Andropauza 2 czyli męska rzecz być z kobietą "Nie ma niewiast w naszej chacie"... dopóki się nie pojawią. To właśnie kobieta determinuje losy pięciu sympatycznych bohaterów w sile wieku znanych Państwu ze sztuki Jana Jakuba Należytego "Andropauza 2 męska rzecz! Zdecydowana odpowiedź na Klimakterium" zagranej w ciągu dwóch sezonów 500 razy!!! Przed nami nowe przygody roztańczonych, rozśpiewanych i pełnych wigoru pensjonariuszy i członków formacji tanecznej "Andropauza Dance". Czy ich przyjaźń przetrwa próbę... sił w zabieganiu o względy kobiety bezwzględnej i bezwzględnie pięknej? Czy wśród wielu różnic między mężczyzną a kobietą może pojawić się jeszcze jedna różnica - różnica wieku? I na ile jesteśmy silni, żeby umieć być sami? Męska rzecz być z kobietą, problem pojawia się wtedy kiedy ona jest jedna, a ich pięciu. Autor wychodząc z założenia, że nie ma problemów, są tylko rozwiązania zapewnia o szczęśliwym zakończeniu. Dla kogo? O tym będziecie mogli przekonać się Państwo sami, bo wojna płci jest odwieczna i w Pesel nie zagląda. Dlatego sztuka dedykowana jest widzom w każdym wieku.
Skrzynk@Pandory Billy van Zandt i Jane Milmore. Przekład: Emilia Miłkowska Czy jedno nieopatrzne kliknięcie może spowodować lawinę wypadków, które doprowadzą do nieodwracalnych zmian w życiu nie jednej, ale pięciu osób? Oczywiście! Trzy kobiety i dwaj mężczyźni w serii błyskotliwych dialogów prowadzonych on-line wprowadzą nas w historie swoich erotycznych przygód i podbojów, chwilowych miłosnych wzlotów i częstszych upadków. SKRZYNK@PANDORY, chociaż w całości oparta na e-mailach, dowodzi, że, wbrew pozorom, prawdziwe życie nie przeniosło się do sieci... I jeśli nawet nie skłoni nas do życia w prawdzie, to może przynajmniej uczyni uważniejszymi w obsłudze własnej skrzynki, gdy już zalęgnie się w niej Pandora. Adam Orzechowski o spektaklu: "Bawimy się tu ułomnościami, wadami i potknięciami bohaterów. Najczęściej bowiem zainicjowane przez nich na komputerowej klawiaturze działania w rzeczywistym efekcie stają się klęską. Ale nie chcemy tym przedstawieniem nikogo i niczego piętnować. Przeciwnie - SKRZYNK@PANDORY pragnie być przede wszystkim dobrą zabawą, rozrywką na bardzo dobrym poziomie." Billy Van Zandt i Jane Milmore, okrzyknięci przez media "mistrzami współczesnej farsy" i jej odnowicielami (zerwali z tradycyjnym wielodrzwiowo-kanapowym entourage'em fars klasycznych), to duet autorów, których sztuki atakują czołowe pozycje w rankingu najczęściej wystawianych. Są laureatami szeregu prestiżowych nagród filmowych i telewizyjnych. Oboje często podejmują się zadań aktorskich w stworzonych według własnych tekstów spektaklach; grali m.in. w premierowym wystawieniu spektaklu SKRZYNK@PANDORY na deskach Triad Theater w Nowym Jorku. Reżyseria: Adam Orzechowski Scenografia: Magdalena Gajewska Obsada: Joanna Kreft-Baka, Anna Kociarz, Marzena Nieczuja-Urbańska, Robert Ninkiewicz oraz Jarosław Tyrański. Polska prapremiera: 7 lipca 2012 roku na Scenie Letniej Pokaz przedpremierowy: 6 lipca na Scenie Kameralnej ----- Adam Orzechowski (ur. 1957) - reżyser. Absolwent Wydziału
Miki Mister DJMateusz PakułaSpektakl dla widzów powyżej 13 roku życia.Mateusz Pakuła (rocznik 1983) to jeden z najciekawszych dramatopisarzy młodego pokolenia. Jego sztuki ("Biały dmuchawiec" i "Miki mister DJ") dwukrotnie znalazły się w finale Gdyńskiej Nagrody Dramaturgicznej. Tę ostatnią realizuje na naszej scenie Agnieszka Olsten, która w tytułowej roli obsadziła muzyka z zespołu D4D, znanego publiczności jako m.bunio.s."Miki mister DJ" dotyka tematu, o którym długo się milczało. Pakuła budując portret pokolenia zagubionego w ponowoczesnej rzeczywistości zwraca uwagę na jego wyalienowanie, nieumiejętność skomunikowania się ani z własnymi rodzicami, ani, co gorsze, ze sobą nawzajem. Dobrobyt, gadżety, technologia, markowe ciuchy lub ich niezłe podróbki, to wszystko już mamy. Ale - nic za darmo. Bo oto przygniata nas fala wzajemnej obojętności, brak bliskich relacji, empatii, samoakceptacji. W tym zimnym, sformatowanym świecie pokolenie Pakuły, nie przebierając w środkach, chce za wszelką cenę zaistnieć, kreując na swój temat rzeczywistość, często bardzo daleką od prawdy. W obecnych czasach, priorytetem jest popularność, ten żałosny substytut miłości.Do czego posunie się tytułowy Miki, by ją sobie zapewnić...?Reżyseria: Agnieszka OlstenScenografia: Joanna KaczyńskaWizualizacje: Karol RakowskiMuzyka: Wojciech OrszewskiChoreografia: Tomasz WygodaAsystent reżysera: Michał LabijakWystępują:Monika BabickaOlga Barbara DługońskaMarta KadłubwystępująMonika BabickaOlga Barbara DługońskaMarta KadłubDorota LulkaAgata MoszumańskaMaciej Wiznerm. bunio.s (gościnnie)
Paul Pörtner Szalone nożyczki Przekład: Elżbieta Woźniak Salon fryzjerski "Szalone nożyczki" prowadzony przez mistrza grzebienia i rzecz jasna nożyczek, Tonia, słynie z doskonałej obsługi i profesjonalnych usług, niestety na jego nienaruszonej reputacji pojawia się skaza - morderstwo w sąsiadującym z salonem mieszkaniu, dokonane przez nieznanego sprawcę. Podejrzani są zarówno pracownicy salonu, jak i jego klienci. I tu do akcji wkraczają... Widzowie. Przypuszczam, że będziecie mieli Państwo własne poszlaki, które pomogą w rozwikłaniu sprawy. Świadkowie mogą bezpośrednio zadawać pytania podejrzanym. To Państwo biorąc czynny udział w śledztwie wskazują winnego, to dzięki Wam policjanci mogą odtworzyć feralne zdarzenie z najdrobniejszymi szczegółami, to wreszcie Państwo, decydują o zakończeniu sztuki. Reżyseria: Maciej Korwin Współpraca reżyserska: Bernard Szyc Scenografia: Renata Godlewska Obsada: Magdalena Smuk: Barbara Dorota Kowalewska: Pani Dąbek Paweł Bernaciak: Tonio Rafał Ostrowski: Dominik Tomasz Więcek: Wurzel Bernard Szyc: Michał
Le pas JacquesMagda JędraSpektakl zrealizowano we współpracy z Klubem Żak, w ramach Gdańskiego Festiwalu Tańca (blok: Trójmiejska Korporacja Tańca) oraz ze środków Samorządu Województwa Pomorskiego i Miasta Gdańska."Le pas Jaques" czyli "kroki Jaques'a", to nazwa metody stosowanej w nauczaniu rytmiki, wymyślonej przez szwajcarskiego pedagoga Jaques'a Dalcroze'a, które jak to określił autor są niczym innym jak krokami wykonywanymi w takt muzyki. Ruch, rytm były pierwszą wyraźną metaforą biegnącego czasu i punktem wyjścia do pracy nad spektaklem. Powstało solo, raczej nie śmieszne, ze złudzenia, że czas przyspiesza, ze smutku, że ludzkie sprawy toczą się w swoistej entropii, że wszystko zdaje się być w największym porządku tylko przez krótką chwilę spokojnej pewności, z nieprzewidywalności zdarzeń i nieuchronności wszystkich ich konsekwencji. Cały wysiłek podejmowany po to, by sprawy przyjęły pomyślny obrót, okazuje się często niepotrzebnym machaniem rękami. Kolorowe śmieci, nowelizacje z "secondhandu", trasy szybkiego ruchu, uśmiech marszałka, wszystko to kiedyś będzie można oglądać tylko na fotografiach.Koncepcja, choreografia, wykonanie: Magda Jędra Współpraca: Anita Wach, Mariusz Krawczyk Produkcja: Good Girl Killer Magda Jędra - tancerka, choreograf, pedagog. W latach 1997 - 1999 współpracowała z Gdańskim Teatrem Tańca Melissy Monteros i Wojciecha Mochnieja, później między innymi z Joe Alter Dance Group, Paulą Ross, Rafałem Dziemidokiem, grupą Made Inc. Edyty Kozak, grupą Koncentrat, Beatą Sosnowską, Leszkiem Bzdylem, Krzysztofem Leonem Dziemaszkiewiczem, z Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia w Gdańsku, Teatrem imienia Witolda Gombrowicza w Gdyni oraz Teatrem Wytwórnia w Warszawie. Występowała na Gdańskiej Korporacji Tańca, Bałtyckim Uniwersytecie Tańca, Międzynarodowym Festiwalu Tańca Współczesnego ciało_umysł, Dance Zone - Praga, Dance Preview w Utrechcie, la Batie w Genewie 4+4+4 dni w Pradze i innych. Uczestniczka coaching project z Michaelem Schumacherem
Teatr Patrz Mi Na UstaDziewczęta z Zajęczego Wzgórza[foto1]Spektakl "Dziewczęta z Zajęczego Wzgórza" Teatru Patrz Mi Na Usta jest wynikiem współpracy Krzysztofa "Leona" Dziemaszkiewicza i Anny Steller. Spektakl jest kolejnym krokiem w rozwoju estetyki teatru Dziemaszkiwicza. Jest też pierwszym duetem założyciela teatru z Anną Steller, w którym obydwoje artyści tworzą na równych prawach.Na spektakl składają się charakterystyczne elementy tego teatru: taniec i ruch symboliczny, choreografie solowe i duety, maska, niekonwencjonalne i symboliczne użycie rekwizytów, brak linearnej struktury narracji, meta-teatralność, hybrydyczność, drag. Usłyszymy muzykę, która stanie się tkanką nerwową spektaklu, może nawet będzie krwią płynącą w żyłach bohaterów. W spektaklu mieszają się, jak zwykle zresztą w twórczości Leona Dziemaszkiewicza, konwencje artystyczne i rzeczywistości. Jest tu performance, taniec, rytualne oddanie, freak i drag show. Te wszystkie elementy sprawią, że odbiorca zostanie postawiony przed pytaniem czego tak na prawdę jest świadkiem: teatru, eksperymentu na psychice widza, wiwisekcji, uniwersalnego dramatu jednostki czy świadectwa hybrydycznej tożsamości samych twórców a może nawet alter-globalistycznym protestem? Stawiając zadanie odpowiedzi na powyższe pytania autorzy wymuszą na widzach postawę "tu i teraz", aktywnego uczestnictwa w interpretowaniu zjawiska scenicznego. To niełatwe zadanie może doprowadzić do prawdziwego oczyszczenia albo stanięcia oko w oko z własnymi demonami. Ile w nas ludzi a ile zwierząt? Ile nas w Innym? Ile Innego w nas? Czy nie o to chodziło Antoine'owi Artaud gdy pisał o celach teatru okrucieństwa? [foto2]Spektakl powstał w ramach stypendium ufundowanego przez Marszałka Województwa Pomorskiego. Dofinansowany przez Urząd Miasta Gdańska.Realizacja: Krzysztof "Leon" Dziemaszkiewicz i Anna StellerWystępują:Krzysztof "Leon" Dziemaszkiewicz Anna Steller
Teatr Stajnia Pegaza Ścianananaświat według Serge'a Kribusa Nowy monodram Ewy Ignaczak. Dorosłość kształtowana przez dzieciństwo. Maurycy, dla przyjaciół Momo, zaprasza na wykład, podczas którego zabierze widzów w podróż do świata dzieciństwa - pozbawionego nudy, przewidywalnej codzienności. W jego pozornie absurdalnych problemach, kryje się szczera, dziecięca logika i manifestacja głęboko skrywanych uczuć. Poprzez spojrzenie w przeszłość, która pozostaje i żyje w naszych wspomnieniach, Momo dokonuje dojrzałej refleksji nad własnym życiem, wpływie wychowania na życie dorosłe, przy jednoczesnej walce o status dziecka we współczesnym świecie. To monodram, w którym omówimy nie codzienne konwersacje na błahe tematy, ale przełomowe rozmowy, które mogą trwale zmienić jakość międzyludzkich relacji. Świat bez rozmów to świat bez bliskości, pełen nierozwiązanych konfliktów, dusznej atmosfery i destrukcyjnych gier. To spektakl o tym, że warto czasami pozwolić dojść do głosu naszemu wewnętrznemu dziecku. "(...) Dorosły zupełnie nie zna dziecka, nie pamięta swojego dzieciństwa. Nie jest nawet pewne, że każde dziecko jest zawsze w stanie mówić o swoich przeżyciach, lękach, o swoich potrzebach. Ale zawsze będzie o tym mówić lepiej niż dorosły.", Momo Reżyseria: Ewa Ignaczak Dźwięk: dzieci z Centrum Zabawy i Edukacji "Żyrafa" w Gdańsku Opracowanie muzyczne: Tomasz Antonowicz Obsada: Wojciech Jaworski ----- Wojciech Jaworski - urodziny w Gdańsku. Pierwsze kroki przed dużą publicznością stawiał na deskach Teatru Wybrzeże, statystując w "Tytusie Andronikusie" w reż. Moniki Pęcikiewicz oraz "Blaszanym bębenku" w reż. Adama Nalepy. Dyplom aktora otrzymał w olsztyńskim Studium Aktorskim im. A. Sewruka przy teatrze im. Stefana Jaracza, gdzie poza spektaklami dyplomowanymi wystąpił w "Mistrzu i Małgorzacie" w reż. Janusza Kijowskiego oraz "Intermediach staropolskich" w reż. Cezarego Ilczyny. Pierwszym spektaklem po ukończeniu szkoły aktorskiej jest "Nie-boska komedia" w reż. Adama
Martin Widmark Tajemnica kina Tłumaczenie: Barbara Gawryluk Teatr Miniatura rozpoczął realizację serialu teatralnego dla dzieci 15 kwietnia 2012 roku światową prapremierą teatralnej adaptacji "Tajemnicy diamentów", pierwszej z bestsellerowej serii książek detektywistycznych dla dzieci szwedzkiego autora Martina Widmarka. Seria "Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai" opowiada o dwójce przyjaciół z klasy, Mai i Lassem, którzy zakładają agencję detektywistyczną i pomagają rozwiązywać zagadki w fikcyjnym miasteczku Valleby. Ty razem przygotowana jest prapremiera kolejnej książki z bestsellerowej serii Szweda Martina Widmarka - "Tajemnica kina" będzie drugim odcinkiem serialu teatralnego, zainaugurowanego "Tajemnicą diamentów". Lasse i Maja wraz z widzami mają nową zagadkę do rozwiązania - ktoś kradnie psy mieszkańców miasteczka Valleby i żąda za nie ogromnych okupów. Wśród poszkodowanych jest też sławna aktorka Iva Ross, która przyjechała do kina Rio na pokaz najnowszego westernu "Gwiżdżący Kowboj". Zagrała w nim wraz ze swoim psem Karlem Filipem. Właściciele psów są zrozpaczeni, a policja bezradna. Przestępca jest niezwykle sprytny. Jedyny ślad, jaki zostawia, to list z żądaniem okupu. Komisarz policji zmuszony jest prosić o pomoc Maję i Lassego. W kolejnej odsłonie teatralnego serialu widzowie nie tylko zobaczą rejestrowaną kamerą akcję na makiecie Valleby projektu Dariusza Panasa, ale wreszcie zajrzą do jednego z budynków. Na potrzeby tego spektaklu została misternie przygotowana makieta wnętrza kina Rio. W kinie będzie wyświetlany film animowany autorstwa reżysera spektaklu Ireneusza Maciejewskiego i scenografa Dariusza Panasa, a na ścianach zawieszone są plakaty i zdjęcia, które regularnie będą zmieniane - jak w prawdziwym kinie. Pojawią się postaci znane z poprzedniej części, ale poznamy również innych mieszkańców miasteczka Valleby. Twórcy spektaklu twierdzą, że niektórzy mieszkańcy podobni są do gwiazd kina. Seria "Biuro Detektywistyczne Lassego i Mai" jest
Gdyby do szkoły chodziły anioły spektakl muzyczny dla młodzieży Teksty piosenek: Tadeusz Klimowski Na szkolnej wywiadówce spotykają się rodzice: inżynier Wiśniewska, plastyk Światłowski, krawcowa Moczyńska, magister Kaczor... Dawniej Pestka, Żarówa, Wymoczek i Kaczor. Wspominają dawne lata, a ich przygody ze szkolnej ławki dowodzą, że humorem i pomysłowością żartów i psot ich własne dzieci z trudem im dorównują. Zabawne piosenki ilustrują przygody dorosłych już dziś uczniów. Zapraszamy młodych uczniów, żeby przekonali się, że szkolne lata pozostaną w ich pamięci jako piękny okres, ich rodziców, aby skonfrontowali ze swoimi dziećmi swoje szkolne doświadczenia, a także nauczycieli, żeby zobaczyli, jak wielką rolę odgrywają w życiu swoich uczniów. Scenariusz i reżyseria: Zbigniew Sikora Scenografia: Renata Godlewska Muzyka: Brunon Gościniak, Jacek Mełnicki, Zygmunt Rychter Aranżacje: Artur Guza Występują: Anna-Maria Urbanowska Katarzyna Więcek Tomasz Gregor Krzysztof Wojciechowski spektakl prowadzi: Ewa Wielebska
20 lat. Kto by pomyślał, że ten nasz Teatr, zespół Teatru Dada, powołany do istnienia w 1992 roku, przez dwie dekady tak dziarsko będzie sobie poczynać. Za nami 42 premiery, setki przedstawień, dziesiątki artystycznych podróży.