Ulrich Hub Na Arce o ósmej Przekład: Lila Mrowińska-Lissewska Spektakl dla dzieci "Na Arce o ósmej" to historia zaprzyjaźnionych Pingwinów, które dowiadują się od Gołębia o zbliżającym się potopie. Jeśli chcą być ocalone, muszą stawić się na Arce Noego o godzinie ósmej. Pojawia się jednak trudny do rozwiązania problem, ponieważ na Arkę zabierana jest para zwierząt, a Pingwiny są trzy... Ich dalsze losy są pretekstem do poruszenia tematu przyjaźni, która została wystawiona na próbę, lojalności i obecności Boga. Trudne pytania stawiane są odważnie i z humorem. Przewrotna i, wbrew poważnej tematyce, bardzo zabawna sztuka nagradzanego za twórczość dla dzieci współczesnego dramaturga niemieckiego. Specjalnie do gdyńskiej realizacji muzykę skomponował Artur Guza. Reżyser Zbigniew Sikora zrealizował także uwielbiane przez najmłodszych "Przygody Koziołka Matołka", "Foczkę Akrobatkę" i przez nieco starszych - "Gdyby do szkoły chodziły anioły". Reżyseria: Zbigniew Sikora Scenografia: Renata Godlewska Muzyka: Artur Guza Obsada: Pingwiny Marta Smuk, Katarzyna Więcek, Artur Guza Gołąb Tomasz Gregor
SPAMALOT, czyli Monty Python i święty Graal UWAGA! Spektakl dla WIDZÓW DOJRZAŁYCH! Najbardziej zakręcona komedia Broadwayu po raz pierwszy w Polsce, wyłącznie na deskach Teatru Muzycznego w Gdyni! Eric Idle, komik z grupy Monty Pytona, stworzył musical na podstawie filmu "Monty Python i Święty Graal", którego scenariusz napisali wspólnie wszyscy członkowie legendarnej grupy: Graham Chapman, John Cleese, Terry William, Eric Idle, Terry Jones i Michael Palin. Idle wraz z Johnem Du Prez skomponowali doskonałą muzykę, która nawiązuje do największych i najlepszych broadwayowskich przebojów... parodiując je miejscami. Tak powstał Spamalot: musical, rewia, teatr absurdu. Świetna muzyka, taniec, bajecznie kolorowe kostiumy, król Artur, Rycerze Okrągłego Stołu, Broadway i kpina z wszystkiego. Co więcej jest potrzebne do dobrej teatralnej zabawy? Dla miłośników brytyjskiego humoru i nie tylko. Spamalot w dosłownym znaczeniu "spam-a-lot" to "mnóstwo spamu" (rozsyłanej masowo niechcianej poczty elektronicznej akronimu słów "Send Phenomenal Amounts of Mail"). Spektakl nawiązuje także do popularnego na przełomie lat 50. i 60. minionego wieku musicalu "Camelot" Alana Jaya Lernera i Fredericka Loewe, autorów klasycznej "My Fair Lady", a opowiadającego legendę króla Artura i Ginewry. A wreszcie SPAM® to legendarna amerykańska marka konserw mięsnych, głównie mielonej wieprzowiny i szynki, która istnieje od 1937 r. i w czasie II wojny światowej stanowiła główny składnik ekwipunku żołnierzy. Firma Hormel Foods Corporation, właściciel marki, we współpracy z producentami broadwayowskiej wersji musicalu, wyprodukowała specjalną, "spamalotową" wersję konserwy mięsnej (na zdjęciu obok). Spamalot zdobył nagrodę Tony dla najlepszego musicalu w 2005 r., teatralny odpowiednik filmowych Oscarów i muzycznych Grammy. Tym samym znalazł się w gronie laureatów takich jak "Człowiek z La Manchy", "Evita", "La Cage Aux Folles" czy też "Skrzypek na dachu" i "My Fair Lady". Libretto i teksty
Teatralna Scena Alternatora 15 marca, godz. 19:00 Aula Wydziału Filologicznego Uniwersytetu Gdańskiego Ul. Wita Stwosza 55, Gdańsk Oliwa "Gracz" w reżyserii i adaptacji Stanisława Miedziewskiego z Michałem Pustułą w roli tytułowej zdobył I nagrodę na VI Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Niewielkich w Lublinie, a Michał Pustuła na XXXII Biesiadzie Teatralnej w Horyńcu Zdroju otrzymał I nagrodę w kategorii nagród indywidualnych - Złotą Misę Borowiny - za kreację aktorską w tej sztuce. Odpowiedzialność za utrzymanie napięcia i utrzymanie zainteresowania widza spoczywa na jednym aktorze. Ale tak wybitny reżyser jak Stanisław Miedziewski nie wypuściłby mnie na scenę, gdyby nie osiągnął tego, co chciał- komentuje Michał Pustała. "Gracz" jest pierwszym monodramem w ponad 15-letniej historii kieleckiego teatru Ecce Homo. Twórcy przedstawienia skoncentrowali się na wbrew pozorom często pomijanym aspekcie autobiograficznej powieści Dostojewskiego - wszyscy bohaterowie dramatu nieustannie grają o wielkie stawki, nie tylko w kasynach, ale przede wszystkim w życiu. Walczą o pieniądze, godność, sławę, honor, w ostatecznym rozrachunku zawsze jednak okazuje się, że szczęście nigdy nie sprzyja hazardzistom. TEATR ECCE HOMO ( Kielce): Formalnie funkcjonujący jako Stowarzyszenie Artystyczne Ecce Homo. Powstał 15 lat temu z inicjatywy nieżyjącego już artysty plastyka, ówczesnego dyrektora Państwowych Szkół Plastycznych - Tadeusza Maja. Od początku istnienia menagerem i opiekunem artystycznym od 2000 roku zespołu jest Anna Kantyka-Grela.
Teatr Dada von BzdülöwLe SacreLE SACRE (światowa prapremiera) jest 40 tytułem Teatru Dada realizowanym specjalnie na osiemnastolecie działalności. Teatr Dada von Bzdülöw realizacją LE SACRE wchodzi w swoją pełnoletność.W 1993 roku, badacz i profesor na Bard Collage w Massachusett, Jeff Perec, w trakcie tworzenia katalogu dokumentów, przekazanych uczelni pośmiertnie przez potomków Mikołaja Roericha, natrafił na fragmenty korespondencji pomiędzy Roerichem i Strawińskim, twórcami ŚWIĘTA WIOSNY, mitycznego już baletu, który na początku XX w. wywrócił do góry nogami myślenie o współczesnym widowisku muzyczno-ruchowym. Librecista i kompozytor wspominali w owej korespondencji o pierwotnej wersji LE SACRE, o jej radykalnych założeniach i wymowie, oraz istotnej filozoficznie i muzycznie różnicy w porównaniu z tą wersją, która miała premierę w Paryżu w 1913 roku. W listach Roericha i Strawińskiego odnaleźć można było dotkliwą krytykę poczynań Diagilewa, który nie zaakceptował wspominanej wersji LE SACRE, gdyż inaczej wyobrażał sobie skalę skandalu, który chciał wywołać.Profesor Jeff Perec poświęcił kilka kolejnych lat na poszukiwania odrzuconej wersji libretta i zapisu nutowego LE SACRE. Ostatecznie, mimo przeciwności losu i utrudniających mu te poszukiwania wręcz kryminalnych działaniach spadkobierców i dysponentów praw autorskich do twórczości Strawińskiego, odnalazł obszerne fragmenty zapomnianej wersji zapisu LE SACRE (w notacji cheironomicznej) w Sankt Petersburgu, w mieszkaniu należącym niegdyś do rodziny Roerichów. Odkrycie zostało natychmiast zdezawuowane przez gremia uniwersyteckie, wytwórnie muzyczne oraz kuratorów życia artystycznego i uznane za apokryficzny plagiat.Jeff Perec poszukując twórców, którzy uznaliby rangę jego odkrycia i odważyli się na prapremierowe wykonanie oryginalnej wersji LE SACRE, wysłał do kilkuset zespołów muzyczno-ruchowych propozycję udostępnienia pierwotnej partytury i libretta barbarzyńskiego baletu. Propozycja dotarła do Teatru Dada von
Piere Paolo PasoliniOrgiaPrzekład: Ewa Bal "Dopiero co umarłem. Moje ciało przedziwnie ubrane kołysze się na sznurze. Przed chwilą też zabrzmiały moje ostatnie słowa: Nareszcie ktoś zrobił dobry użytek ze śmierci." Cofnijmy się w czasie. Zamknięci w domu Kobieta i Mężczyzna zaczynają uprawiać sadomasochistyczną grę. Orgię. Jednakże cielesność, ból, poniżenie stają się sposobem dotarcia, do tego, co siedzi w człowieku najgłębiej. Są próbą przyjrzenia się sobie, własnej odmienności, seksualności. A także wzajemnym uczuciom, zmiennym relacjom pan-sługa, u których podstaw zawsze leży władza. Rozpoczyna się niebezpieczna, brutalno-poetycka gra. Rozpoczyna się orgia. "A teraz bawcie się dobrze."Wiktor Rubin i Jolanta Janiczak o spektaklu: "Orgia" jest spektaklem o halce. O halce jako znaku narzuconego umasowienia. Dopóki halki milczą panuje porządek, nie-rewolucja, nie-przełom. Jeżeli halka postanawia się wyrazić, wyrazić się do końca, musi umrzeć. Orgia jest spektaklem o pończochach - więzieniu ciała we wzorcach innych ciał. Wszystkich tak samo odlanych. Wszystkich tak samo nieruchomych. "Orgia" jest spektaklem o majtkach, czyli symbolu "poddania i hipokryzji". "Orgia" jest spektaklem o rzeźbieniu człowieka na milczenie i posłuszeństwo. Komu potrzebne są bierne pończochy, bezwolne halki i uległe majtki? P.P. Pasolini: "Nikomu, komu można by przypisać twarz".Wiktor Rubin - absolwent socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim i reżyserii w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Asystował przy przedstawieniach Pawła Miśkiewicza, Mikołaja Grabowskiego i Krystiana Lupy. Przygotowywał czytania tekstów dramatycznych w Szczecinie, Krakowie i Wałbrzychu. Do tej pory wyreżyserował m.in. Tramwaj zwany pożądaniem Tennessee Williamsa w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2006), Lillę Wenedę Juliusza Słowackiego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (2007), Lalkę wg Bolesława Prusa w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2008).Reżyseria: Wiktor RubiniDramaturgia: Jolanta JaniczakScenografia i
Szalone zoo Klasyczna rewia prezentująca solowe i zespołowe popisy wokalne, taneczne, muzyczne oraz żartobliwe scenki, powiązane dowcipną konferansjerką. Bohaterami spektaklu są egzotyczne zwierzęta - lew, słoń, pantera, foka, małpy, żółwie, krokodyl, kangur, żyrafy, węże, pingwiny, pelikany, strusie, a nawet nosorożec i bawół - które przyjmują na siebie role artystów rewiowych, przedstawiających swoje marzenia, tęsknoty i ukryte talenty. Widowisko ma charakter czysto lalkowy (jawajki, marionetki, pacynki, lalki żyworękie, transparentowe, tzw. czarny teatr), a główny nacisk położony jest tu na wirtuozerię ruchu, idealne zgranie z różnorodnymi rytmami muzyki. Cała plejada zwierzęcych "gwiazd estrady", zaprojektowanych z niezwykłą finezją i dowcipem przez Olgę Leszko, daje pokaz swych możliwości w różnych stylach muzycznych i tanecznych, zapewniając doskonałą zabawę zarówno dzieciom, jak i dorosłym Scenariusz, teksty piosenek: Bogumiła Szachnowska Reżyseria: Konrad Szachnowski Scenografia: Olga Leszko Muzyka: Zbyszek Pniewski Choreografia: Juliusz Stańda Obsada: Agnieszka Grzegorzewska, Jolanta Darewicz, Edyta Janusz-Ehrlich, Wioleta Karpowicz (gośc.), Hanna Miśkiewicz, Jadwiga Sankowska, Joanna Tomasik-Gierczak, Magdalena Żulińska (gośc.), Jakub Ehrlich, Jacek Gierczak, Leszek Kowalski (gośc.), Piotr Kłudka, Jacek Majok, Jerzy Nawojski (gośc.), Aleksander Skowroński (gośc.), Arkadiusz Urban, Andrzej T. Żak.