Co może opowiedzieć o mieście kawałek materiału? Jak pamięć, codzienne gesty i osobiste historie mogą zostać zapisane w glinie?Zapraszamy na kameralny warsztat wspólnotowy będący częścią projektu artystyczno-społecznego Sploty Sopotu. Archiwum dotyku.Jego głównym celem jest stworzenie wspólnego, materialnego zapisu osobistych historii związanych z Sopotem. Zadzieje się to poprzez spotkanie, rozmowę, dotyk i pracę z tkaniną oraz gliną. Chcę potraktować warsztat jako formę słuchania miasta: zatrzymania się przy osobistych opowieściach, które składają się na większą historię miejsca.Informacje praktyczne:Czas trwania: 34 godzinyLiczba uczestników: 812 osóbDla kogo: dla wszystkich, a szczególnie związanych z Sopotem, bez konieczności posiadania wcześniejszego doświadczenia warsztatowego lub artystycznegoZapisz sięCo będziemy robić?Zaproszę uczestników do przyniesienia ze sobą fragmentu tkaniny, ubrania, tekstylnego akcesorium lub pamiątki, która ma dla nich osobiste znaczenie i wiąże się z Sopotem.Może to być rzecz bardzo stara albo zupełnie współczesna. Ważne jest nie to, jak wygląda, ale jaką historię przechowuje.W pierwszej części spotkania porozmawiamy o przyniesionych przedmiotach i związanych z nimi wspomnieniach. Będzie to czas na poznanie się, wymianę doświadczeń i przyjrzenie się temu, jak przedmioty bliskie ciału przechowują ślady codzienności, relacji i czasu.W drugiej części przejdziemy do działania praktycznego. Wykorzystując przyniesione tkaniny, będziemy wykonywać ich odciski w glinie, tworząc płytki, naczynia lub niewielkie ceramiczne formy.W ten sposób wspólnie powstanie Próbnik faktur Sopotu, zbiór materialnych śladów naszych tkanin, historii i wspomnień.Nie trzeba mieć żadnego doświadczenia artystycznego ani ceramicznego. Warsztat jest pomyślany tak, aby mogły wziąć w nim udział osoby o różnych doświadczeniach i w różnym wieku. Najważniejsze są ciekawość, gotowość do rozmowy i chęć podzielenia się własną historią.Co stanie się z powstałymi
Co widzimy, gdy patrzymy na język migowy? Gest czy język? Estetykę czy komunikację? Rozprawa doktorska Kotowskiego bada mechanizmy estetyzacji języka migowego w sztuce oraz rolę Głuchego narratora, stawiając pytania o reprezentację, widzialność i odpowiedzialność osób artystycznych posługujących językiem migowym.09.10 (piątek) godz. 19.00 Wernisaż wystawy Głuchy narrator10.10 15.11 Wystawa Głuchy narratorwtorek piątek: godz. 11.00 17.00sobota: godz. 11.00 16.00Kuratorka: Kasia SobczakDaniel Kotowski artysta, performer. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (201oraz Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych w Warszawie (2016). Aktualnie przygotowuje się do obrony doktoratu na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku, a ta wystawa jest częścią jego rozprawy doktorskiej pod okiem Bogny Burskiej. Nominowany do Paszportu Polityki (2024). Stypendysta artystycznym m.st. Warszawy (2025). Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2026). Jego praktyka artystyczna jest punktem wyjścia do refleksji o sposobach istnienia. Obserwuje doświadczenia oraz relacje międzyludzkie, a także sposób, w jaki jesteśmy postrzegani przez inne jednostki. Jego prace często odnoszą się do pojęcia biowładzy i biopolityki. Szczególnie zajmują go kategorie kompletności i niekompletności, ich ambiwalencja oraz ukryty potencjał. O sobie mówi, że jest wyznacznikiem niekompletności, niezgodnym z normą, bo jest Głuchy i nie posługuje się mową. Poprzez swoją sztukę rozwija autorską strategię komunikacji. Posługuje się różnymi formami wypowiedzi, wykonuje performans, projektuje, tworzy instalacje, fotografie, obiekty i filmy wideo. Swoje działania performatywne i prace prezentował m.in. w Zachęta Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie oraz Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, Galerii Labirynt w Lublinie, BWA Wrocław we Wrocławiu, Bar Pickle w Berlinie, Staatliche Kunstsammlungen Dresden.Wystawa dostępna w trakcie Sopockiego Weekendu Sztuki.
LITHOPEDION II to spektakl osadzony w estetyce horroru społecznego. Punktem wyjścia jest zjawisko lithopedionu kamiennego dziecka, martwego płodu pozostającego w ciele przez lata. W przedstawieniu staje się ono metaforą doświadczeń zamrożonych przez systemy, procedury i społeczne mechanizmy wykluczenia.
LITHOPEDION II to spektakl osadzony w estetyce horroru społecznego. Punktem wyjścia jest zjawisko lithopedionu kamiennego dziecka, martwego płodu pozostającego w ciele przez lata. W przedstawieniu staje się ono metaforą doświadczeń zamrożonych przez systemy, procedury i społeczne mechanizmy wykluczenia.