Stanisław Moniuszko Halka prapremiera 1848 rok w Wilnie (dwuaktowa) 1858 rok w Warszawie (czteroaktowa) "Halka" to jedna z najsłynniejszych i najpopularniejszych polskich oper. Pierwsza realizacja dzieła w odbyła się 1 stycznia 1858 w warszawskim Teatrze Wielkim i została entuzjastycznie przyjęta. Po II Wojnie Światowej, w 1949 roku w Gdańsku Studio Muzyczno-Dramatyczne z inicjatywy Iwo Galla zaprezentowano jaka pierwszą operę właśnie "Halkę". W roli głównej wystąpiła Maria Fołtyn. Okazuje się, że tematyka dzieła jest jak najbardziej współczesna, gdyż rozwarstwienie społeczeństwa, o którym opowiada powraca także i dziś. Tak samo jak w XIX wieku, tak też współcześnie wzrusza nas historia wielkiej miłości, zdrady i zazdrości. "Halka" Moniuszki to arcydzieło, pełne nastrojowej muzyk, które jakże jest nam bliskie. "Halka" wielu kojarzy się z cepeliadą lub przymusowym wyjściem do opery. Ale gdy tylko damy Halce szansę słuchać jej historii serio, z całym zaangażowaniem, objawia się nam utwór w treści uniwersalny i odważny, a emocje i przeżycia głównych postaci stają się bliskie. Bohaterka uczciwie odczytanej partytury okazuje się być prawdziwą heroiną, godną poprzedniczką wielkich bohaterek operowych: Toski, Madamy Butterfly, księżniczki Turandot. Można doszukać się w niej cech mitycznej Medei, można analizować ją w kontekście współczesnych studiów gender nad społeczno-kulturową tożsamością płciową, rozpatrywać jej dylematy jako chrześcijanki i katoliczki, można wreszcie opowiedzieć "Halką" odwieczną historię wielkiej miłości, zdrady i obłąkania z zazdrości. Dzisiejsze czasy wszechanaliz i wszechinterpretacji pomagają głębiej zrozumieć problemy tego dzieła i jego bohaterów; to nie Halka musi dojrzeć do współczesności, to współcześni interpretatorzy muszą starać się godnie sięgnąć jej poziomu. Kierownictwo muzyczne: Andrzej Straszyński Reżyseria i scenografia: Ewelina Pietrowiak Współpraca scenograficzna i kostiumy: Katarzyna Zawistowska Choreografia: Roman
Lalka (na motywach powieści Bolesława Prusa) Pierwsza w Polsce musicalowa wersja powieści Bolesława Prusa! Opowiedziana na nowo historia zamożnego warszawskiego kupca Stanisława Wokulskiego i jego uczucia do pięknej, lecz zubożałej arystokratki Izabeli Łęckiej. Romantyczny marzyciel goniący za iluzjami w starciu ze światem konwenansu, snobizmu i przesądów. Miłość, zazdrość, walka, kariera, pieniądze, piękne kobiety i zdesperowani mężczyźni. I cały ten Swing... Muzyka, kierownictwo muzyczne: Piotr Dziubek Scenariusz i reżyseria: Wojciech Kościelniak Teksty piosenek: Rafał Dziwisz Scenografia: Damian Styrna Kostiumy: Katarzyna Paciorek Choreografia: Beata Owczarek, Janusz Skubaczkowski Przygotowanie wokalne: Agnieszka Szydłowska Obsada: Stanisław Wokulski - Rafał Ostrowski Ignacy Rzecki - Zbigniew Sikora Izabela Łęcka - Darina Gapicz, Renia Gosławska Tomasz Łęcki - Andrzej Śledź Hrabina Karolowa - Grażyna Drejska Panna Florentyna - Alicja Piotrowska Subiekt Klejn - Krzysztof Wojciechowski Subiekt Lisiecki - Jerzy Michalski Subiekt Mraczewski - Tomasz Więcek Szuman - Tomasz Fogiel Maria - Dorota Białkowska, Katarzyna Kurdej-Mania Pani Meliton - Aleksandra Meller, Magdalena Smuk Stary Szlangbaum - Bernard Szyc Baron Krzeszowski - Tomasz Gregor Suzin - Sasza Reznikow (gościnnie) Profesor Geist - Marek Richter Baronowa Wąsowska - Karolina Merda, Karolina Trębacz Kazio Starski - Tomasz Bacajewski Bies - Krzysztof Żabka Henryk Szlangbaum - Sebastian Münch Wysocki - Tomasz Czarnecki Baronowa Krzeszowska - Agnieszka Kaczor Książę - Jacek Wester oraz: Marta Bacajewska, Urszula Bańka, Ewelina Dańko, Ewa Gierlińska, Anna Krawecińska, Eliza Kujawska, Mariola Kurnicka, Izabela Sito, Marta Smuk, Małgorzata Szczypińska, Aleksandra Szulc, Anna-Maria Urbanowska, Marta Vielrose Paweł Bernaciak, Łukasz Czerwiński, Mateusz Deskiewicz,
Gdyby do szkoły chodziły anioły spektakl muzyczny dla młodzieży Teksty piosenek: Tadeusz Klimowski Na szkolnej wywiadówce spotykają się rodzice: inżynier Wiśniewska, plastyk Światłowski, krawcowa Moczyńska, magister Kaczor... Dawniej Pestka, Żarówa, Wymoczek i Kaczor. Wspominają dawne lata, a ich przygody ze szkolnej ławki dowodzą, że humorem i pomysłowością żartów i psot ich własne dzieci z trudem im dorównują. Zabawne piosenki ilustrują przygody dorosłych już dziś uczniów. Zapraszamy młodych uczniów, żeby przekonali się, że szkolne lata pozostaną w ich pamięci jako piękny okres, ich rodziców, aby skonfrontowali ze swoimi dziećmi swoje szkolne doświadczenia, a także nauczycieli, żeby zobaczyli, jak wielką rolę odgrywają w życiu swoich uczniów. Scenariusz i reżyseria: Zbigniew Sikora Scenografia: Renata Godlewska Muzyka: Brunon Gościniak, Jacek Mełnicki, Zygmunt Rychter Aranżacje: Artur Guza Występują: Anna-Maria Urbanowska Katarzyna Więcek Tomasz Gregor Krzysztof Wojciechowski spektakl prowadzi: Ewa Wielebska
BobokTeatr Ecce Homo Akcja rozgrywa się w dosyć niesamowitej scenerii - na cmentarzu. Mogłoby się wydawać, że miejsce ostatecznego spoczynku musi być oazą ciszy. Otóż nic bardziej mylnego! Okazuje się bowiem, że jeszcze przez kilka miesięcy "życie istnieje jeszcze siłą bezładu...". I tak oto kilka metrów pod ziemią prowadzone są bardzo interesujące rozmowy, z których wyłaniają się - przedstawione z pasją satyryka - portrety postaci charakterystycznych dla XIX-wiecznej Rosji.Reżyser tworzy świat z pogranicza realności i szaleństwa. A jednocześnie oglądamy ironiczny, pełen mądrego żartu obyczajowy obrazek. Okazuje się, że "dolina Józefata" jest karykaturalnym odbiciem zwykłego życia, prowadzonego jeszcze tak niedawno przez bohaterów. Niektórzy z nich jeszcze nawet nie zdają sobie sprawy ze swojego położenia, lecz większość przenosi do podziemnego świata swoje pragnienia, marzenia, społeczne uprzedzenia, prywatne animozje, swoje przywary i zalety. Niesamowity nastrój spektaklu współtworzy ascetyczna scenografia, rekwizyty ograniczone do niezbędnego minimum, gra świateł i sceniczny kostium aktora. Czarny frak, biała koszula - symbol odwiecznej antynomii ludzkiej psychiki. Dobro i zło wciąż splecione w jedną, nierozerwalną całość. Spektakl jest popisem umiejętności Marcina Bortkiewicza. Młody aktor kreuje kilkanaście postaci, zmieniając co chwilę barwę głosu, gestykulację, mimikę. Nadaje postaciom niezwykły wymiar, komentując wydarzenia z młodzieńczym wdziękiem, inteligencją i dowcipem.Świetny aktorski warsztat Marcina Bortkiewicza umożliwia błyskawiczne metamorfozy i oto na scenie pojawia się cała galeria postaci. Poznajemy więc mocno dojrzałą uwodzicielkę flirtującą z młodzieńcem, który szczęśliwym zrządzeniem losu leży tuż obok niej. Zatopionym w dyskursie generałowi i radcy stanu służalczo sekunduje urzędnik niższego szczebla. Właściciel sklepu natrętnie domaga się swoich zaległych należności, a szesnastoletnia kokietka usiłuje nawiązać znajomość z atrakcyjnym
Marek Modzelewski All Inclusive Wspólny wyjazd Oli, Ady, Rafała i Marka- głównych bohaterów sztuki, przypomina raczej podróż przez przez piekło niż romantyczny urlop dwóch zakochanych par. Nieustające kłótnie, fatalna obsługa hotelowa, brudny basen i tanie drinki- zapraszamy na przyśpieszony kurs pt. "Jak spędzić najgorsze wakacje w życiu i przetrwać?". Reżyseria, scenografia, opracowanie muzyczne: Ewelina Pietrowiak Kostiumy: Katarzyna Zawistowska Obsada Mirosław Baka: Rafał Monika Chomicka: Ola Grzegorz Falkowski: Marek Joanna Kreft-Baka: Ada
Juliusz Słowacki Zawisza Czarny Zawisza Czarny - największy polski rycerz, znany na całą Europę, zawsze zwycięski, rozsławiony w pieśniach, symbol polskiego zwycięstwa pod Grunwaldem. Takiego Zawiszę znamy z lekcji historii. Juliusz Słowacki w swoim dziwnym, ironicznym, nigdy niedokończonym dramacie przedstawia go jednak zupełnie inaczej: zmęczony wojną i zabijaniem trafia wraz z dwójką swoich sług: Głupcem i Turczynem Mandułą, na zamek Gniewosza i pięknej polskiej szlachcianki - Laury. Jak odnajdzie się polski bóg rycerstwa w momencie, gdy za przeciwnika będzie miał kobietę? Czy będzie w stanie walczyć o siebie, gdy "ojczyzna wzywa"? Adam Orzechowski o spektaklu: "Szukamy modelu polskiego bohatera. Zawisza Czarny, rycerz znany w średniowieczu w całej Europie, nasza gwiazda tamtych czasów, wydaje się być na to idealnym materiałem, wzorcem metra z Sevres polskiego herosa. Słowacki ukazuje Zawiszę nie w jego naturalnym środowisku - na polu bitwy, ale na zamku, miejscu intryg miłosnych i politycznych manipulacji, by - jak w soczewce - skupić w nim i wydobyć nasze cechy narodowe, nasze zalety, ale i przede wszystkim nasze wady i ułomności. Nasz wieszcz wcale nie wieszczy o wspaniałości naszego kraju, ale przeciwnie - w sposób ironiczny, a momentami wręcz okrutny, obnaża nasze słabości, kpi z naszej osławionej sarmackiej duszy. Chciałbym, żeby ten nasz średniowieczny Zawisza, stał się przyczynkiem do rozważań nad nami, zwykłymi Polakami dzisiaj. Byśmy zastanowili się nad naszymi wzorcami, autorytetami; nad tymi wszystkimi, których z całej siły wpychamy na pomniki, tylko po to, by jeszcze szybciej i z jeszcze większą pompą ich potem obalić." Reżyseria: Adam Orzechowski Scenografia: Magdalena Gajewska W spektaklu występują: Dorota Androsz, Robert Ninkiewicz (gościnnie), Zbigniew Olszewski, Małgorzata Oracz, Marek Tynda.
Peter Zelenka Zwyczajne szaleństwa przekład: Krystyna Krauze Okoliczności powstania sztuki Zwyczajne Szaleństwa są niemal tak samo interesujące, jak zawarta w niej historia. Autor tekstu, Peter Zelenka, znany polskiej publiczności przede wszystkim jako autor filmów "Guzikowcy" oraz "Samotni", napisał go podczas prób prowadzonych w niewielkim praskim teatrze. Podsuwając aktorom pomysły, na podstawie których improwizowali oni dialogi, napisał swoją pierwszą sztukę, która już kilka miesięcy później zdobyła tytuł najlepszego czeskiego spektaklu 2001 roku. Zwyczajne szaleństwa to historia Piotra (Cezary Rybiński), który pragnie odzyskać ukochaną, decyduje się więc na przeprowadzenie indiańskich rytuałów. To również opowieść o Musze (Dariusz Szymaniak), który obdarza uczuciem sprzęty gospodarstwa domowego, sąsiadki Piotra, Alicji (Joanna Niemirska), odczuwającej satysfakcję seksualną jedynie w obecności osób trzecich oraz innych, niemniej interesujących bohaterów. Jak podkreśla reżyser spektaklu Krzysztof Rekowski, to historie ludzi szalonych, ale takim rodzajem szaleństwa, z którym stykamy się na co dzień i któremu trudno się dziwić, a nawet więcej, z którego możemy się pośmiać. Reżyseria: Krzysztof Rekowski Scenografia: Maciej Chojnacki Muzyka: Maciej Cieślak Kostiumy: Krzysztof Ostrowski Choreografia: Katarzyna Chmielewska Kierownik produkcji: Tomasz Rekowski obsada: Justyna Bartoszewicz, Magdalena Boć, Małgorzata Brajner/Monika Chomicka-Szymaniak, Dorota Kolak, Michał Kowalski, Mirosław Krawczyk, Joanna Kreft-Baka/Dorota Androsz, Katarzyna Chmielewska, Piotr Łukawski, Małgorzata Oracz, Cezary Rybiński, Florian Staniewski, Maciej Szemiel, Dariusz Szymaniak
Fatum Marzena Nieczuja-Urbańska Kolejny recital Marzeny Nieczui-Urbańskiej inspirowany portugalską muzyką Fado. Maleńkie muzyczne opowieści o kobiecie uwikłanej w miłość, która nie zawsze umie sobie z nią poradzić. Marzena Nieczuja-Urbańska o FATUM: "Tyle jest na świecie pięknych piosenek o miłości i jeżeli jakaś z recitalu FATUM przypadnie publiczności do serca, choćby jedna, to warto ją zaśpiewać." Tekst: Szymon Jachimek, Janusz Kukuła, Zofia Beszczyńska, Joanna Dziedziul Muzyka: Marek Czerniewicz, Bolesław Rawski, Jacek Grudzień, Sebastian Moś, Joachim Łuczak, Stanisław Reptowski, Tomasz Andrzejewski, Bartłomiej Wożniak Obsada: Marzena Nieczuja-Urbańska Adam Matysek - gitara Ania Bukowska - gitara Stanislaw Reptowski - gitara Magdalena Jenda-Kujawa - gitara Paweł Zagańczyk - akordeon Leszek Muchowiecki - akordeon Bogusława Kapica - wiolonczela Edyta Czerniewicz - wiolonczela Robert Bracki - trąbka
Pam GemsPiafTłumaczenie piosenek: Andrzej OzgaLegenda francuskiej piosenki. Niezwykła kobieta i niezwykły głos. Jej biografiai twórczość fascynują do dziś nie tylko Francuzów. Jej życie pełne było porażeki sukcesów, awantur, nieszczęśliwej miłości i rozczarowań. Urodzona i wychowana w rynsztoku dotarła na sam szczyt, a drobną posturą i silnym głosem urzekała wszystkich. Dziś miałaby 88 lat, ale zmarła zbyt wcześnie, pozostawiając po sobie nie tylko wspaniałe piosenki, ale i wiarę, że wszystko jest możliwe...O niej jest ten spektakl, i o jej niesamowitym życiu.Reżyseria i choreografia: Jan SzurmiejScenografia: Sabina BiczOpracowanie muzyczne: Andrzej ZaryckiObsada:Dorota Lulka: Piaf Beata Buczek-Żarnecka: Toine Elżbieta Mrozińska: Marlena Dietrich Olga Barbara Długońska: Madeleine (sekretarka Piaf) Bogdan Smagacki: Pierre (impresario Piaf) Eugeniusz Kujawski :Dyrektor Grzegorz Wolf: Konferansjer, Marcel Cerdan Piotr Michalski: Jacques, Agent, Niemiec II Andrzej Richter (gościnnie): Pusher (handlarz narkotyków), Eddie, Luis (właściciel masarni) Rafał Kowal: Emil (kelner), Georges (ruch oporu), Jacko (Charles Aznavour) Mariusz Żarnecki: Paul (bażant), Yves Montand, Biały Klown, Marynarz Amerykański Małgorzata Talarczyk: Fizjoterapeutka Sławomir Lewandowski: Louis Leplée (Papa) Katarzyna Ankudowicz / Amelia Jankiewicz (gościnnie) / Katarzyna Bieniek : Pielęgniarka Paweł Klowan / Andrzej Lichosyt / Tomasz Pasieczny (wszyscy gościnnie): Lucien, mały Louis, Theo Sarapo Dariusz Siastacz: Inspektor, Niemiec I