Juliusz Słowacki Fantazy Dzieło najwybitniejszego poety epoki romantyzmu piętnujące materializm i obłudę, a do rangi sacrum podnoszące znaczenie szczerej i głębokiej miłości. Historia upadającego rodu, który by ratować swoją wątpliwą pozycję postanawia poświęcić szczęście córki. Diana ma wyjść za hrabiego Fantazego dla jego majątku. Zaślepionych żądzą pieniądza rodziców nie interesują prawdziwe uczucia córki, która kocha Jana - młodego uczestnika powstania styczniowego oraz miłość Fantazego do innej kobiety. Ratunkiem dla prawdziwej miłości okazuje się być samobójstwo jednego z bohaterów dramatu, a odziedziczone w ten sposób przez Jana pieniądze mają stać się szansą na jego szczęście z Dianą. Reżyseria: Piotr Cieplak Scenografia: Andrzej Witkowski Muzyka: Paweł Czepułkowski Realizator dźwięku: Marek Piotrowski Asystentka reżysera: Olga Barbara Długońska Występują: Sławomir Lewandowski Małgorzata Talarczyk Olga Barbara Długońska Katarzyna Bieniek Dariusz Siastacz Filip Frątczak Dorota Lulka Eugeniusz Krzysztof Kujawski Bogdan Smagacki Anna Iwasiuta Mateusz Ławrynowicz (gościnnie)
Eugeniusz Oniegin Libretto: Konstanty Szyłowski (na podstawie poematu "Eugeniusz Oniegin" Aleksandra Puszkina) Jedna z najpiękniejszych oper w literaturze światowej, opowiadająca o jakże częstym w życiu każdego z nas spoźnieniu się z podjęciem najważniejszej decyzji, zagapieniu się w chwili, gdy właśnie mija nas ten jedyny, najważniejszy człowiek, który mógłby dać szczęście. O roztrwonieniu bogactwa, jakie nam przypada w udziale, zlekceważeniu wartości, które mogłyby dla nas być zbawienne. Rzecz o najbardziej bolesnym dla człowieka marnotrawieniu miłości i przyjaźni, które los nam daje szczodrą ręką, a my w tym czasie uganiamy się za błahostkami. Rzecz o nostalgii za krainą słodkiej młodości nie tylko naszej, ale i ludzi, którzy nas otaczali. I ojczyzny - jakże pięknej, gdy wspomina się jej miniony czas i jakże gorzkiej, gdy się odczuwa na sobie jej determinację w pędzie ku przyszłości. Prapremiera: Moskwa, 29 marca 1879 roku Kierownictwo muzyczne: José Maria Florêncio Inscenizacja i reżyseria: Marek Weiss Scenografia: Jagna Janicka Choreografia: Izadora Weiss Przygotowanie chóru: Dariusz Tabisz oryginalna wersja językowa / tłumaczenie wyświetlane nad sceną Obsada: Łarina - Joanna Cortes Tatiana - Anastazja Lipert / Anna Wierzbicka Olga - Agata Bieńkowska Niania - Joanna Wesołowska Oniegin - Mikołaj Zalasiński Leński - Paweł Skałuba / Adam Zdunikowski Griemin - Romuald Tesarowicz Sekundant - Szymon Kobyliński Zapiewajło - Witalij Wydra Triquet - Jacek Szymański Rotmistrz - Rzeszutek Krzysztof oraz Balet, Chór i Orkiestra Opery Bałtyckiej dyrygent José Maria Florêncio
My Fair Lady na podstawie "Pigmaliona" Bernarda Showa Przekład: Antonii Marianowicz, Janusz Minkiewicz Muzyka: Frederick Loewe, libretto: Alan Jay Lerner Przed Operą Królewską w Londynie. Zimny marcowy wieczór... Arystokrata w pogoni za taksówką zderza się z uliczną kwiaciarką, która potrącona upuszcza bukiecik fiołków. Straszliwa gwara kwiaciarki, Elizy Doolittle, budzi zainteresowanie ekscentrycznego językoznawcy i fonetyka profesora Higginsa. Higgins proponuje przyjacielowi zakład: w ciągu pół roku gotów jest zrobić z Elizy prawdziwą damę z Mayfair, w której nikt nie rozpozna dzisiejszej kwiaciarki i jej okropnego języka. Zakład zostaje przyjęty... Libretto musicalu oparte jest na komedii "Pigmalion", którą Bernard Shaw napisał w 1912 roku. Tytuł ten odwołuje się go greckiego mitu o cypryjskim królu-rzeźbiarzu Pigmalionie, który stworzył tak piękny posąg kobiecy, iż się w nim zakochał. Bogini Afrodyta zamieniła rzeźbę w żywą kobietę. Motyw Pigmaliona i stworzonej przez niego Galatei pojawiał się często w poezji, muzyce, malarstwie. Głównym wątkiem "Pigmaliona" jest uczucie, jakie połączy profesora fonetyki, prawdziwego dżentelmena - profesora Higginsa, z krzykliwą londyńską kwiaciarką - Elizą, z której (na mocy zakładu) profesor uczyni damę z najlepszego towarzystwa. Reżyseria: Maciej Korwin Kierownictwo muzyczne: Dariusz Różankiewicz Scenografia i kostiumy: Jerzy Rudzki Choreografia: Joanna Semeńczuk Ruch sceniczny: Bernard Szyc Przygotowanie wokalne: Agnieszka Szydłowska Reżyseria światła: Piotr Kuchta Reżyseria dźwięku: Mariusz Fortuniak Obsada: Prof. Henry Higgins - Marek Richter, Tomasz Więcek Pułkownik Pickering - Andrzej Śledź, Jacek Wester Pani Pierce - Anna Andrzejewska Eliza Doolittle - Aleksandra Meller, Karolina Trębacz, Renia Gosławska Pani Higgins - Ewa Gierlińska Pani Einsford-Hill - Dorota Kowalewska Freddy Einsford-Hill - Tomasz Bacajewski, Jerzy Michalski Alfred Doolittle - Bernard Szyc Jamie, Harry - Łukasz Dziedzic, Krzysztof
Reżyseria, scenografia, opracowanie muzyczne: Ewelina PietrowiakKostiumy: Katarzyna ZawistowskaObsadaMirosław Baka: RafałMonika Chomicka: OlaGrzegorz Falkowski: MarekJoanna Kreft-Baka: AdaMarek Modzelewski All InclusiveWspólny wyjazd Oli, Ady, Rafała i Marka- głównych bohaterów sztuki, przypomina raczej podróż przez przez piekło niż romantyczny urlop dwóch zakochanych par. Nieustające kłótnie, fatalna obsługa hotelowa, brudny basen i tanie drinki- zapraszamy na przyśpieszony kurs pt. "Jak spędzić najgorsze wakacje w życiu i przetrwać?".
Dzikie łabędzie Tekst oryginalny oparty na motywach baśni H. Ch. Andersena Krystyna Jakóbczyk o spektaklu: Zawsze pociągały mnie historie, w których, mały jak okruszek, szlachetny bohater zmaga się z potężnymi siłami zła i zdumiewające, ale walkę tę wygrywa. Taka jest właśnie historia królewny Elzy, która dziergając z włókien pokrzyw pancerne koszulki wybawiła z mocy złych czarów swoich braci zaklętych w białe dzikie łabędzie. Tą fantastyczną baśń Andersena chciałam opowiedzieć młodym widzom w sposób niezwykły. Sięgnęłam więc po oryginalny sposób na dobry spektakl i w "teatralnym kotle" zanurzyłam przeróżne składniki; dużo teatralnej magii, skomplikowaną sieć intryg perfidnych wiedźm, dużą dawkę zemsty złej królowej MORDENY i podstępnego mistrza HILMARA... Dla równowagi dodałam szlachetność Króla Marka zwanego Dobrym, wiernej starej NIANI i DUCHA KRÓLOWEJ MARII....Wszystko ostro zaprawiłam czarną magią, dodałam niesamowite bogate maski i kostiumy scenografa PAVLA HUBIČKI i wykorzystałam zaprojektowaną przez niego wielką obrotową machinę teatralną. Wszystko więc wciąż kręci się, wiruje, miesza... Dramaturgię tworzy także urocza i groźna, smutna i wzruszająca muzyka PIOTRA SALABERA. Inscenizację, obrazy i tańce na sabacie czarownic stwarza mistrzowską ręką HENRYK KONWIŃSKI... Lecz wciąż brakowało w tym "kotle" duszy, która śmiałaby się i płakała wraz z małą ELZĄ... Stworzyli ją AKTORZY, dając pięknym formom i kostiumom życie i gwałtowne emocje. Magiczny "kocioł teatralny" wrze, a z pary unoszącej się z kotła wyczytać można jasne przesłanie: jeśli jesteś tylko małym dzieckiem też możesz podjąć walkę z potężnymi siłami współczesnego zła, które zagraża twojej rodzinie... dotknęło rodziców, rodzeństwa,innych krewnych... I możesz wygrać tę walkę! Właśnie po to opowiedziałam wam historię o dzikich łabędziach. Tekst i reżyseria: Krystyna Jakóbczyk Scenografia: Pavel Hubička Muzyka: Piotr Salaber Choreografia: - Henryk Konwiński Teksty piosenek:- Kazimierz
Piere Paolo PasoliniOrgiaPrzekład: Ewa Bal "Dopiero co umarłem. Moje ciało przedziwnie ubrane kołysze się na sznurze. Przed chwilą też zabrzmiały moje ostatnie słowa: Nareszcie ktoś zrobił dobry użytek ze śmierci." Cofnijmy się w czasie. Zamknięci w domu Kobieta i Mężczyzna zaczynają uprawiać sadomasochistyczną grę. Orgię. Jednakże cielesność, ból, poniżenie stają się sposobem dotarcia, do tego, co siedzi w człowieku najgłębiej. Są próbą przyjrzenia się sobie, własnej odmienności, seksualności. A także wzajemnym uczuciom, zmiennym relacjom pan-sługa, u których podstaw zawsze leży władza. Rozpoczyna się niebezpieczna, brutalno-poetycka gra. Rozpoczyna się orgia. "A teraz bawcie się dobrze."Wiktor Rubin i Jolanta Janiczak o spektaklu: "Orgia" jest spektaklem o halce. O halce jako znaku narzuconego umasowienia. Dopóki halki milczą panuje porządek, nie-rewolucja, nie-przełom. Jeżeli halka postanawia się wyrazić, wyrazić się do końca, musi umrzeć. Orgia jest spektaklem o pończochach - więzieniu ciała we wzorcach innych ciał. Wszystkich tak samo odlanych. Wszystkich tak samo nieruchomych. "Orgia" jest spektaklem o majtkach, czyli symbolu "poddania i hipokryzji". "Orgia" jest spektaklem o rzeźbieniu człowieka na milczenie i posłuszeństwo. Komu potrzebne są bierne pończochy, bezwolne halki i uległe majtki? P.P. Pasolini: "Nikomu, komu można by przypisać twarz".Wiktor Rubin - absolwent socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim i reżyserii w krakowskiej Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej. Asystował przy przedstawieniach Pawła Miśkiewicza, Mikołaja Grabowskiego i Krystiana Lupy. Przygotowywał czytania tekstów dramatycznych w Szczecinie, Krakowie i Wałbrzychu. Do tej pory wyreżyserował m.in. Tramwaj zwany pożądaniem Tennessee Williamsa w Teatrze Polskim w Bydgoszczy (2006), Lillę Wenedę Juliusza Słowackiego w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (2007), Lalkę wg Bolesława Prusa w Teatrze Polskim we Wrocławiu (2008).Reżyseria: Wiktor RubiniDramaturgia: Jolanta JaniczakScenografia i
Tennessee Williams Słodki ptak młodości przekład: Jakub Roszkowski Chance Wayne - główny bohater Słodkiego ptaka młodości - powraca do rodzinnego miasteczka po nieudanej próbie zrobienia kariery w Hollywood. Towarzyszy mu podstarzała gwiazda kina - Księżniczka Kosmonopolis. Chance robi wszystko, by nie widzieć, że lata nieobecności zmieniły zarówno jego, jak i mieszkańców misteczka, rządzonego przez radykalnego prawicowego polityka - Bossa Finleya. Reżyseria: Grzegorz Wiśniewski Scenografia: Grzegorz Wiśniewski Światło: Grzegorz Wiśniewski Kostiumy: Katarzyna Zawistowska obsada: Magdalena Boć Piotr Chys Dorota Kolak Maciej Konopiński Michał Kowalski Piotr Łukawski Krzysztof Matuszewski Maciej Szemiel Ewa Jendrzejewska Michał Kitliński Emilia Komarnicka