Dziadek do orzechów libretto: Marius Petipa i Iwan Wsiewołożski wg bajek: "Król myszy" E. T.A. Hoffmanna i "Dziadek do orzechów" A. Dumasa - ojca prapremiera Petersburg, 6 grudnia 1892 roku Podarowany małej Klarze w prezencie drewniany dziadek do orzechów, okazuje się być zaczarowanym Księciem. Dziewczynka ratuje go, przed atakiem myszy. Wdzięczny Książę zabiera Klarę w podróż do swojego roztańczonego królestwa. Dziadek do orzechów jest trzecim i ostatnim baletem Piotra Czajkowskiego. Kompozytor napisał go na zamówienie dyrektora petersburskiego Teatru Maryjskiego Iwana Wsiewołożskiego. Dyrektor, składając zamówienie, liczył na to, że nowe dzieło ulubionego kompozytora peterburżan odniesie taki sam sukces, jak wystawione wcześniej w jego teatrze balet Śpiąca królewna i opera Dama pikowa. Ulegając ówczesnej modzie teatralnej, dyrekcja i artysta postanowili połączyć w ramach jednego wieczoru balet z operą. Tak oto Czajkowski przystąpił do pracy nad Dziadkiem... i jednoaktową operą Jolanta. Praca nad baletem przysparzała kompozytorowi zarówno wiele radości jak i stała się źródłem wielu zmartwień i powodem irytacji. Nim dzieło zostało zaprezentowane w teatrze, Czajkowski zestawił z kilku jego fragmentów suitę, wykonaną na koncercie symfonicznym w marcu 1892 roku. Ogromny sukces koncertu, podczas którego bisowano niemal każdy numer suity, chyba zmienił nieco nastawienie Czajkowskiego do swego muzycznego dziecięcia, do którego wcześniej odnosił się bez entuzjazmu. Premiera opery i baletu odbyła się 6 grudnia 1892 roku. Publiczność przyjęła obydwa dzieła entuzjastycznie, zachwycano był sam car, który nie szczędził kompozytorowi pochwał. Krytyka, swoim zwyczajem, rozminęła się w ocenach, choć jednomyślnie wszyscy ganili libretto baletu. Zostało ono oparte na bajce Ernesta Teodora Amadeusza Hoffmanna opracowanej przez Aleksandra Dumasa-ojca. Podobnie jak w przypadku "Śpiącej królewny", napisał je geniusz klasycznej choreografii Marius Petipa. On też dokładnie określił
My Fair Lady na podstawie "Pigmaliona" Bernarda Showa Przekład: Antonii Marianowicz, Janusz Minkiewicz Muzyka: Frederick Loewe, libretto: Alan Jay Lerner Przed Operą Królewską w Londynie. Zimny marcowy wieczór... Arystokrata w pogoni za taksówką zderza się z uliczną kwiaciarką, która potrącona upuszcza bukiecik fiołków. Straszliwa gwara kwiaciarki, Elizy Doolittle, budzi zainteresowanie ekscentrycznego językoznawcy i fonetyka profesora Higginsa. Higgins proponuje przyjacielowi zakład: w ciągu pół roku gotów jest zrobić z Elizy prawdziwą damę z Mayfair, w której nikt nie rozpozna dzisiejszej kwiaciarki i jej okropnego języka. Zakład zostaje przyjęty... Libretto musicalu oparte jest na komedii "Pigmalion", którą Bernard Shaw napisał w 1912 roku. Tytuł ten odwołuje się go greckiego mitu o cypryjskim królu-rzeźbiarzu Pigmalionie, który stworzył tak piękny posąg kobiecy, iż się w nim zakochał. Bogini Afrodyta zamieniła rzeźbę w żywą kobietę. Motyw Pigmaliona i stworzonej przez niego Galatei pojawiał się często w poezji, muzyce, malarstwie. Głównym wątkiem "Pigmaliona" jest uczucie, jakie połączy profesora fonetyki, prawdziwego dżentelmena - profesora Higginsa, z krzykliwą londyńską kwiaciarką - Elizą, z której (na mocy zakładu) profesor uczyni damę z najlepszego towarzystwa. Reżyseria: Maciej Korwin Kierownictwo muzyczne: Dariusz Różankiewicz Scenografia i kostiumy: Jerzy Rudzki Choreografia: Joanna Semeńczuk Ruch sceniczny: Bernard Szyc Przygotowanie wokalne: Agnieszka Szydłowska Reżyseria światła: Piotr Kuchta Reżyseria dźwięku: Mariusz Fortuniak Obsada: Prof. Henry Higgins - Marek Richter, Tomasz Więcek Pułkownik Pickering - Andrzej Śledź, Jacek Wester Pani Pierce - Anna Andrzejewska Eliza Doolittle - Aleksandra Meller, Karolina Trębacz, Renia Gosławska Pani Higgins - Ewa Gierlińska Pani Einsford-Hill - Dorota Kowalewska Freddy Einsford-Hill - Tomasz Bacajewski, Jerzy Michalski Alfred Doolittle - Bernard Szyc Jamie, Harry - Łukasz Dziedzic, Krzysztof
Ingmar Villqist Beztlenowce - Kostka smalcu z bakaliami Beztlenowce Od tytułu tej jednoaktówki wziął nazwę cały cykl krótkich utworów scenicznych Ingmara Villqista, na który składają się: "Kostka smalcu z bakaliami", "Beztlenowce", "Fantom", "Cynkweiss", "Lemury", "Bez tytułu" i "Oddychaj ze mną". Dramaty Ingmara Villqista były i są wielokrotnie wystawiane w teatrach polskich i zagranicznych oraz w Teatrze Telewizji (2001 i 2002). W "Beztlenowcach" jesteśmy świadkami jednego wieczoru z życia dwóch mężczyzn, którzy budując związek podjęli decyzję o wspólnym wychowywaniu dziecka. Mimo determinacji bohaterów, by za wszelką cenę nadać ich związkowi znamiona normalności, ich wspólna przeszłość, kontekst społeczny, moralny, etyczny bezwzględnie weryfikuje marzenia. "Beztlenowce" to kalejdoskop zabawnych i tragicznych zdarzeń scenicznych. To dramat precyzyjnie definiujący sieć skomplikowanych relacji emocjonalnych, właściwych takim związkom, które przez ostatnią dekadę walczą o społeczną akceptację. Kostka smalcu z bakaliami Jednoaktówka Ingmara Villqista, powstała w 1993 roku, ukazuje fragment historii związku dwóch kobiet, uwikłanych w determinujące je relacje emocjonalne, zmysłowe, w poczucie winy i nadzieję na miłość. Bohaterki walczą o swój autonomiczny świat wiary w prawdziwe i jedyne uczucie, w świat, który budować można biorąc pełną odpowiedzialność za wspólne emocje. To precyzyjne studium miłości społecznie wyklętej, która czy tego chcemy czy nie, tworzy panoramę naszych marzeń i lęków. Spektakl jest dramatycznym obrazem gejowskiej rodziny uwikłanej w sieć skomplikowanych uczuć niepewności, miłości i lęku. Reżyseria: Ingmar Villqist Występują: Anna Iwasiuta Beata Buczek-Żarnecka Filip Frątczak Mariusz Żarnecki
Bogumiła Pasionek-Szachnowska Dr Dolitlle i przyjaciele na motywach "The story of Doctor Dolitlle" H. Loftinga "Dr Dolittle i przyjaciele" to spektakl adresowany zarówno do małych jak i tych dużych dzieci. To arcyzabawna historia przygód doktora Dolittle, który przestaje leczyć ludzi i staje się lekarzem zwierząt rozumiejącym ich mowę. Pewnego dnia Doktor ze swoimi zwierzęcymi przyjaciółmi wyjeżdża do Afryki by leczyć małpy, które ogarnęła tajemnicza epidemia. W trakcie tej wyprawy mają miejsce mrożące krew w żyłach zdarzenia. Ratując małpy Doktor wpada w niewolę okrutnego władcy Jolliginki. Wszystko jednak, jak w prawdziwej bajce, kończy się dobrze. Reżyseria: Konrad Szachnowski Scenografia: Grażyna Skała Muzyka: Jerzy Stachurski Choreografia: Juliusz Stańda Obsada: Jolanta Darewicz - Kaczka Agnieszka Grzegorzewska - Pani Smith, Dzika małpa Edyta Janusz-Ehrlich - Sowa Tu-Tu Hanna Miśkiewicz - Prosię geb-Geb Jadwiga Sankowska - Polinezja Joanna Tomasik-Gierczak - Sara, Królowa, Lwica Magdalena Żulińska(gościnnie) - Małpka Czi-Czi Wioleta Karpowicz(gościnnie) - Krowa Jakub Ehrlich - Strażnik, Pies Jipp Jacek Gierczak - Król, Lew Piotr Kłudka - Małpa Jacek Majok - Dwugłowiec Tu-Tam, Bocian Arkadiusz Urban - Doktor Dolittle Andrzej T.Żak - Książę Bumpo Leszek Kowalski (gościnnie) - Koń Jerzy Nawojski (gościnnie) - Krokodyl, Małpa
Marie Jones Kamienie w kieszeniach Co jest w stanie wstrząsnąć społeczeństwem małej, irlandzkiej wioski? Czy przyjazd ekipy filmowej prosto z Hollywood, śmierć młodego mieszkańca, znajomość z gwiazdą filmową, a może świadomość, że jest się nikim? I co musi się wydarzyć, by "wielka, czarna dziura nicości" przeobraziła się nowe możliwości i szansę na bycie gwiazdą, choć do tej pory było się jedynie niewiele nieznaczącym statystą... Tragikomedia irlandzkiej dramatopisarki, Marie Jones, opowiada o dwóch światach, z których jeden jest pełen możliwości, blichtru i... fałszu, a drugi to skąpana w beznadziei mieszkańców mała wieś w Irlandii, osnuta niespełnionymi marzeniami, dążeniami i prawdą. Reżyseria: Zbigniew Brzoza Scenografia: Grzegorz Małecki Występują: Charlie - Piotr Michalski Jack - Grzegorz Wolf Charlie i Jake grają wszystkie postaci w sztuce Simon - pierwszy reżyser, ambitny Dublińczyk Aisling - trzeci reżyser, młoda, ładna chce zrobić wrażenie na przełożonych, z pogardą dla reszty Mickey - mieszkaniec okolicy, około 70 lat, Clem - reżyser, Anglik, spokojny, bez specjalnego zainteresowania lokalnym środowiskiem, bo go nie rozumie Sean - młody chłopak z okolicy Fin - młody chłopak z okolicy, przyjaciel Sean Caroline Giovanni - amerykańska gwiazda filmowa John - korepetytor językowy Ojciec Gerard - ksiądz, nauczyciel w lokalnej szkole Dave - członek ekipy filmowej Jock Campbell - ochroniarz Caroline
Juliusz Słowacki Zawisza Czarny Zawisza Czarny - największy polski rycerz, znany na całą Europę, zawsze zwycięski, rozsławiony w pieśniach, symbol polskiego zwycięstwa pod Grunwaldem. Takiego Zawiszę znamy z lekcji historii. Juliusz Słowacki w swoim dziwnym, ironicznym, nigdy niedokończonym dramacie przedstawia go jednak zupełnie inaczej: zmęczony wojną i zabijaniem trafia wraz z dwójką swoich sług: Głupcem i Turczynem Mandułą, na zamek Gniewosza i pięknej polskiej szlachcianki - Laury. Jak odnajdzie się polski bóg rycerstwa w momencie, gdy za przeciwnika będzie miał kobietę? Czy będzie w stanie walczyć o siebie, gdy "ojczyzna wzywa"? Adam Orzechowski o spektaklu: "Szukamy modelu polskiego bohatera. Zawisza Czarny, rycerz znany w średniowieczu w całej Europie, nasza gwiazda tamtych czasów, wydaje się być na to idealnym materiałem, wzorcem metra z Sevres polskiego herosa. Słowacki ukazuje Zawiszę nie w jego naturalnym środowisku - na polu bitwy, ale na zamku, miejscu intryg miłosnych i politycznych manipulacji, by - jak w soczewce - skupić w nim i wydobyć nasze cechy narodowe, nasze zalety, ale i przede wszystkim nasze wady i ułomności. Nasz wieszcz wcale nie wieszczy o wspaniałości naszego kraju, ale przeciwnie - w sposób ironiczny, a momentami wręcz okrutny, obnaża nasze słabości, kpi z naszej osławionej sarmackiej duszy. Chciałbym, żeby ten nasz średniowieczny Zawisza, stał się przyczynkiem do rozważań nad nami, zwykłymi Polakami dzisiaj. Byśmy zastanowili się nad naszymi wzorcami, autorytetami; nad tymi wszystkimi, których z całej siły wpychamy na pomniki, tylko po to, by jeszcze szybciej i z jeszcze większą pompą ich potem obalić." Reżyseria: Adam Orzechowski Scenografia: Magdalena Gajewska W spektaklu występują: Dorota Androsz, Robert Ninkiewicz (gościnnie), Zbigniew Olszewski, Małgorzata Oracz, Marek Tynda.
Bogumiła Pasionek-Szachnowska Dr Dolitlle i przyjaciele na motywach "The story of Doctor Dolitlle" H. Loftinga "Dr Dolittle i przyjaciele" to spektakl adresowany zarówno do małych jak i tych dużych dzieci. To arcyzabawna historia przygód doktora Dolittle, który przestaje leczyć ludzi i staje się lekarzem zwierząt rozumiejącym ich mowę. Pewnego dnia Doktor ze swoimi zwierzęcymi przyjaciółmi wyjeżdża do Afryki by leczyć małpy, które ogarnęła tajemnicza epidemia. W trakcie tej wyprawy mają miejsce mrożące krew w żyłach zdarzenia. Ratując małpy Doktor wpada w niewolę okrutnego władcy Jolliginki. Wszystko jednak, jak w prawdziwej bajce, kończy się dobrze. Reżyseria: Konrad Szachnowski Scenografia: Grażyna Skała Muzyka: Jerzy Stachurski Choreografia: Juliusz Stańda Obsada: Jolanta Darewicz - Kaczka Agnieszka Grzegorzewska - Pani Smith, Dzika małpa Edyta Janusz-Ehrlich - Sowa Tu-Tu Hanna Miśkiewicz - Prosię Geb-Geb Jadwiga Sankowska - Polinezja Joanna Tomasik-Gierczak - Sara, Królowa, Lwica Magdalena Żulińska(gościnnie) - Małpka Czi-Czi Wioleta Karpowicz(gościnnie) - Krowa Jakub Ehrlich - Strażnik, Pies Jipp Jacek Gierczak - Król, Lew Piotr Kłudka - Małpa Jacek Majok - Dwugłowiec Tu-Tam, Bocian Arkadiusz Urban - Doktor Dolittle Andrzej T.Żak - Książę Bumpo Leszek Kowalski (gościnnie) - Koń Jerzy Nawojski (gościnnie) - Krokodyl, Małpa