nieuchronnie uruchamia w nas automatyczne mechanizmy porównawcze, gdzie nasze codzienne życie zderza się z sukcesami i energią reszty grupy. Często dopiero po powrocie uświadamiamy sobie, ile sił kosztowało nas ciągłe dopasowywanie się do rozmówców i "odgrywanie" uśmiechniętej wersji siebie.
Jeśli po każdej wizycie w towarzystwie czujemy się emocjonalnie wykrwawieni, to jasny sygnał, że cena za bycie częścią stada stała się zbyt wygórowana, a organizm zwyczajnie protestuje przeciwko dalszemu udawaniu, że wszystko jest w porządku.
Krótkoterminowy kredyt na euforię
Social blues to w gruncie rzeczy brutalny rachunek wystawiony przez nasz organizm za bycie "zwierzęciem stadnym" w realiach permanentnej autoprezentacji, której nie mamy jak wyłączyć. Przez cały wieczór uprawiamy skomplikowany, towarzyski slalom: pilnujemy puenty żartów, skanujemy mikroekspresje rozmówców i dbamy o to, by nasza obecność była odpowiednio atrakcyjnym produktem. Co istotne, nie robimy tego celowo, ale za sprawą wyuczonych zachowań wpojonych nam za sprawą mechanizmu socjalizacji.
Dlatego kiedy już gasną światła tego "spektaklu", następuje gwałtowny demontaż tej scenografii. To, co bierzemy za zwykłe przygnębienie, jest w istocie awarią systemu operacyjnego, który po godzinach pracy na ekstremalnych obrotach zwyczajnie odmawia dalszego mielenia bodźców, zostawiając nas z poczuciem emocjonalnego wyjałowienia.
Ta specyficzna melancholia działa jak kompres po nagłym wyrwaniu z "plemiennej ciepłoty" i rzuceniu na grunt własnej osobności.
Jeszcze przed chwilą płynęliśmy w nurcie anegdot w grupie, by po przekroczeniu progu mieszkania uświadomić sobie, że ta wspólnotowa energia była jedynie krótkoterminowym kredytem. W ciszy przedpokoju dopadają nas wszystkie przemilczane frustracje i bezlitosne porównania, które w trakcie spotkania zagłuszaliśmy kolejną rundą uśmiechów.
Jeśli powrót do "ja" po każdym seansie z "my", czyli grupą, kończy się poczuciem wykluczenia z własnej strefy komfortu, to cena za bilet do towarzyskiego eldorado stała się nieco wysoka. Psycholodzy będą mówić o dobrostanie, zadbaniu o siebie, "utuleniu", jednak oczywiście, jeśli grupa nas niszczy, uciekajmy. Ale nie bójmy się tego, że życie towarzyskie nas nieco "rozstraja".
Mit dążenia do "czystego ja" to mrzonka; socjologicznie nie ma czegoś takiego jak "ja" całkowicie odcięte od relacji, które nas spotyka z innymi. My się przeglądamy w innych jak w lustrze i jeśli spotkanie z ludźmi wytrąca cię z równowagi, to może dlatego, że ta "równowaga" w samotności była tylko stagnacją?
Poczucie dyskomfortu po powrocie do domu to często moment, w którym musisz na nowo ułożyć klocki swojej tożsamości, bo grupa wrzuciła ci do pudełka kilka nowych elementów.
Cyfrowy smoczek - nagła pomoc
Tyle że zamiast po prostu odetchnąć, szukamy jakiegokolwiek zamiennika dla tej energii, która przed chwilą nas otaczała. Nagle tracimy "zysk" w postaci uwagi innych, więc szukamy nowej korzyści, byle tylko nie wyjść na minus. Jednak żeby jakoś uśmierzyć ten fantomowy ból, odruchowo wyciągasz często smartfona,
czyli ten nasz współczesny cyfrowy smoczek, który ma nas ratować przed każdą sekundą nudy.I tu wpadasz prosto w pułapkę: zaczynasz przewijać media społecznościowe, gdzie algorytm z pokazuje ci, że reszta świata wciąż bawi się doskonale. To czysty masochizm - siedzisz w dresie, czując się jak ostatni nudziarz, i porównujesz swoją samotność z wyestetyzowanym, przefiltrowanym życiem ludzi, których ledwo kojarzysz. To kłucie w dołku to nic innego jak lęk, że stado pobiegło dalej, a ty zostałeś w tyle, czyli
FOMO - panika, że kiedy odstawiasz telefon, gdzieś obok dzieje się coś przełomowego, w czym nie bierzesz udziału.
Lekkość w szafie, spokój w głowie. Jak szafa kapsułowa zmienia codzienność?
Działa to jak pierwotny instynkt:
kiedyś wypadnięcie poza nawias stada oznaczało śmierć, dziś oznacza "jedynie" cyfrowy niebyt. Smartfon pozwala nam karmić to złudzenie, że wciąż jesteśmy w grze, nawet jeśli jedyne, co w danej chwili robimy, to bezmyślne przewijanie cudzych sukcesów na kanapie. To próba utrzymania kontaktu z grupą, która - jak podpowiada nam algorytm - nigdy nie idzie spać.
To klasyczny deficyt autentyczności przykryty grubą warstwą lukru - wymieniacie się informacjami: o nowych leasingach, projektach czy serialach, ale pod spodem nie dzieje się absolutnie nic. Jesteśmy połączeni technologicznie bardziej niż kiedykolwiek, a jednocześnie uprawiamy bezpieczny, płytki surfing po powierzchni cudzych biografii, byle tylko nie zanurkować tam, gdzie mogłoby być niewygodnie i nudno, bo... podobnie jak u nas.
Portal trojmiasto.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść opinii. 
