Opera oparta jest na powieści Weiser Dawidek gdańskiego pisarza Pawła Heulle. Akcja rozgrywa się w Gdańsku, który jest ważną częścią tej powieści. Tytułowy bohater staje się głównym tematem rozmów, szczególnie po tym, jak znika ze swoją dziewczyną Elką. Przed zniknięciem jednak sprawia, że wakacje narratora, Szymka i Piotra pozostaną niezapomniane.
Opera oparta jest na powieści Weiser Dawidek gdańskiego pisarza Pawła Heulle. Akcja rozgrywa się w Gdańsku, który jest ważną częścią tej powieści. Tytułowy bohater staje się głównym tematem rozmów, szczególnie po tym, jak znika ze swoją dziewczyną Elką. Przed zniknięciem jednak sprawia, że wakacje narratora, Szymka i Piotra pozostaną niezapomniane.
Opera oparta jest na powieści Weiser Dawidek gdańskiego pisarza Pawła Heulle. Akcja rozgrywa się w Gdańsku, który jest ważną częścią tej powieści. Tytułowy bohater staje się głównym tematem rozmów, szczególnie po tym, jak znika ze swoją dziewczyną Elką. Przed zniknięciem jednak sprawia, że wakacje narratora, Szymka i Piotra pozostaną niezapomniane.
Opera oparta jest na powieści Weiser Dawidek gdańskiego pisarza Pawła Heulle. Akcja rozgrywa się w Gdańsku, który jest ważną częścią tej powieści. Tytułowy bohater staje się głównym tematem rozmów, szczególnie po tym, jak znika ze swoją dziewczyną Elką. Przed zniknięciem jednak sprawia, że wakacje narratora, Szymka i Piotra pozostaną niezapomniane.
Opera oparta jest na powieści Weiser Dawidek gdańskiego pisarza Pawła Heulle. Akcja rozgrywa się w Gdańsku, który jest ważną częścią tej powieści. Tytułowy bohater staje się głównym tematem rozmów, szczególnie po tym, jak znika ze swoją dziewczyną Elką. Przed zniknięciem jednak sprawia, że wakacje narratora, Szymka i Piotra pozostaną niezapomniane.
Opera oparta jest na powieści Weiser Dawidek gdańskiego pisarza Pawła Heulle. Akcja rozgrywa się w Gdańsku, który jest ważną częścią tej powieści. Tytułowy bohater staje się głównym tematem rozmów, szczególnie po tym, jak znika ze swoją dziewczyną Elką. Przed zniknięciem jednak sprawia, że wakacje narratora, Szymka i Piotra pozostaną niezapomniane.
"Rigoletto"Giuseppe VerdiTytułowy Rigoletto to książęcy błazen - postać, jak często bywa w dziełach Verdiego, wymykająca się jednoznacznej ocenie. Wokół niego skupiona jest akcja opery, pełna ludzkiego dramatu i skrajnych emocji.Niezwykle dynamiczna historia jest ponadczasową opowieścią o międzyludzkich relacjach - o poświęceniu, miłości, tęsknocie, ale również o odrzuceniu i zemście. Niezwykle sugestywna i nasycona emocjami muzyka Verdiego sprawia, że gorzka refleksja o świecie i naturze ludzkiej staje się jeszcze wyraźniejsza.Z opery pochodzi też jedna z najsłynniejszych arii operowych. La donna e mobile hitem stała się tuż po premierze i pozostała nim do dziś.Realizatorzy gdańskiej inscenizacji zdecydowali się przenieść akcję opery w bliżej nieokreślony czas i miejsce, skupiając uwagę na mechanizmach, według których działają małe społeczności - nieuniknionej hierarchizacji, wykształcania się wzajemnych zależności. Przede wszystkim skupiają się jednak na problemie moralności i systemie wartości, który każda jednostka wnosi do powstającej społeczności, a która nie zawsze odpowiada tradycyjnym normom społecznym.Rigoletto to tytuł, który dość regularnie powraca na operowe sceny całego świata. Równieżw Operze Bałtyckiej do tej pory przygotowanych zostało kilka inscenizacji dzieła: 1962 - Jerzy Katlewicz (kierownictwo muzyczne), Ryszard Slezak (reżyseria); 1990 - Zbigniew Bruna (kierownictwo muzyczne), Kari Vilenius (reżyseria); 2007 - Jerzy Przybylski (kierownictwo muzyczne), Marek Weiss (reżyseria); 2017 (semi-stage) - Tomasz Tokarczyk (kierownictwo muzyczne), Tomasz Podsiadły (reżyseria).Twórcy:kierownictwo muzyczne: Yaroslav Shemetreżyseria: Romuald Wicza-PokojskiII reżyser: Tomasz Podsiadłyscenografia i kostiumy: Hanna Wójcikowska-Szymczakchoreografia i ruch sceniczny: Sayaka Haruna-Kondracka, Bartosz Kondrackireżyseria świateł: Paulina Góral-Stykowskaprzygotowanie Chóru: Agnieszka Długołęcka-Kuraśwspółpraca muzyczna: Michał Krężlewskiasystentka scenografki i
"Rigoletto"Giuseppe VerdiTytułowy Rigoletto to książęcy błazen - postać, jak często bywa w dziełach Verdiego, wymykająca się jednoznacznej ocenie. Wokół niego skupiona jest akcja opery, pełna ludzkiego dramatu i skrajnych emocji.Niezwykle dynamiczna historia jest ponadczasową opowieścią o międzyludzkich relacjach - o poświęceniu, miłości, tęsknocie, ale również o odrzuceniu i zemście. Niezwykle sugestywna i nasycona emocjami muzyka Verdiego sprawia, że gorzka refleksja o świecie i naturze ludzkiej staje się jeszcze wyraźniejsza.Z opery pochodzi też jedna z najsłynniejszych arii operowych. La donna e mobile hitem stała się tuż po premierze i pozostała nim do dziś.Realizatorzy gdańskiej inscenizacji zdecydowali się przenieść akcję opery w bliżej nieokreślony czas i miejsce, skupiając uwagę na mechanizmach, według których działają małe społeczności - nieuniknionej hierarchizacji, wykształcania się wzajemnych zależności. Przede wszystkim skupiają się jednak na problemie moralności i systemie wartości, który każda jednostka wnosi do powstającej społeczności, a która nie zawsze odpowiada tradycyjnym normom społecznym.Rigoletto to tytuł, który dość regularnie powraca na operowe sceny całego świata. Równieżw Operze Bałtyckiej do tej pory przygotowanych zostało kilka inscenizacji dzieła: 1962 - Jerzy Katlewicz (kierownictwo muzyczne), Ryszard Slezak (reżyseria); 1990 - Zbigniew Bruna (kierownictwo muzyczne), Kari Vilenius (reżyseria); 2007 - Jerzy Przybylski (kierownictwo muzyczne), Marek Weiss (reżyseria); 2017 (semi-stage) - Tomasz Tokarczyk (kierownictwo muzyczne), Tomasz Podsiadły (reżyseria).Twórcy:kierownictwo muzyczne: Yaroslav Shemetreżyseria: Romuald Wicza-PokojskiII reżyser: Tomasz Podsiadłyscenografia i kostiumy: Hanna Wójcikowska-Szymczakchoreografia i ruch sceniczny: Sayaka Haruna-Kondracka, Bartosz Kondrackireżyseria świateł: Paulina Góral-Stykowskaprzygotowanie Chóru: Agnieszka Długołęcka-Kuraśwspółpraca muzyczna: Michał Krężlewskiasystentka scenografki i
"Rigoletto"Giuseppe VerdiTytułowy Rigoletto to książęcy błazen - postać, jak często bywa w dziełach Verdiego, wymykająca się jednoznacznej ocenie. Wokół niego skupiona jest akcja opery, pełna ludzkiego dramatu i skrajnych emocji.Niezwykle dynamiczna historia jest ponadczasową opowieścią o międzyludzkich relacjach - o poświęceniu, miłości, tęsknocie, ale również o odrzuceniu i zemście. Niezwykle sugestywna i nasycona emocjami muzyka Verdiego sprawia, że gorzka refleksja o świecie i naturze ludzkiej staje się jeszcze wyraźniejsza.Z opery pochodzi też jedna z najsłynniejszych arii operowych. La donna e mobile hitem stała się tuż po premierze i pozostała nim do dziś.Realizatorzy gdańskiej inscenizacji zdecydowali się przenieść akcję opery w bliżej nieokreślony czas i miejsce, skupiając uwagę na mechanizmach, według których działają małe społeczności - nieuniknionej hierarchizacji, wykształcania się wzajemnych zależności. Przede wszystkim skupiają się jednak na problemie moralności i systemie wartości, który każda jednostka wnosi do powstającej społeczności, a która nie zawsze odpowiada tradycyjnym normom społecznym.Rigoletto to tytuł, który dość regularnie powraca na operowe sceny całego świata. Równieżw Operze Bałtyckiej do tej pory przygotowanych zostało kilka inscenizacji dzieła: 1962 - Jerzy Katlewicz (kierownictwo muzyczne), Ryszard Slezak (reżyseria); 1990 - Zbigniew Bruna (kierownictwo muzyczne), Kari Vilenius (reżyseria); 2007 - Jerzy Przybylski (kierownictwo muzyczne), Marek Weiss (reżyseria); 2017 (semi-stage) - Tomasz Tokarczyk (kierownictwo muzyczne), Tomasz Podsiadły (reżyseria).Twórcy:kierownictwo muzyczne: Yaroslav Shemetreżyseria: Romuald Wicza-PokojskiII reżyser: Tomasz Podsiadłyscenografia i kostiumy: Hanna Wójcikowska-Szymczakchoreografia i ruch sceniczny: Sayaka Haruna-Kondracka, Bartosz Kondrackireżyseria świateł: Paulina Góral-Stykowskaprzygotowanie Chóru: Agnieszka Długołęcka-Kuraśwspółpraca muzyczna: Michał Krężlewskiasystentka scenografki i
"Rigoletto"Giuseppe VerdiTytułowy Rigoletto to książęcy błazen - postać, jak często bywa w dziełach Verdiego, wymykająca się jednoznacznej ocenie. Wokół niego skupiona jest akcja opery, pełna ludzkiego dramatu i skrajnych emocji.Niezwykle dynamiczna historia jest ponadczasową opowieścią o międzyludzkich relacjach - o poświęceniu, miłości, tęsknocie, ale również o odrzuceniu i zemście. Niezwykle sugestywna i nasycona emocjami muzyka Verdiego sprawia, że gorzka refleksja o świecie i naturze ludzkiej staje się jeszcze wyraźniejsza.Z opery pochodzi też jedna z najsłynniejszych arii operowych. La donna e mobile hitem stała się tuż po premierze i pozostała nim do dziś.Realizatorzy gdańskiej inscenizacji zdecydowali się przenieść akcję opery w bliżej nieokreślony czas i miejsce, skupiając uwagę na mechanizmach, według których działają małe społeczności - nieuniknionej hierarchizacji, wykształcania się wzajemnych zależności. Przede wszystkim skupiają się jednak na problemie moralności i systemie wartości, który każda jednostka wnosi do powstającej społeczności, a która nie zawsze odpowiada tradycyjnym normom społecznym.Rigoletto to tytuł, który dość regularnie powraca na operowe sceny całego świata. Równieżw Operze Bałtyckiej do tej pory przygotowanych zostało kilka inscenizacji dzieła: 1962 - Jerzy Katlewicz (kierownictwo muzyczne), Ryszard Slezak (reżyseria); 1990 - Zbigniew Bruna (kierownictwo muzyczne), Kari Vilenius (reżyseria); 2007 - Jerzy Przybylski (kierownictwo muzyczne), Marek Weiss (reżyseria); 2017 (semi-stage) - Tomasz Tokarczyk (kierownictwo muzyczne), Tomasz Podsiadły (reżyseria).Twórcy:kierownictwo muzyczne: Yaroslav Shemetreżyseria: Romuald Wicza-PokojskiII reżyser: Tomasz Podsiadłyscenografia i kostiumy: Hanna Wójcikowska-Szymczakchoreografia i ruch sceniczny: Sayaka Haruna-Kondracka, Bartosz Kondrackireżyseria świateł: Paulina Góral-Stykowskaprzygotowanie Chóru: Agnieszka Długołęcka-Kuraśwspółpraca muzyczna: Michał Krężlewskiasystentka scenografki i
"Madama Butterfly"Giacomo PucciniOpowieść o Cio-Cio-San, gejszy oddającej swoje serce marynarzowi, jest kwintesencją opery, a jednocześnie mistrzostwem w dorobku Giacoma Pucciniego. Ta wielowymiarowa opowieść nie tylko wydobywa to, co w gatunku opery najwartościowsze, ale i uświadamia odbiorcy paradoks miłości. Muzyka trzyma publiczność przez cały spektakl w emocjonalnym napięciu aż do tragicznego finału, w którym dokonuje się prawdziwa eksplozja uczuć.Obsada:Madame Butterfly - Katarzyna Wietrzny/ Izabela MatułaPinkerton - Łukasz Załęski/ Paweł SkałubaSharpless - Mariusz Godlewski/ Leszek Skrla/Stanislav KuflyukSuzuki - Karolina Sikora/Katarzyna NowosadBonzo - Szymon Kobyliński/Piotr NowackiKate Pinkerton - Iwona Wall/Karolina SołominGoro - Mateusz ZajdelKsiążę Yamadori - Witalij WydraKomisarz - Jan Żądło/Leszek HolecUrzędnik carski - Paweł Faust Matka Cio-cio-san - Marta SzamalCiotka Cio-cio-san - Anna BanaszukKuzynka Cio-cio-san - Anna OsiorYakuside - Krzysztof BrzozowskiDziecko Cio-cio-san - Maja BoultonKrewni Cio-cio-san i marynarze - chór OBdyrygent Yaroslav ShemetRealizatorzyJosé Maria Florêncio - kierownictwo muzyczneRomuald Wicza-Pokojski - reżyseriaHanna Wójcikowska-Szymczak - scenografiaMichał Stenzel - reżyseria światełAgnieszka Długołęcka - przygotowanie chóruMichał Krężlewski - asystent kierownika muzycznegoMagdalena Szlawska - asystentka reżyseraEwelina Guzewicz - asystentka kostiumografki i scenografkiZuzanna Kubicz - asystentka kostiumografki i scenografkiMichał Lewandowski - multimediaMarcin Dąbrowski - efekty dźwiękowe
"Madama Butterfly"Giacomo PucciniOpowieść o Cio-Cio-San, gejszy oddającej swoje serce marynarzowi, jest kwintesencją opery, a jednocześnie mistrzostwem w dorobku Giacoma Pucciniego. Ta wielowymiarowa opowieść nie tylko wydobywa to, co w gatunku opery najwartościowsze, ale i uświadamia odbiorcy paradoks miłości. Muzyka trzyma publiczność przez cały spektakl w emocjonalnym napięciu aż do tragicznego finału, w którym dokonuje się prawdziwa eksplozja uczuć.Obsada:Madame Butterfly - Katarzyna Wietrzny/ Izabela MatułaPinkerton - Łukasz Załęski/ Paweł SkałubaSharpless - Mariusz Godlewski/ Leszek Skrla/Stanislav KuflyukSuzuki - Karolina Sikora/Katarzyna NowosadBonzo - Szymon Kobyliński/Piotr NowackiKate Pinkerton - Iwona Wall/Karolina SołominGoro - Mateusz ZajdelKsiążę Yamadori - Witalij WydraKomisarz - Jan Żądło/Leszek HolecUrzędnik carski - Paweł Faust Matka Cio-cio-san - Marta SzamalCiotka Cio-cio-san - Anna BanaszukKuzynka Cio-cio-san - Anna OsiorYakuside - Krzysztof BrzozowskiDziecko Cio-cio-san - Maja BoultonKrewni Cio-cio-san i marynarze - chór OBdyrygent Yaroslav ShemetRealizatorzyJosé Maria Florêncio - kierownictwo muzyczneRomuald Wicza-Pokojski - reżyseriaHanna Wójcikowska-Szymczak - scenografiaMichał Stenzel - reżyseria światełAgnieszka Długołęcka - przygotowanie chóruMichał Krężlewski - asystent kierownika muzycznegoMagdalena Szlawska - asystentka reżyseraEwelina Guzewicz - asystentka kostiumografki i scenografkiZuzanna Kubicz - asystentka kostiumografki i scenografkiMichał Lewandowski - multimediaMarcin Dąbrowski - efekty dźwiękowe
KONCERT KRÓLEWSKI: MAJESTAT KLASYKI Elegancja. Pasja. Humor. Muzyczne arcydzieła.
Zapraszamy na niepowtarzalne widowisko muzyczne, które przeniesie Cię w podróż od klasycznej opery po ekscytujące hity musicalowe! Najpiękniejsze arie operowe świata oraz największe przeboje z polskich i amerykańskich musicali wykonane na żywo przez starannie wyselekcjonowanych muzyków pod przewodnictwem dr Bogny Dulińskiej.
PIERWSZA NA ŚWIECIE "POP OPERA"JEDYNY TAKI PROJEKT W POLSCE!MUZYCZNA PODRÓŻ OD OPERY DO MUSICALU
KONCERT KRÓLEWSKI: MAJESTAT KLASYKI Elegancja. Pasja. Humor. Muzyczne arcydzieła.
Według reżysera Straszny dwór to operowy odpowiednik Wesela Wyspiańskiego, selfie nas, Polaków. Moniuszki dał swojej publiczności tego, czego akurat wtedy potrzebowała w rozszarpanym przez obcych kraju - dzieło miało podtrzymywać na duchu i pielęgnować narodową tożsamość. Choć nie brakuje w nim uszczypliwości pod adresem rodaków. Zgodnie z duchem opery realizatorzy chcą pod pozorem kolorowego obrazka pokazać to, co współcześnie boli. A bolą - poczucie wyższości równiejszych wobec równych oraz pogarda cwaniaków dla takich wartości i cnót, jak: nauka, kultura, pracowitość, uczciwość sumienność i szczerość. Niby we wszystkich nas płynie ta sama krew, ale wystarczy tak niewiele, by zniszczyć wspólnotę. Tworząc świat ludzkich przywar twórcy spektaklu pozostają jednak optymistami. Świat nie jest taki zły - niech no tylko zagrają mazura! Spektakl kończy się zaproszeniem do wybaczenia, zatarcia podziałów i spojrzenia na drugiego człowieka z czułością.Kierownictwo muzyczneYaroslav ShemetReżyseriaJerzy SnakowskiScenografia i kostiumyJoanna BorkowskaChoreografiaBartosz Dopytalski
Według reżysera Straszny dwór to operowy odpowiednik Wesela Wyspiańskiego, selfie nas, Polaków. Moniuszki dał swojej publiczności tego, czego akurat wtedy potrzebowała w rozszarpanym przez obcych kraju - dzieło miało podtrzymywać na duchu i pielęgnować narodową tożsamość. Choć nie brakuje w nim uszczypliwości pod adresem rodaków. Zgodnie z duchem opery realizatorzy chcą pod pozorem kolorowego obrazka pokazać to, co współcześnie boli. A bolą - poczucie wyższości równiejszych wobec równych oraz pogarda cwaniaków dla takich wartości i cnót, jak: nauka, kultura, pracowitość, uczciwość sumienność i szczerość. Niby we wszystkich nas płynie ta sama krew, ale wystarczy tak niewiele, by zniszczyć wspólnotę. Tworząc świat ludzkich przywar twórcy spektaklu pozostają jednak optymistami. Świat nie jest taki zły - niech no tylko zagrają mazura! Spektakl kończy się zaproszeniem do wybaczenia, zatarcia podziałów i spojrzenia na drugiego człowieka z czułością.Kierownictwo muzyczneYaroslav ShemetReżyseriaJerzy SnakowskiScenografia i kostiumyJoanna BorkowskaChoreografiaBartosz Dopytalski
Według reżysera Straszny dwór to operowy odpowiednik Wesela Wyspiańskiego, selfie nas, Polaków. Moniuszki dał swojej publiczności tego, czego akurat wtedy potrzebowała w rozszarpanym przez obcych kraju - dzieło miało podtrzymywać na duchu i pielęgnować narodową tożsamość. Choć nie brakuje w nim uszczypliwości pod adresem rodaków. Zgodnie z duchem opery realizatorzy chcą pod pozorem kolorowego obrazka pokazać to, co współcześnie boli. A bolą - poczucie wyższości równiejszych wobec równych oraz pogarda cwaniaków dla takich wartości i cnót, jak: nauka, kultura, pracowitość, uczciwość sumienność i szczerość. Niby we wszystkich nas płynie ta sama krew, ale wystarczy tak niewiele, by zniszczyć wspólnotę. Tworząc świat ludzkich przywar twórcy spektaklu pozostają jednak optymistami. Świat nie jest taki zły - niech no tylko zagrają mazura! Spektakl kończy się zaproszeniem do wybaczenia, zatarcia podziałów i spojrzenia na drugiego człowieka z czułością.Kierownictwo muzyczneYaroslav ShemetReżyseriaJerzy SnakowskiScenografia i kostiumyJoanna BorkowskaChoreografiaBartosz Dopytalski
Według reżysera Straszny dwór to operowy odpowiednik Wesela Wyspiańskiego, selfie nas, Polaków. Moniuszki dał swojej publiczności tego, czego akurat wtedy potrzebowała w rozszarpanym przez obcych kraju - dzieło miało podtrzymywać na duchu i pielęgnować narodową tożsamość. Choć nie brakuje w nim uszczypliwości pod adresem rodaków. Zgodnie z duchem opery realizatorzy chcą pod pozorem kolorowego obrazka pokazać to, co współcześnie boli. A bolą - poczucie wyższości równiejszych wobec równych oraz pogarda cwaniaków dla takich wartości i cnót, jak: nauka, kultura, pracowitość, uczciwość sumienność i szczerość. Niby we wszystkich nas płynie ta sama krew, ale wystarczy tak niewiele, by zniszczyć wspólnotę. Tworząc świat ludzkich przywar twórcy spektaklu pozostają jednak optymistami. Świat nie jest taki zły - niech no tylko zagrają mazura! Spektakl kończy się zaproszeniem do wybaczenia, zatarcia podziałów i spojrzenia na drugiego człowieka z czułością.Kierownictwo muzyczneYaroslav ShemetReżyseriaJerzy SnakowskiScenografia i kostiumyJoanna BorkowskaChoreografiaBartosz Dopytalski