SPAMALOT, czyli Monty Python i święty Graal UWAGA! Spektakl dla WIDZÓW DOJRZAŁYCH! Najbardziej zakręcona komedia Broadwayu po raz pierwszy w Polsce, wyłącznie na deskach Teatru Muzycznego w Gdyni! Eric Idle, komik z grupy Monty Pytona, stworzył musical na podstawie filmu "Monty Python i Święty Graal", którego scenariusz napisali wspólnie wszyscy członkowie legendarnej grupy: Graham Chapman, John Cleese, Terry William, Eric Idle, Terry Jones i Michael Palin. Idle wraz z Johnem Du Prez skomponowali doskonałą muzykę, która nawiązuje do największych i najlepszych broadwayowskich przebojów... parodiując je miejscami. Tak powstał Spamalot: musical, rewia, teatr absurdu. Świetna muzyka, taniec, bajecznie kolorowe kostiumy, król Artur, Rycerze Okrągłego Stołu, Broadway i kpina z wszystkiego. Co więcej jest potrzebne do dobrej teatralnej zabawy? Dla miłośników brytyjskiego humoru i nie tylko. Spamalot w dosłownym znaczeniu "spam-a-lot" to "mnóstwo spamu" (rozsyłanej masowo niechcianej poczty elektronicznej akronimu słów "Send Phenomenal Amounts of Mail"). Spektakl nawiązuje także do popularnego na przełomie lat 50. i 60. minionego wieku musicalu "Camelot" Alana Jaya Lernera i Fredericka Loewe, autorów klasycznej "My Fair Lady", a opowiadającego legendę króla Artura i Ginewry. A wreszcie SPAM® to legendarna amerykańska marka konserw mięsnych, głównie mielonej wieprzowiny i szynki, która istnieje od 1937 r. i w czasie II wojny światowej stanowiła główny składnik ekwipunku żołnierzy. Firma Hormel Foods Corporation, właściciel marki, we współpracy z producentami broadwayowskiej wersji musicalu, wyprodukowała specjalną, "spamalotową" wersję konserwy mięsnej (na zdjęciu obok). Spamalot zdobył nagrodę Tony dla najlepszego musicalu w 2005 r., teatralny odpowiednik filmowych Oscarów i muzycznych Grammy. Tym samym znalazł się w gronie laureatów takich jak "Człowiek z La Manchy", "Evita", "La Cage Aux Folles" czy też "Skrzypek na dachu" i "My Fair Lady". Libretto i teksty
Wolfgang Amadeusz Mozart Wesele Figara Libretto: Lorenzo da Ponte, na podstawie sztuki Pierre Beaumarchais'go 'Le marriage de Figaro'. Prapremiera Wiedeń, 1 maja 1786 Spektakl przygotowany w koprodukcji z Operą Wrocławską (premiera we Wrocławiu 30 grudnia 2008, premiera w Gdańsku 14 lutego 2009) "Wesele Figara" to kontynuacja losów byłego golibrody ("Cyrulik sewilski"), który z czasem został zarządcą dóbr swego pana - Hrabiego Almavivy. Niegdyś pomógł mu zdobyć żonę - piękną Rozynę. Wystarczyły jednak trzy lata, by gorące uczucie Hrabiego zamieniło się w katalog się w katalog rutynowych uśmiechów i serdeczności. Znudzony arystokrata tęskni już za "nowymi emocjami". Z nadzieją patrzy na urodziwą Zuzannę - pokojówkę swojej żony, a zarazem oficjalną narzeczoną Figara, ten nie zamierza jednak się nią nikim dzielić. Obmyśla więc intrygę, która ma udaremnić zamiary jego pana. "Wesele Figara" jest jedną z trzech najważniejszych oper Mozarta interpretowaną na różne sposoby i realizowaną w całej gamie stylów, mód i tendencji. Uważana jest dość powszechnie za dzieło komiczne. Jednocześnie jest to najbardziej seksowna i zarazem liryczna z oper Mozarta. Zasadniczym motorem działania bohaterów jest w tym utworze napięcie pomiędzy zmysłowością i tęsknotą za prawdziwą miłością. Muzyka utrzymuje to napięcie tak pięknie, że widzowie nie zauważają upływu czasu. Miłosne perypetie głównych bohaterów prowokują do gorzkiej refleksji na temat ułudy seksualnych rozkoszy. Niby oczywiste i banalne, a jednak gorzkie w każdorazowym indywidualnym doświadczeniu. Kiedy poszukiwanie uciech staje się rozpaczliwym remedium na brak miłości, może to przybrać wymiar komiczny dla obserwatora z zewnątrz. Sprawy ludzkie się nie zmieniają. Miłość, pożądanie, nienawiść i poczucie winy - zawsze te same problemy i ta sama rozpacz bez względu na epokę. Inne są tylko ubrania, technologie przy pomocy których toczy się życie, tempo tego życia i obyczaje. Kierownictwo muzyczne: Jose Maria Florencio Reżyseria i
Miły Teatrze Wielki, domowy teatrze, Gdzie są filary twoje, tak pogodne zawsze? Gdzie schody staroświeckie i złocone rampy, Oświetlone poezją secesyjnej lampy? Gdzie fotele pluszowe i barwne afisze, I półmrok, w którym skrzypiec strojenie wciąż słyszę, I kurtyna z maskami, które kryły lico Jakichś bóstw, co na zawsze będą tajemnicą? Pisał - trochę z przekąsem, a trochę sentymentalnie - o przedwojennym świecie artystów, śpiewaków i muzyków Stanisław Baliński w kwietniu 1943 roku w Londynie. Kilka dowcipnych spostrzeżeń miał też o widzach-melomanach. Wieczór w Teatrze Wielkim, poemat romantyczny Stanisława Balińskiego opowiada o czasie spędzonym w operze. Poeta opisuje z humorem, trochę ironicznie, a zarazem sentymentalnie świat współczesnych mu artystów. W mistrzowskim, popisowym wykonaniu Anny Seniuk w poemacie słyszy się zachwyt nad sztuką. Teatr Wielki jest traktowany jak pewnego rodzaju sacrum, w którym ludzie targani są wachlarzem emocji od złości do szczęścia i odwrotnie. Ten niezwykły spektakl to poetycko muzyczna opowieść o sztuce, muzyce, artystach i melomanach, ale także barwna wędrówka śladami minionej epoki i dawnej Warszawy - pełna wzruszeń i humoru. Spektakl Wieczór w Teatrze Wielkim to uczta dla fana teatru i dobrej muzyki. Jeżeli kiedykolwiek i gdziekolwiek (Anna Seniuk prezentuje ten tekst w różnych miejscach) będzie okazja do uczestniczenia w tym wydarzeniu artystycznym, zachęcam." (fragment recenzji Katarzyny Jaroszewskiej). START: godz. 18.00 WSTĘP: 20 zł (do nabycia w sekretariacie NCK w godz 9.00-16.00) ANNA SENIUK - polska aktorka teatralna, filmowa i dubbingowa, profesor Akademii Teatralnej w Warszawie. Dzieciństwo spędziła w Zatorze pod Oświęcimiem, później w Krakowie, gdzie uczęszczała do liceum, a następnie podjęła studia w szkole teatralnej, choć początkowo myślała o studiach z zakresu konserwacji zabytków bądź historii sztuki. W 1964 ukończyła PWST w Krakowie i zadebiutowała na scenie rolą Irmy w Wariatce z Chaillot J. Giraudoux w
Cicha Noc Bogumiła Szachnowska Spektakl adresowany zarówno do dzieci jak i dorosłych, nawiązuje do tradycji średniowiecznych jasełek, ukazujących w prostej, symbolicznej formie biblijną historie narodzin Jezusa. Obok Świętej Rodziny, Pasterzy i Trzech Króli, pojawiają się tu także okrutny Herod, Nieubłagana Śmierć oraz dobre i złe duchy w postaci Diabłów i Aniołów. Spotkanie Nieba z Ziemią w betlejemskiej szopie ma w przedstawieniu "Miniatury" charakter ludowy - łączy czuły liryzm z ciepłym humorem, cudowność ze zwyczajnością, wyraziste lalki z pięknymi kolędami. Reżyseria: Konrad Szachowski Scenografia: Ireneusz Salwa Oprac.muzyczne: Jerzy Stachurski Partie organowe w nagraniu kolęd wykonał: Roman Perucki Obsada: Jolanta Darewicz, Agnieszka Grzegorzewska, Edyta Janusz-Ehrlich, Irena Markiewicz-Sawicka, Hanna Miśkiewicz, Jadwiga Sankowska, Joanna Tomasik-Gierczak, Magdalena Żulińska, Wioleta Karpowicz (gość.), Jakub Ehrlich, Jacek Gierczak, Jerzy Nawojski (gośc.), Piotr Kłudka, Jacek Majok, Aleksander Skowroński (gośc.), Arkadiusz Urban, Jakub Zalewski (gośc.)
Bruno JasieńskiBal manekinów Trwa bal. A właściwie dwa bale: na jednym bawią się politycy, biznesmeni, ludzie z wyższych sfer; drugi to zabawa manekinów - ożywionych, pozornie podległych ludziom figur. Wkrótce jednak światy te - pozornie tak od siebie odległe - zaczynają się mieszać, a cała hierarchia społeczna, wypracowany od lat system zależności, ulega zachwianiu. Jak wielka siła drzemie w manekinach? Czy też: ile słabości można odnaleźć w człowieku?Ryszard Major o sztuce: Rzeczywistość przedstawiana w "Balu manekinów" to świat paroksyzmów społecznych w przededniu rewolucyjnego wrzenia. Zdemoralizowana, zakłamana, przeżarta chorobą braku jakichkolwiek wartości elita, usiłująca wciąż jeszcze stać na czele porządku społecznego w konfrontacji z rodzącą się w ogniu buntu ideą sprawiedliwości społecznej, mającą zaprowadzić wreszcie ład i powszechną szczęśliwość skazana jest na bezwarunkową kapitulację. A mówiąc bardziej konkretnie - dekapitację, czyli ścięcie głów. Oryginalność, atrakcyjność i - chce się powiedzieć - nieprzemijające nowatorstwo utworu Brunona Jasieńskiego, napisanego przecież 80 lat temu, polega na zastosowaniu rewelacyjnego pomysłu fabularnego. Krzywdzone przez ludzi manekiny znajdują lekarstwo na uzdrowienie ludzkich chorób, co sprawi również poprawę losu manekinów, bo uczyni z ludzi - manekinofilów. Ale okazuje się, że dogorywającego pacjenta leczy, oględnie mówiąc, niezbyt zdrowy lekarz. Manekiny i zrodzona pośród nich idea ozdrowieńcza to nic innego jak tylko świat kierujących się wyłącznie logiką, beznamiętnych robotów, takich samych, jakimi zaludnia przyszłe społeczeństwo ten czy inny Orwell.Reżyseria: Ryszard MajorKostiumy: Ewa KrechowiczDekoracja: Jakub KrechowiczMuzyka: Andrzej GłowińskiObsada: Monika Chomicka-Szymaniak, Ewa Jendrzejewska, Anna Kociarz, Joanna Kreft-Baka, Maria Mielnikow-Krawczyk, Marzena Nieczuja-Urbańska, Karolina Piechota, Wanda Skorny, Mirosław Baka, Krzysztof Gordon, Jerzy Gorzko, Maciej Konopiński, Łukasz Konopka,
Teatr Amareya Nokturny "Nokturny" to tytuł projektu łączącego teatr, taniec, muzykę i film. W ramach projektu zaprezentowany zostanie spektakl "Nokturny" w reżyserii i choreografii Katarzyny Pastuszak i w wykonaniu Teatru Amareya oraz film "Ciało otwarte" w reżyserii Barbary Świąder-Puchowskiej i z udziałem Teatru Amareya. Świat malarzy "nokturnistów" był początkiem drogi do ciała - drogi, która zaprowadziła nas w nowe, oddalone od wyjściowych inspiracji, rejony bycia i doświadczenia. Nokturn, potraktowany został jako metafora struktury, zbudowanej z precyzyjnie dobranych tonów i kontrastów. W monochromatycznej przestrzeni "Nokturnów", ciała szukają swojej barwy, badają swoją materialność, by odnaleźć swój początek w ruchu. "Nokturny" to pytanie o istnienie niewidzialnego porządku, jasnej i bezpiecznej przestrzeni wewnątrz nas. Pomysł, choreografia, reżyseria: Katarzyna Pastuszak Scenografia: Teatr Amareya Muzyka: Krzysztof Topolski aka Arszyn Kostiumy: Julia Porańska, Urszula Wasielewska Światła: Bartosz Cybowski Materiały promo: Justyna Mazurkiewicz, Henryk Glaza Wykonanie: Agnieszka Kamińska, Katarzyna Pastuszak, Aleksandra Śliwińska oraz adepci Teatru Amareya: Henryk Glaza, Justyna Mazurkiewicz Film "Ciało otwarte" stanowiący część projektu "Nokturny" Palec, brzuch, biodro, plecy, oko... CIAŁO ludzkie to niezmierzona przestrzeń, niezwykła kraina. Bliska i daleka. Znana i nieznana. Powszednia, choć kryjąca mnóstwo tajemnic. Można po niej wędrować bez końca. Ale CIAŁO to przede wszystkim żywa istota - to my. CIAŁO czuje, mówi, tęskni. Na poziomie tkanek, włosków, porów skóry. Pragnie spotkania, dotknięcia, bycia razem... Krótki film Barbary Świąder pokazuje CIAŁO w jego naturalnym stanie, jako żywą istotę i galaktykę, której centrum jest pępek. CIAŁO jest tu jednocześnie bohaterem i miejscem akcji. Miejscem przedziwnym i pięknym. Scenariusz i reżyseria: Barbara Świąder Zdjęcia i montaż: Andrzej Dudziński Występuje: Teatr Amareya w składzie: Agnieszka
Droga donikąd Joan Laage Spektakl "Droga donikąd" to taneczna medytacja nad życiem i świadomością tego, co jest tu i teraz. Amerykańska tancerka butoh, Joan Laage, dotyka w nim prawdy, mówiącej, że tak naprawdę wszystko co mamy, to chwila obecna. Na życie można patrzeć na wiele sposobów. Na Zachodzie najbardziej znana jest koncepcja życia jako podroży, rozumianej jako dążenie do jakiegoś konkretnego celu - bogactwa, sukcesu, posiadania rzeczy, czy prestiżu. Jednakże, nie wszystkie metafory życia są tak linearne, jak metafora podróży. Na życie można spojrzeć z innej strony, dostrzegając, że droga może być ważniejsza niż sam cel. W spektaklu "Droga donikąd" Joan Laage pozostawia widza z pytaniem - Co pozostaje nam, gdy kończy się nasze życie?Choreografia i wykonanie: Joan Laage [Kogut Butoh] Muzyka: Masters of Ukranian Accordion, brYan, 10, Ewa DemarczykBilety na spektakle do nabycia przed rozpoczęciem w Synagodze Nowej:Bilety: 20zł normalny, 15zł ulgowyUWAGA!!! Karnet na warsztat jest jednocześnie biletem na spektakle Teatru Amareya i Joan Laage 22 lub 23 stycznia w Synagodze Nowej. Z powodu ograniczonej liczby miejsc przyjmujemy również rezerwacje telefoniczne i mailowe: tel. 504655104; email: amareya@teatramareya.pl
Pam GemsPiafTłumaczenie piosenek: Andrzej OzgaLegenda francuskiej piosenki. Niezwykła kobieta i niezwykły głos. Jej biografiai twórczość fascynują do dziś nie tylko Francuzów. Jej życie pełne było porażeki sukcesów, awantur, nieszczęśliwej miłości i rozczarowań. Urodzona i wychowana w rynsztoku dotarła na sam szczyt, a drobną posturą i silnym głosem urzekała wszystkich. Dziś miałaby 88 lat, ale zmarła zbyt wcześnie, pozostawiając po sobie nie tylko wspaniałe piosenki, ale i wiarę, że wszystko jest możliwe...O niej jest ten spektakl, i o jej niesamowitym życiu.Reżyseria i choreografia: Jan SzurmiejScenografia: Sabina BiczOpracowanie muzyczne: Andrzej ZaryckiObsada:Dorota Lulka: Piaf Beata Buczek-Żarnecka: Toine Elżbieta Mrozińska: Marlena Dietrich Olga Barbara Długońska: Madeleine (sekretarka Piaf) Bogdan Smagacki: Pierre (impresario Piaf) Eugeniusz Kujawski :Dyrektor Grzegorz Wolf: Konferansjer, Marcel Cerdan Piotr Michalski: Jacques, Agent, Niemiec II Andrzej Richter (gościnnie): Pusher (handlarz narkotyków), Eddie, Luis (właściciel masarni) Rafał Kowal: Emil (kelner), Georges (ruch oporu), Jacko (Charles Aznavour) Mariusz Żarnecki: Paul (bażant), Yves Montand, Biały Klown, Marynarz Amerykański Małgorzata Talarczyk: Fizjoterapeutka Sławomir Lewandowski: Louis Leplée (Papa) Katarzyna Ankudowicz / Amelia Jankiewicz (gościnnie) / Katarzyna Bieniek : Pielęgniarka Paweł Klowan / Andrzej Lichosyt / Tomasz Pasieczny (wszyscy gościnnie): Lucien, mały Louis, Theo Sarapo Dariusz Siastacz: Inspektor, Niemiec I
Philip OsmentNasi najdrożsiPrzekład: Julitta GodekKameralny dramat psychologiczny utrzymany w nieco czechowowskim klimacie. Oglądamy życie grupy mieszkańców małego miasteczka, których łączą koligacje rodzinne i przynależność do miejscowego, kościelnego chóru. Z pozornie błahych, niewinnie prozaicznych rozmów krystalizuje się dziwny, duszny krajobraz ludzki, pełen wzajemnych zaszłości, miłosnych zawodów, rozczarowań jakością własnego życia. Obraz ludzi, których każdy kontakt z wielkim, zewnętrznym światem budzi zazdrość i emocje grożące niespodziewanym wybuchem. Nasi najdrożsi to polska prapremiera tekstu, cenionego, mało znanego jeszcze w Polsce, dramatopisarza brytyjskiego, Philipa Osmenta. Reżyseria: Rudolf ZiołoScenografia: Magdalena GajewskaObsada: Małgorzata Brajner, Piotr Chys, Katarzyna Kaźmierczak, Dorota Kolak, Emilia Komarnicka, Michał Kowalski, Małgorzata Oracz, Cezary Rybiński, Jarosław TyrańskiO realizatorach:Philip Osment - angielski reżyser i dramatopisarz. Studiował językoznawstwo na Uniwersytecie w Oxfordzie. Do 1989 roku był dyrektorem artystycznym londyńskiego teatru Gay Swaetshop (wyreżyserował tam m.in. Poppies, Compromised Immunity oraz napisaną przez siebię This Islands Mine). Jego trzy sztuki (The Dearly Beloved, What I Did in the Holidays, Flesh and Blood) były nominowane do nagrody Writers' Guild, a sztuka The Dearly Beloved zdobyła nagrodę za najlepszą sztukę w regionie (1993).Rudolf Zioło - absolwent filologii polskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim oraz Wydziału Reżyserii Dramatu w leningradzkim Instytucie Teatru, Muzyki i Kinematografii. Wykłada na Wydziale Reżyserii Dramatu w krakowskiej PWST. Reżyserował dla Starego Teatru im. Heleny Modrzejewskiej, Teatru im. Juliusza Słowackiego w Krakowie oraz Teatru Powszechnego im. Zygmunta Hübnera w Warszawie. Od 2003 związany z zespołem artystycznym Teatru Wybrzeże w Gdańsku, od 2005 z Teatrem Powszechnym im. Zygmunta Hübnera w Warszawie. Autor wielu nagradzanych spektakli, m.in. Psiego serca