My Fair Lady na podstawie "Pigmaliona" Bernarda Showa Przekład: Antonii Marianowicz, Janusz Minkiewicz Muzyka: Frederick Loewe, libretto: Alan Jay Lerner Przed Operą Królewską w Londynie. Zimny marcowy wieczór... Arystokrata w pogoni za taksówką zderza się z uliczną kwiaciarką, która potrącona upuszcza bukiecik fiołków. Straszliwa gwara kwiaciarki, Elizy Doolittle, budzi zainteresowanie ekscentrycznego językoznawcy i fonetyka profesora Higginsa. Higgins proponuje przyjacielowi zakład: w ciągu pół roku gotów jest zrobić z Elizy prawdziwą damę z Mayfair, w której nikt nie rozpozna dzisiejszej kwiaciarki i jej okropnego języka. Zakład zostaje przyjęty... Libretto musicalu oparte jest na komedii "Pigmalion", którą Bernard Shaw napisał w 1912 roku. Tytuł ten odwołuje się go greckiego mitu o cypryjskim królu-rzeźbiarzu Pigmalionie, który stworzył tak piękny posąg kobiecy, iż się w nim zakochał. Bogini Afrodyta zamieniła rzeźbę w żywą kobietę. Motyw Pigmaliona i stworzonej przez niego Galatei pojawiał się często w poezji, muzyce, malarstwie. Głównym wątkiem "Pigmaliona" jest uczucie, jakie połączy profesora fonetyki, prawdziwego dżentelmena - profesora Higginsa, z krzykliwą londyńską kwiaciarką - Elizą, z której (na mocy zakładu) profesor uczyni damę z najlepszego towarzystwa. Reżyseria: Maciej Korwin Kierownictwo muzyczne: Dariusz Różankiewicz Scenografia i kostiumy: Jerzy Rudzki Choreografia: Joanna Semeńczuk Ruch sceniczny: Bernard Szyc Przygotowanie wokalne: Agnieszka Szydłowska Reżyseria światła: Piotr Kuchta Reżyseria dźwięku: Mariusz Fortuniak Obsada: Prof. Henry Higgins - Marek Richter, Tomasz Więcek Pułkownik Pickering - Andrzej Śledź, Jacek Wester Pani Pierce - Anna Andrzejewska Eliza Doolittle - Aleksandra Meller, Karolina Trębacz, Renia Gosławska Pani Higgins - Ewa Gierlińska Pani Einsford-Hill - Dorota Kowalewska Freddy Einsford-Hill - Tomasz Bacajewski, Jerzy Michalski Alfred Doolittle - Bernard Szyc Jamie, Harry - Łukasz Dziedzic, Krzysztof
Mariusa von Mayenburg Kamień Przekład: Jacek Kaduczak "Kamień" to polska prapremiera najnowszej sztuki Mariusa von Mayenburga, jednego z najbardziej cenionych dramatopisarzy niemieckich młodego pokolenia, autora między innymi "Brzydala", czy granego w Teatrze Wybrzeże w 2000 roku "Ognia w głowie". Opowiada on wielopokoleniową historię domu, który zasiedlają kolejno rodziny żydowskie, niemieckie i polskie. Spojrzenie na losy tego budynku z różnych perspektyw, tak narodowościowych, jak pokoleniowych tworzy interesujący i niejednoznaczny obraz permanentnie fałszowanych i zmanipulowanych wspomnień. I wreszcie: jaką rolę w tej historii odgrywa tytułowy kamień? Adam Nalepa o sztuce: - "Kamień" Mayenburga to dla mnie sztuka-fenomen, bo chociaż od kilku tygodni obcuję z nią na co dzień, nie jestem nawet w stanie jej streścić. Samo streszczenie zresztą byłoby banalizacją, ponieważ nie jest to dramat napisany linearnie, chronologicznie. Czasy akcji mieszają się ze sobą i tworzą zaskakujące korelacje, a każda nowa próba analizy ukazuje nowe płaszczyzny myślenia i pobudza do nowych asocjacji. Dzisiaj mogę powiedzieć tyle: że jest to opowieść o babce opowiadającą córce bajkę o Świętym Mikołaju, którą ta, dawno już w niego nie wierząc, przekazuje dalej swojej córce. To kryminał, który składa się dopiero w ostatnim momencie i pokazuje, że sprawcy są tak naprawdę ofiarami. To historia, której nie uda się niczego nas nauczyć, to powrót do wiśniowego sadu już po jego wyrąbaniu. To "Niemcy" "reloaded" Kruczkowskiego, "Pulp fiction" do góry nogami. To historia o kłamstwach życia i iluzjach marzeń, o samotności i obcości we własnym domu, o kamiennych drogach i skamieniałych emocjach, o wojnach ludów i walkach generacji. Jak powiedziałem: dzisiaj. Bo jestem przekonany, że jutro, nie mówiąc już o całych następnych tygodniach prób, zaskoczą i mnie i aktorów nowe odkrycia, nowe wątki, nowe zagadnienia. I chociaż nie wiemy dokąd zaprowadzi nas i naszą publiczność ta wspólna podróż, to
Sławomir Mrożek Pieszo "Anty-Popiół i diament" - tak nazwano ten dramat blisko 30 lat temu. Opublikowana przez Mrożka w 1980 roku sztuka, opisuje w realistyczny, wręcz okrutny, dosadny sposób przełomowy moment w dziejach Polski - ostatnie chwile II wojny światowej i pierwsze dni w nowej, komunistycznej rzeczywistości. Jej bohaterowie idą - dosłownie, za posuwającym się frontem i w przenośni, za "parowozem" historii; zderzają się z nową, tuż powojenną rzeczywistością. O Pieszo pisano: - To dramat o wyraźnym zacięciu realistycznym, w którym po pierwsze dał Mrożek fascynująco czystą syntezę "korzeni" naszej współczesności, po drugie zaś dla swoich fascynacji perypetiami idei dwudziestowiecznych, znalazł formułę dramatyczną niezwykle nośną myślowo. Dziś, w dwadzieścia lat po pierwszych wolnych wyborach, przypomnienie tej ważnej w dziejach polskiej dramaturgii pozycji jako metafory zmagania się z losem i wielką historyczną manipulacją, pozwala spojrzeć na nią na nowo, dokonać jej reinterpretacji. Próba ta wydaje się być ważna właśnie tu, w Gdańsku; szczególnie, że zadania tego podejmuje się jedna z najwybitniejszych polskich reżyserek, Anna Augustynowicz. - Mrożek pyta o przestrzeń, którą dziedziczymy "wchodząc w ojcowskie buty" - mówi Anna Augustynowicz - O mentalność rozpiętą między Wschodem a Zachodem. O społeczeństwo skazane na przeszłość i wygnane w przyszłość. O bohatera dramatu pozbawionego czasu teraźniejszego. Pieszo pyta o porządek świata. Reżyseria: Anna Augustynowicz Scenografia: Marek Braun Muzyka: Jacek Wierzchowski Kostiumy: Wanda Kowalska Reżyseria świateł: Krzysztof Sendke Występują: Dorota Androsz (Dziewczyna), Mirosław Baka (Superiusz), Monika Chomicka-Szymaniak (Baba), Piotr Chys (Grajek), Piotr Domalewski (Syn), Grzegorz Falkowski (Nauczyciel), Grzegorz Gzyl (Ojciec), Dorota Kolak (Pani), Krystian Wieczorek (Drab), Hubert Zduniak (Porucznik Zieliński). Gdańska premiera Pieszo wpisuje się niezwykle aktualnie w zbliżające się obchody 20.
Ingmar Villqist Beztlenowce - Kostka smalcu z bakaliami Beztlenowce Od tytułu tej jednoaktówki wziął nazwę cały cykl krótkich utworów scenicznych Ingmara Villqista, na który składają się: "Kostka smalcu z bakaliami", "Beztlenowce", "Fantom", "Cynkweiss", "Lemury", "Bez tytułu" i "Oddychaj ze mną". Dramaty Ingmara Villqista były i są wielokrotnie wystawiane w teatrach polskich i zagranicznych oraz w Teatrze Telewizji (2001 i 2002). W "Beztlenowcach" jesteśmy świadkami jednego wieczoru z życia dwóch mężczyzn, którzy budując związek podjęli decyzję o wspólnym wychowywaniu dziecka. Mimo determinacji bohaterów, by za wszelką cenę nadać ich związkowi znamiona normalności, ich wspólna przeszłość, kontekst społeczny, moralny, etyczny bezwzględnie weryfikuje marzenia. "Beztlenowce" to kalejdoskop zabawnych i tragicznych zdarzeń scenicznych. To dramat precyzyjnie definiujący sieć skomplikowanych relacji emocjonalnych, właściwych takim związkom, które przez ostatnią dekadę walczą o społeczną akceptację. Kostka smalcu z bakaliami Jednoaktówka Ingmara Villqista, powstała w 1993 roku, ukazuje fragment historii związku dwóch kobiet, uwikłanych w determinujące je relacje emocjonalne, zmysłowe, w poczucie winy i nadzieję na miłość. Bohaterki walczą o swój autonomiczny świat wiary w prawdziwe i jedyne uczucie, w świat, który budować można biorąc pełną odpowiedzialność za wspólne emocje. To precyzyjne studium miłości społecznie wyklętej, która czy tego chcemy czy nie, tworzy panoramę naszych marzeń i lęków. Spektakl jest dramatycznym obrazem gejowskiej rodziny uwikłanej w sieć skomplikowanych uczuć niepewności, miłości i lęku. Reżyseria: Ingmar Villqist Występują: Anna Iwasiuta Beata Buczek-Żarnecka Filip Frątczak Mariusz Żarnecki
Bogumiła Pasionek-Szachnowska Dr Dolitlle i przyjaciele na motywach "The story of Doctor Dolitlle" H. Loftinga "Dr Dolittle i przyjaciele" to spektakl adresowany zarówno do małych jak i tych dużych dzieci. To arcyzabawna historia przygód doktora Dolittle, który przestaje leczyć ludzi i staje się lekarzem zwierząt rozumiejącym ich mowę. Pewnego dnia Doktor ze swoimi zwierzęcymi przyjaciółmi wyjeżdża do Afryki by leczyć małpy, które ogarnęła tajemnicza epidemia. W trakcie tej wyprawy mają miejsce mrożące krew w żyłach zdarzenia. Ratując małpy Doktor wpada w niewolę okrutnego władcy Jolliginki. Wszystko jednak, jak w prawdziwej bajce, kończy się dobrze. Reżyseria: Konrad Szachnowski Scenografia: Grażyna Skała Muzyka: Jerzy Stachurski Choreografia: Juliusz Stańda Obsada: Jolanta Darewicz - Kaczka Agnieszka Grzegorzewska - Pani Smith, Dzika małpa Edyta Janusz-Ehrlich - Sowa Tu-Tu Hanna Miśkiewicz - Prosię geb-Geb Jadwiga Sankowska - Polinezja Joanna Tomasik-Gierczak - Sara, Królowa, Lwica Magdalena Żulińska(gościnnie) - Małpka Czi-Czi Wioleta Karpowicz(gościnnie) - Krowa Jakub Ehrlich - Strażnik, Pies Jipp Jacek Gierczak - Król, Lew Piotr Kłudka - Małpa Jacek Majok - Dwugłowiec Tu-Tam, Bocian Arkadiusz Urban - Doktor Dolittle Andrzej T.Żak - Książę Bumpo Leszek Kowalski (gościnnie) - Koń Jerzy Nawojski (gościnnie) - Krokodyl, Małpa
Marie Jones Kamienie w kieszeniach Co jest w stanie wstrząsnąć społeczeństwem małej, irlandzkiej wioski? Czy przyjazd ekipy filmowej prosto z Hollywood, śmierć młodego mieszkańca, znajomość z gwiazdą filmową, a może świadomość, że jest się nikim? I co musi się wydarzyć, by "wielka, czarna dziura nicości" przeobraziła się nowe możliwości i szansę na bycie gwiazdą, choć do tej pory było się jedynie niewiele nieznaczącym statystą... Tragikomedia irlandzkiej dramatopisarki, Marie Jones, opowiada o dwóch światach, z których jeden jest pełen możliwości, blichtru i... fałszu, a drugi to skąpana w beznadziei mieszkańców mała wieś w Irlandii, osnuta niespełnionymi marzeniami, dążeniami i prawdą. Reżyseria: Zbigniew Brzoza Scenografia: Grzegorz Małecki Występują: Charlie - Piotr Michalski Jack - Grzegorz Wolf Charlie i Jake grają wszystkie postaci w sztuce Simon - pierwszy reżyser, ambitny Dublińczyk Aisling - trzeci reżyser, młoda, ładna chce zrobić wrażenie na przełożonych, z pogardą dla reszty Mickey - mieszkaniec okolicy, około 70 lat, Clem - reżyser, Anglik, spokojny, bez specjalnego zainteresowania lokalnym środowiskiem, bo go nie rozumie Sean - młody chłopak z okolicy Fin - młody chłopak z okolicy, przyjaciel Sean Caroline Giovanni - amerykańska gwiazda filmowa John - korepetytor językowy Ojciec Gerard - ksiądz, nauczyciel w lokalnej szkole Dave - członek ekipy filmowej Jock Campbell - ochroniarz Caroline
Juliusz Słowacki Zawisza Czarny Zawisza Czarny - największy polski rycerz, znany na całą Europę, zawsze zwycięski, rozsławiony w pieśniach, symbol polskiego zwycięstwa pod Grunwaldem. Takiego Zawiszę znamy z lekcji historii. Juliusz Słowacki w swoim dziwnym, ironicznym, nigdy niedokończonym dramacie przedstawia go jednak zupełnie inaczej: zmęczony wojną i zabijaniem trafia wraz z dwójką swoich sług: Głupcem i Turczynem Mandułą, na zamek Gniewosza i pięknej polskiej szlachcianki - Laury. Jak odnajdzie się polski bóg rycerstwa w momencie, gdy za przeciwnika będzie miał kobietę? Czy będzie w stanie walczyć o siebie, gdy "ojczyzna wzywa"? Adam Orzechowski o spektaklu: "Szukamy modelu polskiego bohatera. Zawisza Czarny, rycerz znany w średniowieczu w całej Europie, nasza gwiazda tamtych czasów, wydaje się być na to idealnym materiałem, wzorcem metra z Sevres polskiego herosa. Słowacki ukazuje Zawiszę nie w jego naturalnym środowisku - na polu bitwy, ale na zamku, miejscu intryg miłosnych i politycznych manipulacji, by - jak w soczewce - skupić w nim i wydobyć nasze cechy narodowe, nasze zalety, ale i przede wszystkim nasze wady i ułomności. Nasz wieszcz wcale nie wieszczy o wspaniałości naszego kraju, ale przeciwnie - w sposób ironiczny, a momentami wręcz okrutny, obnaża nasze słabości, kpi z naszej osławionej sarmackiej duszy. Chciałbym, żeby ten nasz średniowieczny Zawisza, stał się przyczynkiem do rozważań nad nami, zwykłymi Polakami dzisiaj. Byśmy zastanowili się nad naszymi wzorcami, autorytetami; nad tymi wszystkimi, których z całej siły wpychamy na pomniki, tylko po to, by jeszcze szybciej i z jeszcze większą pompą ich potem obalić." Reżyseria: Adam Orzechowski Scenografia: Magdalena Gajewska W spektaklu występują: Dorota Androsz, Robert Ninkiewicz (gościnnie), Zbigniew Olszewski, Małgorzata Oracz, Marek Tynda.
Bogumiła Pasionek-Szachnowska Dr Dolitlle i przyjaciele na motywach "The story of Doctor Dolitlle" H. Loftinga "Dr Dolittle i przyjaciele" to spektakl adresowany zarówno do małych jak i tych dużych dzieci. To arcyzabawna historia przygód doktora Dolittle, który przestaje leczyć ludzi i staje się lekarzem zwierząt rozumiejącym ich mowę. Pewnego dnia Doktor ze swoimi zwierzęcymi przyjaciółmi wyjeżdża do Afryki by leczyć małpy, które ogarnęła tajemnicza epidemia. W trakcie tej wyprawy mają miejsce mrożące krew w żyłach zdarzenia. Ratując małpy Doktor wpada w niewolę okrutnego władcy Jolliginki. Wszystko jednak, jak w prawdziwej bajce, kończy się dobrze. Reżyseria: Konrad Szachnowski Scenografia: Grażyna Skała Muzyka: Jerzy Stachurski Choreografia: Juliusz Stańda Obsada: Jolanta Darewicz - Kaczka Agnieszka Grzegorzewska - Pani Smith, Dzika małpa Edyta Janusz-Ehrlich - Sowa Tu-Tu Hanna Miśkiewicz - Prosię Geb-Geb Jadwiga Sankowska - Polinezja Joanna Tomasik-Gierczak - Sara, Królowa, Lwica Magdalena Żulińska(gościnnie) - Małpka Czi-Czi Wioleta Karpowicz(gościnnie) - Krowa Jakub Ehrlich - Strażnik, Pies Jipp Jacek Gierczak - Król, Lew Piotr Kłudka - Małpa Jacek Majok - Dwugłowiec Tu-Tam, Bocian Arkadiusz Urban - Doktor Dolittle Andrzej T.Żak - Książę Bumpo Leszek Kowalski (gościnnie) - Koń Jerzy Nawojski (gościnnie) - Krokodyl, Małpa