SPAMALOT, czyli Monty Python i święty Graal UWAGA! Spektakl dla WIDZÓW DOJRZAŁYCH! Najbardziej zakręcona komedia Broadwayu po raz pierwszy w Polsce, wyłącznie na deskach Teatru Muzycznego w Gdyni! Eric Idle, komik z grupy Monty Pytona, stworzył musical na podstawie filmu "Monty Python i Święty Graal", którego scenariusz napisali wspólnie wszyscy członkowie legendarnej grupy: Graham Chapman, John Cleese, Terry William, Eric Idle, Terry Jones i Michael Palin. Idle wraz z Johnem Du Prez skomponowali doskonałą muzykę, która nawiązuje do największych i najlepszych broadwayowskich przebojów... parodiując je miejscami. Tak powstał Spamalot: musical, rewia, teatr absurdu. Świetna muzyka, taniec, bajecznie kolorowe kostiumy, król Artur, Rycerze Okrągłego Stołu, Broadway i kpina z wszystkiego. Co więcej jest potrzebne do dobrej teatralnej zabawy? Dla miłośników brytyjskiego humoru i nie tylko. Spamalot w dosłownym znaczeniu "spam-a-lot" to "mnóstwo spamu" (rozsyłanej masowo niechcianej poczty elektronicznej akronimu słów "Send Phenomenal Amounts of Mail"). Spektakl nawiązuje także do popularnego na przełomie lat 50. i 60. minionego wieku musicalu "Camelot" Alana Jaya Lernera i Fredericka Loewe, autorów klasycznej "My Fair Lady", a opowiadającego legendę króla Artura i Ginewry. A wreszcie SPAM® to legendarna amerykańska marka konserw mięsnych, głównie mielonej wieprzowiny i szynki, która istnieje od 1937 r. i w czasie II wojny światowej stanowiła główny składnik ekwipunku żołnierzy. Firma Hormel Foods Corporation, właściciel marki, we współpracy z producentami broadwayowskiej wersji musicalu, wyprodukowała specjalną, "spamalotową" wersję konserwy mięsnej (na zdjęciu obok). Spamalot zdobył nagrodę Tony dla najlepszego musicalu w 2005 r., teatralny odpowiednik filmowych Oscarów i muzycznych Grammy. Tym samym znalazł się w gronie laureatów takich jak "Człowiek z La Manchy", "Evita", "La Cage Aux Folles" czy też "Skrzypek na dachu" i "My Fair Lady". Libretto i teksty
Wolfgang Amadeusz Mozart Wesele Figara Libretto: Lorenzo da Ponte, na podstawie sztuki Pierre Beaumarchais'go 'Le marriage de Figaro'. Prapremiera Wiedeń, 1 maja 1786 Spektakl przygotowany w koprodukcji z Operą Wrocławską (premiera we Wrocławiu 30 grudnia 2008, premiera w Gdańsku 14 lutego 2009) "Wesele Figara" to kontynuacja losów byłego golibrody ("Cyrulik sewilski"), który z czasem został zarządcą dóbr swego pana - Hrabiego Almavivy. Niegdyś pomógł mu zdobyć żonę - piękną Rozynę. Wystarczyły jednak trzy lata, by gorące uczucie Hrabiego zamieniło się w katalog się w katalog rutynowych uśmiechów i serdeczności. Znudzony arystokrata tęskni już za "nowymi emocjami". Z nadzieją patrzy na urodziwą Zuzannę - pokojówkę swojej żony, a zarazem oficjalną narzeczoną Figara, ten nie zamierza jednak się nią nikim dzielić. Obmyśla więc intrygę, która ma udaremnić zamiary jego pana. "Wesele Figara" jest jedną z trzech najważniejszych oper Mozarta interpretowaną na różne sposoby i realizowaną w całej gamie stylów, mód i tendencji. Uważana jest dość powszechnie za dzieło komiczne. Jednocześnie jest to najbardziej seksowna i zarazem liryczna z oper Mozarta. Zasadniczym motorem działania bohaterów jest w tym utworze napięcie pomiędzy zmysłowością i tęsknotą za prawdziwą miłością. Muzyka utrzymuje to napięcie tak pięknie, że widzowie nie zauważają upływu czasu. Miłosne perypetie głównych bohaterów prowokują do gorzkiej refleksji na temat ułudy seksualnych rozkoszy. Niby oczywiste i banalne, a jednak gorzkie w każdorazowym indywidualnym doświadczeniu. Kiedy poszukiwanie uciech staje się rozpaczliwym remedium na brak miłości, może to przybrać wymiar komiczny dla obserwatora z zewnątrz. Sprawy ludzkie się nie zmieniają. Miłość, pożądanie, nienawiść i poczucie winy - zawsze te same problemy i ta sama rozpacz bez względu na epokę. Inne są tylko ubrania, technologie przy pomocy których toczy się życie, tempo tego życia i obyczaje. Kierownictwo muzyczne: Jose Maria Florencio Reżyseria i
Bruno JasieńskiBal manekinów Trwa bal. A właściwie dwa bale: na jednym bawią się politycy, biznesmeni, ludzie z wyższych sfer; drugi to zabawa manekinów - ożywionych, pozornie podległych ludziom figur. Wkrótce jednak światy te - pozornie tak od siebie odległe - zaczynają się mieszać, a cała hierarchia społeczna, wypracowany od lat system zależności, ulega zachwianiu. Jak wielka siła drzemie w manekinach? Czy też: ile słabości można odnaleźć w człowieku?Ryszard Major o sztuce: Rzeczywistość przedstawiana w "Balu manekinów" to świat paroksyzmów społecznych w przededniu rewolucyjnego wrzenia. Zdemoralizowana, zakłamana, przeżarta chorobą braku jakichkolwiek wartości elita, usiłująca wciąż jeszcze stać na czele porządku społecznego w konfrontacji z rodzącą się w ogniu buntu ideą sprawiedliwości społecznej, mającą zaprowadzić wreszcie ład i powszechną szczęśliwość skazana jest na bezwarunkową kapitulację. A mówiąc bardziej konkretnie - dekapitację, czyli ścięcie głów. Oryginalność, atrakcyjność i - chce się powiedzieć - nieprzemijające nowatorstwo utworu Brunona Jasieńskiego, napisanego przecież 80 lat temu, polega na zastosowaniu rewelacyjnego pomysłu fabularnego. Krzywdzone przez ludzi manekiny znajdują lekarstwo na uzdrowienie ludzkich chorób, co sprawi również poprawę losu manekinów, bo uczyni z ludzi - manekinofilów. Ale okazuje się, że dogorywającego pacjenta leczy, oględnie mówiąc, niezbyt zdrowy lekarz. Manekiny i zrodzona pośród nich idea ozdrowieńcza to nic innego jak tylko świat kierujących się wyłącznie logiką, beznamiętnych robotów, takich samych, jakimi zaludnia przyszłe społeczeństwo ten czy inny Orwell.Reżyseria: Ryszard MajorKostiumy: Ewa KrechowiczDekoracja: Jakub KrechowiczMuzyka: Andrzej GłowińskiObsada: Monika Chomicka-Szymaniak, Ewa Jendrzejewska, Anna Kociarz, Joanna Kreft-Baka, Maria Mielnikow-Krawczyk, Marzena Nieczuja-Urbańska, Karolina Piechota, Wanda Skorny, Mirosław Baka, Krzysztof Gordon, Jerzy Gorzko, Maciej Konopiński, Łukasz Konopka,
Gdyby do szkoły chodziły aniołyspektakl muzyczny dla młodzieżyTeksty piosenek: Tadeusz KlimowskiNa szkolnej wywiadówce spotykają się rodzice: inżynier Wiśniewska, plastyk Światłowski, krawcowa Moczyńska, magister Kaczor... Dawniej Pestka, Żarówa, Wymoczek i Kaczor. Wspominają dawne lata, a ich przygody ze szkolnej ławki dowodzą, że humorem i pomysłowością żartów i psot ich własne dzieci z trudem im dorównują. Zabawne piosenki ilustrują przygody dorosłych już dziś uczniów.Zapraszamy młodych uczniów, żeby przekonali się, że szkolne lata pozostaną w ich pamięci jako piękny okres, ich rodziców, aby skonfrontowali ze swoimi dziećmi swoje szkolne doświadczenia, a także nauczycieli, żeby zobaczyli, jak wielką rolę odgrywają w życiu swoich uczniów. Scenariusz i reżyseria: Zbigniew SikoraScenografia: Renata Godlewska Muzyka: Brunon Gościniak, Jacek Mełnicki, Zygmunt RychterAranżacje: Artur Guza Występują:Anna-Maria UrbanowskaKatarzyna WięcekTomasz GregorKrzysztof Wojciechowskispektakl prowadzi: Ewa Wielebska
Pam GemsPiafTłumaczenie piosenek: Andrzej OzgaLegenda francuskiej piosenki. Niezwykła kobieta i niezwykły głos. Jej biografiai twórczość fascynują do dziś nie tylko Francuzów. Jej życie pełne było porażeki sukcesów, awantur, nieszczęśliwej miłości i rozczarowań. Urodzona i wychowana w rynsztoku dotarła na sam szczyt, a drobną posturą i silnym głosem urzekała wszystkich. Dziś miałaby 88 lat, ale zmarła zbyt wcześnie, pozostawiając po sobie nie tylko wspaniałe piosenki, ale i wiarę, że wszystko jest możliwe...O niej jest ten spektakl, i o jej niesamowitym życiu.Reżyseria i choreografia: Jan SzurmiejScenografia: Sabina BiczOpracowanie muzyczne: Andrzej ZaryckiObsada:Dorota Lulka: Piaf Beata Buczek-Żarnecka: Toine Elżbieta Mrozińska: Marlena Dietrich Olga Barbara Długońska: Madeleine (sekretarka Piaf) Bogdan Smagacki: Pierre (impresario Piaf) Eugeniusz Kujawski :Dyrektor Grzegorz Wolf: Konferansjer, Marcel Cerdan Piotr Michalski: Jacques, Agent, Niemiec II Andrzej Richter (gościnnie): Pusher (handlarz narkotyków), Eddie, Luis (właściciel masarni) Rafał Kowal: Emil (kelner), Georges (ruch oporu), Jacko (Charles Aznavour) Mariusz Żarnecki: Paul (bażant), Yves Montand, Biały Klown, Marynarz Amerykański Małgorzata Talarczyk: Fizjoterapeutka Sławomir Lewandowski: Louis Leplée (Papa) Katarzyna Ankudowicz / Amelia Jankiewicz (gościnnie) / Katarzyna Bieniek : Pielęgniarka Paweł Klowan / Andrzej Lichosyt / Tomasz Pasieczny (wszyscy gościnnie): Lucien, mały Louis, Theo Sarapo Dariusz Siastacz: Inspektor, Niemiec I
Philip OsmentNasi najdrożsiPrzekład: Julitta GodekKameralny dramat psychologiczny utrzymany w nieco czechowowskim klimacie. Oglądamy życie grupy mieszkańców małego miasteczka, których łączą koligacje rodzinne i przynależność do miejscowego, kościelnego chóru. Z pozornie błahych, niewinnie prozaicznych rozmów krystalizuje się dziwny, duszny krajobraz ludzki, pełen wzajemnych zaszłości, miłosnych zawodów, rozczarowań jakością własnego życia. Obraz ludzi, których każdy kontakt z wielkim, zewnętrznym światem budzi zazdrość i emocje grożące niespodziewanym wybuchem. Nasi najdrożsi to polska prapremiera tekstu, cenionego, mało znanego jeszcze w Polsce, dramatopisarza brytyjskiego, Philipa Osmenta. Reżyseria: Rudolf ZiołoScenografia: Magdalena GajewskaObsada: Małgorzata Brajner, Piotr Chys, Katarzyna Kaźmierczak, Dorota Kolak, Emilia Komarnicka, Michał Kowalski, Małgorzata Oracz, Cezary Rybiński, Jarosław TyrańskiO realizatorach:Philip Osment - angielski reżyser i dramatopisarz. Studiował językoznawstwo na Uniwersytecie w Oxfordzie. Do 1989 roku był dyrektorem artystycznym londyńskiego teatru Gay Swaetshop (wyreżyserował tam m.in. Poppies, Compromised Immunity oraz napisaną przez siebię This Islands Mine). Jego trzy sztuki (The Dearly Beloved, What I Did in the Holidays, Flesh and Blood) były nominowane do nagrody Writers' Guild, a sztuka The Dearly Beloved zdobyła nagrodę za najlepszą sztukę w regionie (1993).Rudolf Zioło - absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii Dramatu w leningradzkim Instytucie Teatru, Muzyki i Kinematografii. Wykłada na Wydziale Reżyserii Dramatu w krakowskiej PWST. Reżyserował dla Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej, Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie oraz Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hübnera w Warszawie. Od 2003 związany z zespołem artystycznym Teatru Wybrzeże w Gdańsku, od 2005 z Teatrem Powszechnym im. Zygmunta Hübnera w Warszawie. Autor wielu nagradzanych spektakli, m.in. Psiego serca