Juliusz Słowacki Fantazy Dzieło najwybitniejszego poety epoki romantyzmu piętnujące materializm i obłudę, a do rangi sacrum podnoszące znaczenie szczerej i głębokiej miłości. Historia upadającego rodu, który by ratować swoją wątpliwą pozycję postanawia poświęcić szczęście córki. Diana ma wyjść za hrabiego Fantazego dla jego majątku. Zaślepionych żądzą pieniądza rodziców nie interesują prawdziwe uczucia córki, która kocha Jana - młodego uczestnika powstania styczniowego oraz miłość Fantazego do innej kobiety. Ratunkiem dla prawdziwej miłości okazuje się być samobójstwo jednego z bohaterów dramatu, a odziedziczone w ten sposób przez Jana pieniądze mają stać się szansą na jego szczęście z Dianą. Reżyseria: Piotr Cieplak Scenografia: Andrzej Witkowski Muzyka: Paweł Czepułkowski Realizator dźwięku: Marek Piotrowski Asystentka reżysera: Olga Barbara Długońska Występują: Sławomir Lewandowski Małgorzata Talarczyk Olga Barbara Długońska Katarzyna Bieniek Dariusz Siastacz Filip Frątczak Dorota Lulka Eugeniusz Krzysztof Kujawski Bogdan Smagacki Anna Iwasiuta Mateusz Ławrynowicz (gościnnie)
My Fair Lady na podstawie "Pigmaliona" Bernarda Showa Przekład: Antonii Marianowicz, Janusz Minkiewicz Muzyka: Frederick Loewe, libretto: Alan Jay Lerner Przed Operą Królewską w Londynie. Zimny marcowy wieczór... Arystokrata w pogoni za taksówką zderza się z uliczną kwiaciarką, która potrącona upuszcza bukiecik fiołków. Straszliwa gwara kwiaciarki, Elizy Doolittle, budzi zainteresowanie ekscentrycznego językoznawcy i fonetyka profesora Higginsa. Higgins proponuje przyjacielowi zakład: w ciągu pół roku gotów jest zrobić z Elizy prawdziwą damę z Mayfair, w której nikt nie rozpozna dzisiejszej kwiaciarki i jej okropnego języka. Zakład zostaje przyjęty... Libretto musicalu oparte jest na komedii "Pigmalion", którą Bernard Shaw napisał w 1912 roku. Tytuł ten odwołuje się go greckiego mitu o cypryjskim królu-rzeźbiarzu Pigmalionie, który stworzył tak piękny posąg kobiecy, iż się w nim zakochał. Bogini Afrodyta zamieniła rzeźbę w żywą kobietę. Motyw Pigmaliona i stworzonej przez niego Galatei pojawiał się często w poezji, muzyce, malarstwie. Głównym wątkiem "Pigmaliona" jest uczucie, jakie połączy profesora fonetyki, prawdziwego dżentelmena - profesora Higginsa, z krzykliwą londyńską kwiaciarką - Elizą, z której (na mocy zakładu) profesor uczyni damę z najlepszego towarzystwa. Reżyseria: Maciej Korwin Kierownictwo muzyczne: Dariusz Różankiewicz Scenografia i kostiumy: Jerzy Rudzki Choreografia: Joanna Semeńczuk Ruch sceniczny: Bernard Szyc Przygotowanie wokalne: Agnieszka Szydłowska Reżyseria światła: Piotr Kuchta Reżyseria dźwięku: Mariusz Fortuniak Obsada: Prof. Henry Higgins - Marek Richter, Tomasz Więcek Pułkownik Pickering - Andrzej Śledź, Jacek Wester Pani Pierce - Anna Andrzejewska Eliza Doolittle - Aleksandra Meller, Karolina Trębacz, Renia Gosławska Pani Higgins - Ewa Gierlińska Pani Einsford-Hill - Dorota Kowalewska Freddy Einsford-Hill - Tomasz Bacajewski, Jerzy Michalski Alfred Doolittle - Bernard Szyc Jamie, Harry - Łukasz Dziedzic, Krzysztof
Piere Paolo PasoliniOrgiaPrzekład: Ewa Bal "Dopiero co umarłem. Moje ciało przedziwnie ubrane kołysze się na sznurze. Przed chwilą też zabrzmiały moje ostatnie słowa: Nareszcie ktoś zrobił dobry użytek ze śmierci." Cofnijmy się w czasie. Zamknięci w domu Kobieta i Mężczyzna zaczynają uprawiać sadomasochistyczną grę. Orgię. Jednakże cielesność, ból, poniżenie stają się sposobem dotarcia, do tego, co siedzi w człowieku najgłębiej. Są próbą przyjrzenia się sobie, własnej odmienności, seksualności. A także wzajemnym uczuciom, zmiennym relacjom pan-sługa, u których podstaw zawsze leży władza. Rozpoczyna się niebezpieczna, brutalno-poetycka gra. Rozpoczyna się orgia. "A teraz bawcie się dobrze."Wiktor Rubin i Jolanta Janiczak o spektaklu: "Orgia" jest spektaklem o halce. O halce jako znaku narzuconego umasowienia. Dopóki halki milczą panuje porządek, nie-rewolucja, nie-przełom. Jeżeli halka postanawia się wyrazić, wyrazić się do końca, musi umrzeć. Orgia jest spektaklem o pończochach - więzieniu ciała we wzorcach innych ciał. Wszystkich tak samo odlanych. Wszystkich tak samo nieruchomych. "Orgia" jest spektaklem o majtkach, czyli symbolu "poddania i hipokryzji". "Orgia" jest spektaklem o rzeźbieniu człowieka na milczenie i posłuszeństwo. Komu potrzebne są bierne pończochy, bezwolne halki i uległe majtki? P.P. Pasolini: "Nikomu, komu można by przypisać twarz".Wiktor Rubin - absolwent socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim i reżyserii w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Asystował przy przedstawieniach Pawła Miśkiewicza, Mikołaja Grabowskiego i Krystiana Lupy. Przygotowywał czytania tekstów dramatycznych w Szczecinie, Krakowie i Wałbrzychu. Do tej pory wyreżyserował m.in. Tramwaj zwany pożądaniem Tennessee Williamsa w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2006), Lillę Wenedę Juliusza Słowackiego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (2007), Lalkę wg Bolesława Prusa w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2008).Reżyseria: Wiktor RubiniDramaturgia: Jolanta JaniczakScenografia i
Tennessee Williams Słodki ptak młodości przekład: Jakub Roszkowski Chance Wayne - główny bohater Słodkiego ptaka młodości - powraca do rodzinnego miasteczka po nieudanej próbie zrobienia kariery w Hollywood. Towarzyszy mu podstarzała gwiazda kina - Księżniczka Kosmonopolis. Chance robi wszystko, by nie widzieć, że lata nieobecności zmieniły zarówno jego, jak i mieszkańców misteczka, rządzonego przez radykalnego prawicowego polityka - Bossa Finleya. Reżyseria: Grzegorz Wiśniewski Scenografia: Grzegorz Wiśniewski Światło: Grzegorz Wiśniewski Kostiumy: Katarzyna Zawistowska obsada: Magdalena Boć Piotr Chys Dorota Kolak Maciej Konopiński Michał Kowalski Piotr Łukawski Krzysztof Matuszewski Maciej Szemiel Ewa Jendrzejewska Michał Kitliński Emilia Komarnicka