20 lat. Kto by pomyślał, że ten nasz Teatr, zespół Teatru Dada, powołany do istnienia w 1992 roku, przez dwie dekady tak dziarsko będzie sobie poczynać. Za nami 42 premiery, setki przedstawień, dziesiątki artystycznych podróży.
Arabela na podstawie serialu telewizyjnego "Arabela" Czy pamiętacie kultowy serial, który w zabawny sposób łączył świat baśniowych fantazji z realiami socjalistycznej Czechosłowacji? Przeniesienia na scenę jednej z najpopularniejszych produkcji telewizyjnych dla dzieci z przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, która zdobyła rzesze widzów na całym świecie, podjął się zespół Teatru Wybrzeże. ARABELA Teatru Wybrzeże to pierwsza na świecie inscenizacja kultowego serialu. Nad spektaklem pracują reżyser Paweł Aigner oraz dramatopisarka Malina Prześluga. Prapremiera odbędzie się 1-go czerwca w Dzień Dziecka. Paweł Aigner o spektaklu: "ARABELA to przenikające się światy: ludzki i baśniowy, które targane są niezwykle silnymi emocjami i namiętnościami. Sprawiają one, że opowieść atrakcyjna dla dzieci, może być również interesująca dla dorosłych. Bowiem ARABELA to historia pożądania, władzy, zazdrości, zemsty ale również miłości, która w każdym ze światów jest taka sama". Telewizyjny scenariusz opowieści o Władcy, który stara się przywrócić ład w baśniowej krainie, przekształciła w utwór sceniczny Malina Prześluga. Scenograficzne tło tej pełnej zaskakujących zwrotów historii księżniczki Arabeli, jej przyjaciół i wrogów, stworzyła Magdalena Gajewska. HISTORIA ARABELI Pewnego dnia Pan Majer, aktor, opowiadający w telewizji bajki dla dzieci, spotyka na swej drodze czarodzieja drugiej kategorii - Rumburaka. Wraz z nim przenosi się do Świata Baśni, gdzie za sprawą nieszczęśliwego zbiegu okoliczności, zabija Gadającego Wilka.... Karę za to ponosi Rumburak, który pałając chęcią zemsty, w szokujący sposób zmienia treść bajek, co więcej, podszywa się pod opowiadającego je Pana Majera. Zaniepokojony władca Baśni - Król Hiacynt wysyła swoje dwie córki Arabelę i Ksenię w towarzystwie maga Vigo do krainy ludzi. Mają oni nakłonić Majera do przywrócenia ładu w bajkach. Arabela i syn Majera, Petr, zakochują się w sobie. Rumburak, który sam miał chętkę na Arabelę i pół królestwa
Ciała obce Julia Holewińska Adam jest aktywnym działaczem opozycji demokratycznej. Ma kochającą żonę, maleńkie dziecko, oddanych kolegów, którzy uważają go za bohatera. Jego życie w PRL to przede wszystkim walka z komuną, msze, teatry podziemne, rozrzucanie ulotek i hasła: Bóg, Honor, Ojczyzna. Jednak ten chłop "z krwi i kości", "wojownik" marzący o zrobieniu powstania, kochanek i kompan od kieliszka skrywa w sobie tajemnicę - od dzieciństwa prowadzi wewnętrzną walkę, walkę z własnym ciałem i swoją biologiczną płcią. Ewa to kobieta świetnie wykształcona, była opozycjonistka, obecnie żyjąca w nędzy, zmagająca się z samotnością, odtrąceniem, frustracją, obrzydzeniem, jakie wzbudza u najbliższych i przede wszystkim z rozwijającym się rakiem. Co łączy te dwie postaci? Tajemnica? Walka? Ideały? Polska? Rozgrywająca się równolegle w dwóch czasach sztuka Julii Holewińskiej to przede wszystkim tekst o dążeniu do wolności - zarówno narodowej jak i osobistej. Wielka, oficjalna Historia splata się tu z osobistym dramatem, górnolotne wspólnotowe hasła ulegają rozpadowi w zetknięciu z tym, co dla wielu nie mieści się w ramach tak zwanej normalności. "Ciała obce" w 2010 roku zostały uhonorowane Gdyńską Nagrodą Dramaturgiczną. Kuba Kowalski o "Ciałach obcych": "Solidarnościowe hasła wysławiające pod niebiosa wolność i niepodległość całkowicie tracą znaczenie, kiedy dotyczą dramatu indywidualnego człowieka zmagającego się ze swoją tożsamością płciową - ot, cała smutna prawda. Potrafimy je skandować, kiedy niesiemy je wypisane na sztandarach, potrafimy walczyć o wolność i niepodległość narodu; jednak kompletnie nie umiemy uszanować ich w odniesieniu do jednostki, zwłaszcza kiedy dotyczą one jej seksualności i tożsamości płciowej. Taka nasza niekonsekwencja." Reżyseria: Kuba Kowalski Dramaturgia: Julia Holewińska Scenografia: Katarzyna Stochalska Muzyka: Piotr Maciejewski Światło: Damian Pawella Ruch sceniczny: Katarzyna Chmielewska W spektaklu występują: Justyna Bartoszewicz,
Kilka Błyskotliwych Spostrzerzeń (a la Gombrowicz) Teatr Dada von Bzdülöw oddaje Gombrowiczowi, co Gombrowicza jest. Patrząc z dystansu na nasze dotychczasowe kreacje, zastanawia, jak wiele w nich było zdarzeń scenicznych korespondujących z jego artystycznym i filozoficznym przekazem: człowiek stwarza człowieka, dojrzałość musi dopełniać się niedojrzałością, ciasne walczy z szerokim... Stale krążymy wokół tych samych tematów: - zobaczyć siebie - to znaczy przejrzeć się w czyichś oczach - wykreować swój wizerunek - to znaczy odcisnąć swoje piętno na innych. Czytając Gombrowicza po raz kolejny, wyłania się z tej lektury specyficzny, emocjonalny taniec człowieka odartego z poezji. Ale Gombrowicz uwielbia paradoksy, więc u niego realne zamienia się w poezję, a poezja równie niespodziewanie zamienia się w abstrakcję. Trzeba jednak zauważyć, że "Kilka Błyskotliwych Spostrzeżeń (à la Gombrowicz)", to spektakl w pewnym sensie podejrzany, wymuszony, niejako histeryczny. Powstawał w niechęci do wielkości pisarza, bo ta wielkość przytłacza. Ale zarazem spektakl ten, to wyraz miłości do jego metodycznego szaleństwa w wydobywaniu się z nicości." Oto Kilka Spostrzeżeń wydobytych z jego "Dzienników": "Patrzyłem na czajnik i wiedziałem, że ten i inne czajniki będą dla mnie coraz straszliwsze w miarę upływającego czasu. Ciała, ciała, ciała...Dziś na plażach osłoniętych od południowego wichru, gdzie słońce przygrzewa i piecze, wiele ciał. Wielka zmysłowość plaży, ale jak zawsze podcięta, utrącona.... Na prawo i na lewo uda, biusty, plecy, biodra, stopy dziewcząt, kobiet, wydobyte z ukrycia i giętkie harmonie chłopców. Ale ciało zabija ciało, ciało ciału odbiera moc. Te nagości przestają być zjawiskiem, rozpływają się w nadmiarze, unicestwia je piasek, słońce, powietrze i są zwyczajne... a impotencja opanowała plażę. Piękność, wdzięk , urok - nieważne, nie są zdobywcze, nie ranią, nie zachwycają. Płomień, który nie grzeje. Ciało nie podniecające, ciało zgaszone. Ta impotencja
Dan Goggin Siostrunie przekład: Janusz Delf Bohaterki sztuki Goggina, piątka zakonnic, pragnąc zebrać pieniądze na pochówek zmarłych w skutek kulinarnych eksperymentów współ - siostrzyczek, decydują się wystąpić przed wami, widzami, w zaimprowizowanym show. Będą więc tańczyć i śpiewać, opowiadać o codzienności konwentu, swoich pasjach i wyborze drogi życiowej. Każdy numer muzyczny jest cytatem, bądź echem jakiegoś estradowego stylu. Konwencja teatru w teatrze pozwala wpleść w spektakl elementy musicalu, opery, wodewilu, gospel, rytmn'bluesa, a nawet country i swingu. Przekład piosenek: Andrzej Ozga Reżyseria: Andrzej Ozga, Sebastian Gonciarz Choreografia: Sebastian Gonciarz Scenografia: Julia Skrzynecka Kierownictwo muzyczne: Elżbieta Deputat Przygotowanie wokalne: Agnieszka Szydłowska Asystent reżysera: Ewa Gierlińska Obsada: Przełożona Regina - Anna Andrzejewska Mary Leo - Aleksandra Meller Roberta Anna - Dorota Kowalewska Mary Hubert - Magdalena Smuk Amnezja - Ewa Gierlińska Muzycy: Piano - Elżbieta Deputat Keybord - Marcin Pietrzak Perkusja - Tomasz Pawłowski Gitara basowa - Marcin Bożek Klarnet, saksofon -Krzysztof Krawiec, Jacek Piastowski
Arabela na podstawie serialu telewizyjnego "Arabela" Czy pamiętacie kultowy serial, który w zabawny sposób łączył świat baśniowych fantazji z realiami socjalistycznej Czechosłowacji? Przeniesienia na scenę jednej z najpopularniejszych produkcji telewizyjnych dla dzieci z przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, która zdobyła rzesze widzów na całym świecie, podjął się zespół Teatru Wybrzeże. ARABELA Teatru Wybrzeże to pierwsza na świecie inscenizacja kultowego serialu. Nad spektaklem pracują reżyser Paweł Aigner oraz dramatopisarka Malina Prześluga. Prapremiera odbędzie się 1-go czerwca w Dzień Dziecka. Paweł Aigner o spektaklu: "ARABELA to przenikające się światy: ludzki i baśniowy, które targane są niezwykle silnymi emocjami i namiętnościami. Sprawiają one, że opowieść atrakcyjna dla dzieci, może być również interesująca dla dorosłych. Bowiem ARABELA to historia pożądania, władzy, zazdrości, zemsty ale również miłości, która w każdym ze światów jest taka sama". Telewizyjny scenariusz opowieści o Władcy, który stara się przywrócić ład w baśniowej krainie, przekształciła w utwór sceniczny Malina Prześluga. Scenograficzne tło tej pełnej zaskakujących zwrotów historii księżniczki Arabeli, jej przyjaciół i wrogów, stworzyła Magdalena Gajewska. HISTORIA ARABELI Pewnego dnia Pan Majer, aktor, opowiadający w telewizji bajki dla dzieci, spotyka na swej drodze czarodzieja drugiej kategorii - Rumburaka. Wraz z nim przenosi się do Świata Baśni, gdzie za sprawą nieszczęśliwego zbiegu okoliczności, zabija Gadającego Wilka.... Karę za to ponosi Rumburak, który pałając chęcią zemsty, w szokujący sposób zmienia treść bajek, co więcej, podszywa się pod opowiadającego je Pana Majera. Zaniepokojony władca Baśni - Król Hiacynt wysyła swoje dwie córki Arabelę i Ksenię w towarzystwie maga Vigo do krainy ludzi. Mają oni nakłonić Majera do przywrócenia ładu w bajkach. Arabela i syn Majera, Petr, zakochują się w sobie. Rumburak, który sam miał chętkę na Arabelę i pół królestwa
Duety nieistniejące Teatr Dada von Bzdülöw Premiera: 23 września 2011 roku - Teatr Studio, Warszawa - Festiwal Ciało/Umysł 5 i 6 października 2011 roku - Scena Malarnia Teatru Wybrzeże, Gdańsk W Teatrze Wybrzeże trwają próby do "Duetów Nieistniejących"Teatru Dada von Bzdülöw i Mikołaja Trzaski. Premiera spektaklu odbędzie się 23 września w warszawskim Teatrze Studio i 5 oraz 6 października na Scenie Malarnia Teatru Wybrzeże. Współproducentem spektaklu jest Międzynarodowy Festiwal Tańca Współczesnego Ciało/Umysł oraz Teatr Wybrzeże. Zapraszamy! DUETY NIEISTNIEJĄCE to swoista, rodząca się z nudy "flânerie". Dryfy, spacery, opowieści - zaczynające się stale na nowo i stale siebie wzajemnie przetwarzające; obecne i znikające; zauważane i odrzucane. "Można by zatem sądzić, iż wszystko, co znika nawet po swym zniknięciu wiedzie jakiś potajemny żywot pośmiertny, wywierając na wszystko, co pozostaje, pewien utajony wpływ. Wszystko bowiem, co znika, przenika do naszego życia w minimalnych dawkach, częstokroć o wiele bardziej dla nas groźnych aniżeli panujące nad nami moce...", Jean Baudrillard, DLACZEGO WSZYSTKO JESZCZE NIE ZNIKNĘŁO "Duety nieistniejące" to już 42 premiera Teatru Dada von Bzdülöw. Jednocześnie jest to zaledwie drugi, po "Magnolii", duet założycieli i liderów artystycznych Dada w 19-letniej historii zespołu. "Magnolia" (premiera w 2002 roku) pokazana była dotychczas w 21 krajach Europy, a w październiku zaprezentowana zostanie na kolejnej edycji Autumn Festiwal w Budapeszcie. Po dziewięciu latach nadszedł dla duetu Chmielewska-Bzdyl czas na napisanie kolejnego rozdziału...? na replikę...? na recycling...? na wydobycie utajonego...? na zamknięcie lub nowe otwarcie...? "Duety nieistniejące", wzorem ostatnich produkcji Teatru Dada, chcą być spektaklem "niedomkniętym" i gotowym na ewolucję w ramach każdej kolejnej prezentacji. Koncept: Mikołaj Trzaska & Teatr Dada von Bzdülöw Wykonanie: Katarzyna Chmielewska & Leszek Bzdyl Muzyka: Mikołaj Trzaska Kostiumy:
MateczkaTeatr Stajnia Pegazawg "Matki" St. I. WitkiewiczaMonodram rozgrywa się na kilku poziomach interpretacyjnych: społecznym, psychologicznym i artystycznym. Celem twórców spektaklu jest odnalezienie niezależnej przestrzeni dla artysty, w której mógłby funkcjonować wobec ograniczeń kultury, religii i zasad społecznych. Czy jednostka może się przeciwstawić globalnemu systemowi współczesnego świata? Inspiracją stała się technika fotografii. Pojęcie NEGATYWU jest podstawową zasadą konstrukcji spektaklu, budowania roli i interpretacji. Scenariusz i reżyseria: Ewa IgnaczakObsada: Ida BocianŚpiewa: Marta Andrzejczyk
Marek KoterskiDzień świraPo raz pierwszy w teatrze! Na scenie Teatru Miejskiego im. W. Gombrowicza kultowy tekst Marka Koterskiego Dzień świra. Fascynująca i gorzka zarazem komedia o życiu polskiego inteligenta. Jak wygląda dzień świra? Budzi się rano i musi wstać, zacząć nowy dzień, przeżyć go jakoś, spotkać sąsiadów, pójść do lekarza, zobaczyć się z synem i byłą żoną. To musi. A czego chce? Tego, czego chce każdy z nas. Być szczęśliwy, spokojny, spotkać swoją wielką niespełnioną miłość...Reżyseria: Tomasz ManScenografia: Monika KurosadMuzyka: Paweł SołtysiakObsada:Bogdan Smagacki: JaBeata Buczek-Żarnecka: Matka, Picz, Policjantka, Lala, Elżunia, Baba z Windy, Była Żona, Stara Chinka, Baba z Krówką, Baba ze Sającym Psem, Wariatka, Zakonnica, Świnia, Samica, Modelka Łupieżna, Modelka Zębna, Modelka Ustna, Ania Sfinkter, ŁumenPiotr Michalski: Lekarz, Stary Sęp, Pedał, Rączka, Kretyn, Uczeń, Psychiatra, z Bródką, Syn, Harmonista, Murzyn, Odpad, Prosiak, Samiec, Men, Narcyz[foto1][foto2][foto3][foto4]